Elfin, elindeki kömür kalemini masaya bırakıp şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. Karşısında duran, yabancı ama bir o kadar da içten bakan bu uzun boylu, kumral kızı süzdü. Eylül’ün üzerindeki mavi elbise ve o duruşundaki asalet, Elfin’in dikkatini hemen çekmişti.
"Beni mi arıyordun?" diye sordu Elfin, sesindeki hafif çekingenlikle. "Yanlış odada olmeyesin? Ben sadece kostüm ekibine yeni tasarımlar çiziyorum, oyuncu değilim."
Eylül, hafifçe gülümseyerek masaya doğru birkaç adım daha yaklaştı. Kalbi öyle hızlı atıyordu ki, Elfin’in bu sesini ileride annesi Sema Hanım’dan ve kendi anılarından duyacağını bildiği için içinden bir parça kopuyordu sanki.
"Yanlış yerde değilim Elfin," dedi Eylül, karşısındakinin adını söylediğini sonradan fark edip hafifçe duraklarsa da bozuntuya vermemeye çalıştı. "Seni bulmak istiyordum. Çizimlerin... Gerçekten harika görünüyorlar."
Elfin’in yüzü, aldığı bu samimi övgüyle hafifçe pembeleşti. Gözlerindeki o ilk şaşkınlık yerini tatlı bir tebessüme bıraktı. "Teşekkür ederim... Adımı nereden biliyorsun ki? Ben seni daha önce buralarda hiç görmedim."
"Ben... Yeni sayılırım," diye geçiştirdi Eylül, gözlerini masanın üzerindeki çizimlere çevirerek. Çizimlerin arasında, döneme ait şık bir erkek gömleği tasarımı ve hemen yanında karalanmış küçük bir portre vardı. Portredeki adamın keskin hatları, altın sarısı saçları ve o masmavi gözleri hemen göze çarpıyordu. Eylül’ün nefesi boğazında düğümlendi; bu portre Serhat’ın ta kendisiydi. Elfin, Serhat’ı henüz yakından tanımadan bile ruhunda çizmeye başlamıştı demek ki.
Eylül, parmağıyla portreyi hafifçe işaret etti, "Bu... Çok başarılı olmuş. Gözlerindeki o asi ifadeyi tam yakalamışsın."
Elfin utancından başını eğdi, parmaklarıyla kağıdın kenarıyla oynamaya başladı. "Aslında... Sete gelen başrol oyuncularından biri," diye mırıldandı, sesi fısıltı gibi çıkmıştı. "Adı Serhat... Uzaktan birkaç kez gördüm sadece. Tuhaf bir karizması var, insanı istemeden de olsa çizmeye itiyor."
Eylül, içten gelen bir gülümsemeyle Elfin’in omzuna hafifçe dokundu. "Kaderin insanı nereye götüreceğini bilemezsin Elfin. Belki de o da seni arıyordur."
Tam o sırada koridordan gelen tanıdık, gür ve neşeli bir ses kulaklarını doldurdu:
"Eylül! Neredesin sen? Yönetmen ara verdi, kahve içecektik hani?"
Serhat’ın sesi odanın dışından yankılanırken, Elfin panikle başını kaldırdı. Kapının önündeki hareketliliği fark eden Elfin, "Eyvah, başrol oyuncusu buraya geliyor! Biri beni burada görürse..." diyecek oldu ki, kapı aralandı.
Serhat, elinde iki karton bardak kahveyle içeri girdi. Ancak odada Eylül’ün yanı sıra genç, dalgalı saçlı ve duru güzelliğiyle masumca bakan Elfin’i görünce olduğu yerde kaldı. Masmavi gözleri Elfin’in yüzüne takılıp kaldı; elindeki kahveler neredeyse yere düşecekti.
O an, odadaki zaman adeta durdu. Eylül, geriye çekilip bu iki ruhun ilk defa göz göze geldiği o büyüleyici ana sessizce tanıklık etti. Gümüş saatin onu neden buraya gönderdiğini şimdi, bu bakışmayı izlerken kusursuz bir şekilde anlamıştı.