Üçlü, platonun arka çıkışından süzülerek, setin gürültüsünden ve meraklı bakışlardan uzak, Boğaz’a bakan o küçük, salaş ama bir o kadar da samimi çay bahçesine doğru yürüdü. 1978 yılının sonbahar rüzgarı, denizin tuzlu kokusunu taşıyarak saçlarını savuruyordu.
Ahşap bir masaya oturduklarında, garson ince belli bardaklarda taze demlenmiş çayları getirdi. Serhat, masaya oturduğu andan itibaren gözlerini Elfin’den alamıyordu. Oysa daha birkaç saat önce Eylül’e olan merakı ve ilgisi ağır basıyordu; fakat Elfin’in o duru, naif ve tertemiz enerjisi Serhat’ın ruhunda bambaşka bir kapı aralamıştı.
"Demek çizim yapıyorsun Elfin," dedi Serhat, sesinde yumuşacık bir hayranlıkla. Çayından bir yudum alıp masaya doğru hafifçe eğildi. "Biliyor musun, setlerde o kadar çok yapaylık görüyorum ki... Senin gibi sessizce kendi dünyasını çizen birini görmek insana nefes aldırıyor."
Elfin, utangaç bir tebessümle başını önüne eğdi, parmaklarıyla çay bardağının kenarındaki buğuyu sildi. "Ben sadece işimi yapmaya çalışıyorum Serhat Bey. Sizin gibi büyük bir oyuncunun karşısında çizimlerimden bahsetmek bile beni heyecanlandırıyor."
"Lütfen, 'Bey' falan yok," dedi Serhat gülümseyerek. Masmavi gözleri güneşin son ışıklarıyla parlıyordu. "Sadece Serhat. Hem... Benim için de bir şeyler çizer misin bir gün?"
Elfin başını kaldırıp Serhat’ın gözlerinin içine baktı; kalbinin hızla attığı, hafifçe kızaran yanaklarından belli oluyordu. "Eğer isterseniz... Elbette."
Eylül, masanın diğer ucunda oturmuş, elindeki sıcak çay bardağını avuçlarının arasında ısıtırken bu manzarayı derin bir huzurla izliyordu. Aralarındaki bağın bu kadar doğal ve saf bir şekilde filizlenmesine şahit olmak, ona her şeyin doğru yolda olduğunu gösteriyordu. Annesinin var oluşunun ilk temelleri tam olarak şu an, bu ahşap masada atılıyordu.
Tam o sırada, çay bahçesinin girişindeki çakıl taşlarının üzerinde topuklu ayakkabıların sert ve ritmik sesi yankılandı.
Eylül başını çevirdiğinde, nefesini tuttu. Gelen kişi Feride’ydi.
Üzerine giydiği siyah, beli kemerli trençkotu ve o keskin küt saçlarıyla rüzgara bile meydan okurcasına yürüyordu. Sol yanağındaki iki küçük ben, öfkeden gerilmiş yüz hatlarının üzerinde daha da belirginleşmişti. Kömür karası gözleri, masadaki üçlüyü bulduğu an adeta ateş saçmaya başladı.
Feride, masaya doğru süzülerek yaklaştı. Yüzüne yine o kusursuz ama buz gibi gülümsemesini yerleştirdi. Ancak bakışları Elfin’in üzerinde durduğunda, o kibirli üstünlük taslayan tavrı anında devreye girdi.
"Demek buradasınız," dedi Feride, sesindeki yapay tatlılığın arkasına gizlediği zehirle. Bir elini Serhat’ın sandalyesinin arkasına koyup sahiplenici bir tavırla dikildi. "Set ekibi her yerde seni arıyor Serhat. Kostüm odasındaki o küçük kızla çay keyfi yapacağını bilseydim kimseyi yormazdım."
Elfin, Feride’nin bu küçümseyici sözleri karşısında olduğu yerde büzüldü, başını utançla önüne eğdi. Serhat ise anında kaşlarını çatarak ayağa kalktı. Masmavi gözleri öfkeyle koyulaşmıştı.
"Feride, haddini aşıyorsun," dedi Serhat, sesi buz gibiydi. "Elfin bizim misafirimiz ve bu setin en yetenekli insanlarından biri. Onunla bu şekilde konuşmana izin vermem."
Feride’nin yüzündeki o sahte gülümseme bir anda silindi. Kömür karası gözleri önce Serhat’a, ardından sakinlikle çayını yudumlayan Eylül’e kaydı. Feride, ilk başta rakibinin Eylül olduğunu sanmıştı ama şimdi Serhat’ın gözlerindeki o gerçek parıltının bu sessiz tasarım kızına yöneldiğini fark etmişti.
Eylül, zarif ve kendinden emin bir duruşla ayağa kalktı. Vişne rengi dudaklarına hafif, alaycı olmayan ama çok net bir gülümseme kondurdu.
"Haklısın Serhat," dedi Eylül, gözlerini doğrudan Feride’nin öfkeli gözlerine dikerek. "Bazı insanlar ışığı sadece kameraların önünde arar, bazıları ise karanlıkta bile kendi ışığıyla parlar. Biz artık kalkalım Elfin, yarın konuşacak çok şeyimiz var."
Eylül, Elfin’in elinden nazikçe tutup onu ayağa kaldırdı. Feride, arkasından öfkeyle dişlerini sıkarken, Serhat da hiç tereddüt etmeden Feride’yi orada bırakıp Elfin ve Eylül’ün yanına geçti.