Akşamın serinliği İstanbul'un eski sokaklarını sararken, Eylül ve Elfin plato binasının arka bahçesindeki sakin bir banka oturdular. Olayın şokunu henüz atlatan Elfin, ellerini dizlerinin üzerinde kavuşturmuş, denizin sularına yansıyan şehir ışıklarını izliyordu.
"Şey... Çok teşekkür ederim Eylül," dedi Elfin, sesindeki hafif titremeyi saklayamayarak. Başını çevirip yeni arkadaşına baktı. "Feride Hanım genelde bu sette kimseye pabuç bırakmaz. Ama sen... O kadar sakindin ki, karşısında resmen devleştin."
Eylül, şefkatli bir gülümsemeyle Elfin’in elinin üzerine kendi elini koydu. "Kimsenin seni ezmesine izin veremezdim Elfin," dedi, gelecekteki anneannesine bakarken gözlerindeki derin sevgiyi gizlemeye çalışarak. "Sen çok değerlisin. Ve inan bana, kimin ne dediği değil, senin kalbinin ne söylediği önemlidir."
Tam o sırada, arka koridorun kapısı aralandı ve Serhat acele adımlarla onların yanına doğru yürüdü. Yüzünde hem Feride’yi arkasında bırakmanın rahatlığı hem de Elfin’in yanında olmanın verdiği o saf heyecan vardı.
"Elfin... İyi misin?" diye sordu Serhat, bankın hemen önünde durarak. Masmavi gözleri endişeyle genç kızın yüzünde geziniyordu. "Feride’nin sözleri için kusura bakmayın lütfen, bazen sette herkesin gerilebileceği anlar oluyor ama bu asla..."
"İyiyim Serhat, gerçekten iyiyim," dedi Elfin, yanaklarına yayılan o tatlı pembeliği gizlemeye çalışarak başını hafifçe öne eğdi.
Eylül, akıllı bir hamleyle ayağa kalktı. "Aslında başınızın çaresine bakabileceğinizi düşünüyorum," dedi hafifçe gülümseyerek. "Benim biraz dinlenmem gerekiyor, kulise dönüyorum. Size iyi akşamlar."
Elfin, "Eylül, nereye?" diyecek oldu ama Eylül çoktan oradan uzaklaşmıştı bile. Genç kız, ikisinin baş başa kalmasını sağlayarak kaderin kendi akışına inmesine izin vermişti.
Bankta yalnız kalan Serhat ve Elfin, bir süre sessizce birbirlerine baktılar. Ardından Serhat, yavaşça Elfin’in yanına oturdu. Aralarındaki mesafe, o an dünyadaki en güvenli yer gibi hissettiriyordu.
"Biliyor musun Elfin," diye fısıldadı Serhat, sesindeki o neşeli ve havalı ton yerini derin bir ciddiyete bırakmıştı. "Bugün seni bu sette gördüğüm andan beri... Hayatımın akışı değişti sanki. Daha önce binlerce insanla çalıştım, binlerce sahne çektim ama ilk defa gerçek bir şey gördüm."
Elfin’in kalbi, göğüs kafesini kıracakmış gibi atmaya başladı. Gözlerini Serhat’ın masmavi gözlerinden ayıramıyordu. "Serhat... Sen büyük bir oyuncusun, ben ise sadece..."
"Sen sadece bu hikayenin en güzel parçasısın," dedi Serhat, sözünü keserek. Eli, usulca Elfin’in parmaklarına doğru uzandı ve parmakları birbirine kenetlendi.
O an, arka plandaki tüm set gürültüsü, Feride’nin ilerideki çığlıkları ve zamanın akışı tamamen silindi. Sadece o ikisi vardı.
Ancak kulis odasına doğru yavaş adımlarla yürüyen Eylül’ün cebindeki gümüş saat, ansızın hafifçe titredi ve içinden cılız, mekanik bir çatırtı sesi geldi. Zaman, Eylül’ün burada kalabileceği sürenin yavaş yavaş daraldığını fısıldıyordu sanki.