Odanın içerisindeki hava, bir anda değişiverdi. Zaman, sanki o saniye yavaşlamış, hatta varlığını unutturmuştu. Serhat’ın elindeki karton bardakların çıkardığı hafif hışırtı bile kesilmiş gibiydi. Masmavi gözleri, masanın başında donakalmış olan Elfin’in yüzünde kilitlenmişti.
Elfin, kalbine saplanan o ani ve sebepsiz sızıyla başını yavaşça kaldırdı. Karşısında, az önce çizdiği portrenin ta kendisi duruyordu. Canlı, etten kemikten ve bakışları doğrudan onun ruhuna değen Serhat... Genç adamın sarı saçları alnına hafifçe dökülmüş, o keskin yüz hatları hayranlıkla aralanmış dudaklarına yansımıştı.
Serhat, boğazına düğümlenen kelimeleri yutkunarak aşmaya çalıştı. Buraya Eylül’ü bulmak için gelmişti ama karşısındaki bu duru, masum güzellik karşısında dili tutulmuştu sanki.
"Ben..." dedi Serhat, sesi normalden daha kalın ve pürüzlü çıkmıştı. Gözlerini Elfin’den bir an olsun ayıramıyordu. "Şey... Yanlış odaya girdim sanırım. Aslında Eylül’ü arıyordum."
Eylül, odanın köşesinde durmuş, yaşanan bu tarihi ana şahitlik ederken yüzünde tatlı ve buruk bir tebessümle onları izliyordu. Annesinin annesi ile dedesinin ilk karşılaşmasını kendi gözleriyle görmek, içindeki tüm yorgunluğu silip süpürmüştü.
"Yanlış odada değilsin Serhat," dedi Eylül, sessizliği bozarak öne doğru bir adım attı. Sesindeki şefkatli ton, ikisinin de üzerindeki o büyü bozulmasın diye fısıltı gibi çıkmıştı. "Elfin ile tanışıyordunuz galiba. Kendisi setin kostüm ve tasarım ekibinden."
Elfin, hafifçe kızaran yanaklarını gizlemek için başını önüne eğdi, masanın üzerindeki çizim kağıtlarını toplarmış gibi yaptı ama elleri titriyordu. "Memnun... Memnun oldum," diye mırıldandı zarif bir sesle.
Serhat, hâlâ büyülenmiş gibi adımlarını Elfin’e doğru birkaç santim daha attı. Elindeki kahvelerden birini uzatırken, gözleri genç kızın utangaç yüzündeydi. "Serhat ben," dedi, sanki adını ilk defa söylüyormuş gibi vurgulayarak. "Ve sanırım bu sette karşılaştığım en güzel sürprizle tanışıyorum."
Elfin, uzatılan bardağı alırken parmak uçları Serhat’ın parmaklarına hafifçe değdi. O küçük temas, ikisinin de içinde adeta görünmez bir kıvılcım çaktırdı. Serhat’ın yüzüne yayılan o kusursuz gülümseme, Elfin’in kalbinin hızla çarpmasına neden oldu.
Eylül, arkalarında durup bu masum ve tertemiz aşkın ilk tohumlarının atılışını izlerken, cebindeki gümüş saatin hafifçe ısındığını hisseder gibi oldu. Misyonunun en önemli parçası gerçekleşmişti. Artık Feride’nin bu duruma müdahale etmesine izin vermeden, bu ikilinin bağını güçlendirmesi gerekiyordu.
"Şey, Serhat," dedi Eylül, araya girerek. "Kahveler soğuyor bence. Hem Elfin de bize katılsın ister misin, ne dersin?"
Serhat, gözlerini Elfin’den zor da olsa ayırıp Eylül’e baktı. Masmavi gözlerindeki o ışıl ışıl parıltıyla başını salladı. "Harika olur," dedi, bakışlarını yeniden Elfin’e çevirerek. "Ne dersin Elfin, bize katılmak ister misin?"
Elfin, kalbinin atışlarını bastırmaya çalışarak başını kaldırdı ve Serhat’ın o içten gülümsemesine aynı masumiyette karşılık verdi. "Neden olmasın..."