Eylül, kulis odasının kapısını aralayıp içeri girdiğinde kalbi hala göğsünde hızla çarpıyordu. Odanın loş ışığında, cebindeki gümüş saati çıkardı. Kırık camının altındaki saniye ibresi, normalde kıpırdamazken şimdi hafifçe titriyor, sanki içten içe eriyen bir kum saati gibi tükenmekte olan dakikaları haber veriyordu.
"Zamanım azalıyor," diye mırıldı görev bilinciyle. "Elfin ve Serhat’ı bir araya getirdim, aralarındaki kıvılcımı yaktım. Ama Feride henüz planından vazgeçmiş değil."
Haklıydı da... Kapının dışından gelen ayak sesleri ve hırslı mırıltılar, Feride’nin boş durmadığının kanıtıydı. Feride, Serhat’ın o sessiz tasarımcı kızla yakınlaşmasını kabullenememişti ve setteki gücünü kullanarak Elfin’in işini zorlaştıracak bazı oyunlar tezgahlamaya başlamıştı bile.
Ertesi sabah set erken saatlerde başladı. Platonun havasında gergin bir elektrik vardı. Feride, çekimler arasında kostüm odasına kadar gelmiş, Elfin’in masasının üzerindeki çizim kağıtlarını alaycı bir tavırla karıştırıyordu.
"Bunlar da çocuk çizimlerine benziyor sevgilim," dedi Feride, setteki herkesin duyabileceği yüksek bir sesle, tam o sırada yanlarından geçen Serhat’a hitaben. "Serhat, sen bu amatör tasarımlara nasıl vakit ayırabiliyorsun anlamıyorum."
Elfin, gözleri dolmak üzereyken masasının başında sessizce başını eğdi. Emeklerinin küçümsenmesi canını yakmıştı.
Ancak Serhat’ın öfkesi bu kez çok daha sert oldu. Elindeki senaryoyu masaya çarptığı gibi Feride’nin karşısına dikildi. Masmavi gözleri buz gibi bakıyordu. "Feride! Haddini çok aştın. Senin bu kaprislerinle uğraşmaktan bıktım. Elfin kimseden izin almayacak kadar yetenekli ve bu setin en değerli insanı!"
Feride, hayatında ilk defa bu kadar net bir reddedişle ve açık bir öfkeyle karşılaşıyordu. Kömür karası gözleri öfkeden karardı, dişlerini sıktı. "Bunun hesabını vereceksin Serhat! O kız için beni harcayamazsın!" diyerek hızla uzaklaştı.
Tüm bu yaşananları köşeden izleyen Eylül, hafifçe gülümsedi. Serhat, Feride’ye karşı tamamen set çekmişti; artık kalbi de zihni de sadece Elfin’e aitti.
Ancak Eylül’ün cebindeki saat ani bir sarsıntıyla titredi. Gümüş kasanın içinden ince bir duman ya da ışık hüzmesi sızar gibi oldu. Geleceğe dönüş vakti hızla yaklaşıyordu. Eylül, Elfin’e doğru birkaç adım attı; onunla vedalaşmalı, bu hikayenin gerçek sahibine son kez dokunmalıydı.