İçeriğe geç

Bölüm 2 / 9, 900 kelime, tahmini 5 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Geçmişin Işıkları Altında

Eylül, yatağın kenarında donup kalmış, karşısında kendisine sabırsız ama sevecen gözlerle bakan genç adama bakıyordu. Yutkundu. Boğazı kurumuştu. Bir insan, dün gece eşyalarını topladığı rahmetli dedesinin yirmi beş yaşındaki haliyle nasıl göz göze gelebilirdi? Üstelik dedesi onun adını nereden biliyordu?

"Eylül, iyi misin?" dedi Serhat, kaşlarını hafifçe çatarak. Bir adım yaklaşıp elini genç kızın alnına koymak için uzandı, sonra kendini durdurup gülümsedi. "Rengin atmış. Yoksa bütün gece senaryo ezberleyeceğim diye hiç uyumadın mı?"

Serhat'ın bu doğal tavrı, Eylül'e o an tek bir çıkış yolu olduğunu gösterdi: Bu oyuna ayak uydurmak. Eğer saçmalarsa ya da nereden geldiğini söylerse ya deli sanılacaktı ya da bu büyülü anı kendi elleriyle bozacaktı.

Derin bir nefes aldı. Elmacık kemiklerine hafif bir pembelik geri dönerken, "Sadece... Biraz derin uyumuşum Serhat," dedi sesini kontrol etmeye çalışarak. "Bir an nerede olduğumu çıkaramadım."

"Olur öyle, set temposu hepimizi yordu," diye güldü Serhat. Ardından bakışları Eylül'ün üzerindeki bol kazağa ve kot pantolona kaydı. Yüzündeki gülümseme yerini şaşkınlığa bıraktı. "Yalnız... Bu kıyafetler de neyin nesi? Kostüm odasından bunları mı verdiler sana? Daha çok geleceğin modasına benziyor."

Eylül kendi üzerine baktı. Gerçekten de 2020'lerin sıradan günlük kıyafetleri, bu ahşap kokulu odanın içinde fazlasıyla sırıtıyordu. Hemen kıvrak zekasını devreye soktu. "Yeni bir karakter denemesi için kendi getirdiklerim," dedi hafifçe gülümseyerek. "Ama haklısın, hemen değişsem iyi olacak."

"Çabuk ol o zaman, ben dışarıda bekliyorum," dedi Serhat. Kapıdan çıkarken omzunun üzerinden dönüp baktı; masmavi gözleri, kulis odasının sarı ışıklarında parlıyordu. "Nazmi Bey'in diline düşmeni istemem."

Kapı kapandığı an Eylül kendini makyaj masasının önündeki sandalyeye bıraktı. Aynadaki yansımasına baktı. Kumral saçları, belirgin elmacık kemikleri ve vişne rengi dudaklarıyla aynı Eylül'dü ama etrafındaki her şey yetmişli yılların sonuna aitti. Masanın üzerinde duran eski bir gazetenin tarihine gözü ilişti: 14 Ekim 1978.

"İnanamıyorum," diye fısıldadı. "Tam kırk sekiz yıl gerideyim."

Cebindeki gümüş cep saatini çıkarıp avucuna aldı. Kırık camının altındaki yelkovan ve akrep artık durmuştu; saniye ibresi kıpırdamıyordu. Saat görevini yapmış, onu buraya bırakmıştı. Peki neden? Neden tam olarak dedesinin gençliğine, hem de onunla tanışık olduğu bir role gönderilmişti? Aklına annesi Sema Hanım'ın anlattıkları geldi. Dedesi, anneannesi Elfin'e deli gibi aşık olmuştu. Ama henüz ortada Elfin var mıydı?

Daha fazla düşünmeye vakti yoktu. Kulis odasının köşesindeki askılıkta duran elbiselere yöneldi. İnce belli, diz altına kadar inen, uçuk mavi renkte, yakası dantelli bir elbise seçti. Üzerindekileri hızla çıkarıp elbiseyi giydi. Vücuduna tam oturmuş, o zarif, hanım hanımcık duruşunu daha da ortaya çıkarmıştı. Saçlarını çözüp omuzlarına bıraktı.

Kapıyı açıp dışarı çıktığında kendini büyük, gürültülü ve bir o kadar da büyüleyici bir film platosunun içinde buldu. Eski tip devasa ışık projektörleri, rayların üzerinde kaydırılan kameralar, sağa sola koşturan set işçileri ve havada uçuşan sigara dumanları... Tam anlamıyla eski bir Yeşilçam setiydi burası.

Serhat, elinde tuttuğu iki ince belli çay bardağıyla duvarın kenarında onu bekliyordu. Eylül'ü yeni elbisesiyle gördüğünde bir an duraksadı. Mavi gözleri, genç kızın yüzünde ve zarif silüetinde gezindi. Yutkundu, yüzüne mahcup ama hayranlık dolu bir gülümseme yayıldı.

"İşte şimdi oldu," dedi çaylardan birini Eylül'e uzatırken. "Bu elbise sana çok yakışmış Eylül. Sanki bu setin değil, eski bir İstanbul masalının içinden çıkıp gelmiş gibisin."

Eylül, dedesinin bu iltifatı karşısında hafifçe kızardı. İçinde tarif edilemez bir duygu karmaşası vardı; hem karşısındaki adamın gelecekteki dedesi olduğunu bilmenin verdiği o derin şefkat, hem de onun bu kadar genç ve hayat dolu olmasının yarattığı şaşkınlık. Çayı alırken parmakları birbirine değdi.

"Teşekkür ederim Serhat," dedi Eylül, gözlerinin içine bakarak. "Sen de... Çok iyi görünüyorsun. Her şey yolunda mı burada?"

"Sen geldin ya, şimdi yoluna girdi," dedi Serhat, sesini biraz alçaltarak. Bakışlarında sıradan bir set arkadaşlığından çok daha fazlası, henüz dile dökülmemiş bir ilginin kıvılcımları vardı. "Aslında setten sonra seninle biraz konuşmak istiyordum. Boğaz'a karşı bir kahve içer miyiz?"

Eylül tam cevap verecekken, setin diğer ucundan yükselen tiz ve otoriter bir kadın sesi aralarındaki o sessiz anı bıçak gibi kesti.

"Serhat! Hayatım, sen hala burada mısın? Yönetmen sahneyi başlatmak üzere, beni yalnız mı bırakacaksın?"

Eylül başını sesin geldiği yöne çevirdiğinde nefesi kesildi.

Kalabalığın arasından kendinden emin adımlarla süzülerek yanlarına doğru gelen kadın, adeta bir başyapıt gibiydi. Simsiyah, küt kesilmiş kısa saçları yüzünün kusursuz hatlarını çerçeveliyordu. Kömür karası gözleri ve sol yanağının üzerindeki o iki belirgin ben, ona karşı konulmaz, bir o kadar da tehlikeli bir çekicilik katıyordu. Üzerindeki dar, kırmızı elbisesiyle tüm setin bakışlarını üzerinde topluyordu.

Eylül onu anında tanıdı. Dedesinin eski fotoğraflarında sık sık gördüğü, dönemin en meşhur ve en kibirli yıldızı: Feride.

Feride, yanlarına geldiğinde doğrudan Serhat'ın koluna girdi ve başını hafifçe omzuna yasladı. Ardından kömür karası gözlerini Eylül'e dikti. Yüzüne kusursuz, ama buz gibi bir gülümseme yerleştirdi. Kıskançlığı o gülümsemenin arkasına ustalıkla gizlenmiş olsa da bakışları adeta ateş saçıyordu.

"Günaydın Eylül," dedi Feride, sesindeki yapay nezaketle. "Seni de pek göremez olduk. Gerçi sen sadece küçük bir yan roldesin, bizim gibi başroller kadar yorulmuyorsundur tabii."

Serhat, Feride'nin bu iğneleyici sözleri karşısında huzursuzca kıpırdandı ve kolunu nazikçe kadının elinden kurtardı. "Feride, lütfen. Eylül bu filmin en önemli karakterlerinden birini oynuyor."

Feride'nin yüzündeki o sahte gülümseme bir anlığına titredi, gözleri öfkeyle parladı ama kendini hemen toparladı. Eylül ise tüm bu olanları büyük bir soğukkanlılıkla izliyordu. Artık taşlar yerine oturmaya başlamıştı. Geçmişteki Eylül bu sette figüran ya da küçük bir rol oyuncusuydu, Serhat ona karşı derin bir ilgi besliyordu ve Feride de Serhat'ı kimseye kaptırmaya niyeti olmayan o kibirli kadındı.

Eylül, vişne rengi dudaklarına zarif bir gülümseme kondurup Feride'ye baktı. "Yorulmak ne kelime Feride Hanım," dedi sakin ve kendinden emin bir sesle. "İnsan sevdiği yerde olunca zamanın nasıl geçtiğini bile anlamıyor. Hatta bazen zaman geriye bile akabiliyor."

Sıradaki bölüm

Tozlu Işıklar ve Gölgedeki Gözler

12 dakika önce yayınlandı