İçeriğe geç
Bölüm 1/9

Bölüm 1 / 9, 842 kelime, tahmini 4 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Tersine Akan Zaman

İstanbul’un üzerine çöken kurşuni bir sonbahar akşamıydı. Yağmur, şehrin eski taş sokaklarını usulca yıkarken, Moda’daki ahşap bir apartmanın ikinci katında derin bir sessizlik hüküm sürüyordu. O sessizliği bozan tek şey, karton kolilere katlanarak konulan eski kumaşların hışırtısı ve Sema Hanım’ın arada bir göğsünden kopan o derin iç çekişlerdi.

Eylül, yirmi iki yaşının verdiği taze enerjiye rağmen, bu akşam omuzlarında tuhaf bir ağırlık hissediyordu. Kumral saçlarını gelişigüzel bir tokayla ensesinde toplamış, üzerine bol bir kazak geçirmişti. Çabasız güzelliği, loş salonun ışığında bile hemen göze çarpıyordu; belirgin elmacık kemikleri, yüzüne doğuştan gelen o hafif kızıllık ve dolgun, vişne rengi dudaklarıyla sanki günümüzden ziyade eski siyah-beyaz fotoğraflara ait gibiydi. Uzun boyu ve zarif, hanım hanımcık duruşuyla odanın ortasında dikilmiş, annesinin elindeki eski bir paltoyu katlamasını izliyordu.

"Anne," dedi Eylül, sesi odadaki sessizliği nazikçe bölerek. "Gerçekten her şeyi verecek miyiz? En azından bir iki hatıra kalsaydı..."

Sema Hanım, elindeki paltoyu yavaşça kolinin içine bırakıp kızına baktı. Gözlerinde öfkeden çok, yılların biriktirdiği kırgın bir kabulleniş vardı. "Ölenin arkasından eşyaları bekletilmez kızım," dedi sakin ama mesafeli bir sesle. "İhtiyacı olan birileri giysin, ısınsın. Hem benim bu evde tutunacak bir hatıram yok ki. Babamla aramızdaki bağ, ben daha kundaktayken kopmuş zaten."

Eylül başını eğip sustu. Aile hikayesini ezbere biliyordu. Anneannesi Elfin, İstanbul’un köklü ve varlıklı ailelerinden birinin tek kızıydı. Dedeleri Serhat ise gençliğinde yakışıklılığıyla dillere destan, ama cebinde meteliği olmayan bir adamdı. Büyük bir yıldırım aşkıyla, ailelerin tüm itirazlarına rağmen evlenmişlerdi. Ancak bu masal çok kısa sürmüştü. Sema Hanım dünyaya geldikten kısa bir süre sonra Elfin Hanım amansız bir hastalığa yenik düşmüş, zengin ailesi ise Serhat’ın Sema’ya iyi bir gelecek sunamayacağını söyleyerek küçük kızı elinden almıştı. Sema Hanım, anneannesinin ve dedesinin konağında, babasından uzak, soğuk bir disiplinle büyümüştü. Babasını en son kendi düğününde, uzaktan tebrik etmeye geldiğinde görmüştü.

Eylül ise dedesi Serhat’ı yalnızca sararmış birkaç fotoğraftan tanırdı. Bir de geçen yaz arkadaşlarıyla Kadıköy’de eğlenmeye gittikleri bir akşam, yan masada tek başına oturan o yaşlı ama hala çok karizmatik adamı fark etmişti. Göz göze gelmişler, hafifçe baş selamı vermişlerdi ama o kadar. Ne Eylül yanına gitmeye cesaret edebilmişti ne de Serhat Bey torununun yanına yaklaşabilmişti. Yine de Eylül, annesinin aksine dedesine karşı içinde hiçbir kırgınlık taşımıyordu; aksine ona karşı derin bir merak duyuyordu.

"Ben şu yatak odasındaki komodine bakayım," diyerek salondan ayrıldı Eylül.

Dedesinin yatak odası, zamanın durduğu bir müze gibiydi. Eski tip ahşap bir gardırop, üzerinde dantel örtü olan bir şifonyer ve yatağın hemen başucunda duran küçük bir komodin... Eylül, komodinin üst çekmecesini açtığında, tozlu birkaç eski sinema dergisi ve sararmış zarfların arasında parlayan metalik bir nesne gördü.

Eline aldığında bunun eski, gümüş kaplama bir cep saati olduğunu fark etti. Saatin ön camı boydan boya çatlamış, hatta bir köşesinden küçük bir parça kopmuştu. Eylül, kırık camın altındaki kadranı incelemek için saati göz hizasına yaklaştırdı ve kaşları hayretle çatıldı.

Saat çalışıyordu. Üstelik saniye ibresi, saat yönünün tam tersine doğru, tıkır tıkır geriye akıyordu.

"Bu nasıl olur?" diye mırıldandı kendi kendine. Saati kulağına yaklaştırdı. İçeriden gelen o ritmik ses, sanki kendi kalp atışlarıyla aynı anda atmaya başlamıştı.

O sırada kapının eşiğinde annesi belirdi. "Bir şey mi buldun Eylül?"

Eylül, elindeki saati annesine uzattı. "Bak anne, camı kırık ama çalışıyor. Bunu atmayalım, bende kalabilir mi?"

Sema Hanım saate şöyle bir göz ucuyla baktı, ardından omuz silkti. "Al senin olsun kızım. İşe yaramaz bir hurda işte, kimsenin işine yaramaz."

Akşamın ilerleyen saatlerinde anne kız, topladıkları tüm kolileri arabalarına yükleyip şehrin kenar mahallelerinden birine gittiler. Eşyaları ihtiyaç sahibi ailelere tek tek dağıttıklarında gece yarısına yaklaşmıştı. Eve döndüklerinde Eylül’ün tek istediği uyumaktı. Üzerindeki kazağı ve kot pantolonu bile çıkarmaya üşenerek kendini doğrudan yatağına bıraktı. Gümüş cep saati hala kot pantolonunun ön cebindeydi ve bacağına hafifçe baskı yapıyordu. Gözlerini kapattığı an, derin ve karanlık bir uykuya daldı.

Zamanın ne kadar geçtiğini bilmiyordu. Ancak kulağının dibinde yankılanan sabırsız ama bir o kadar da sıcak bir sesle gözlerini araladığında, odasındaki o tanıdık karanlıktan eser yoktu.

"Eylül! Uyan hadi, zaman doldu! Sete dönmemiz gerekiyor, yönetmen hepimizin canını okuyacak!"

Eylül, gözlerini kırpıştırarak etrafına baktı. Üzerinde kendi yorganı yerine ağır, çiçek desenli eski bir battaniye vardı. Bulunduğu yer kendi odası değildi; duvarları eski film afişleriyle kaplı, bir köşesinde makyaj aynası ve etrafında sarı ampuller bulunan, eski ahşap kokulu bir kulis odasıydı.

Başını yavaşça sesin geldiği yöne çevirdiğinde nefesi kesildi.

Karşısında yirmili yaşlarının ortasında, nefes kesici derecede yakışıklı bir genç adam duruyordu. Dalgalı, altın sarısı saçları alnına düşmüş, keskin yüz hatları ve masmavi gözleriyle adeta bir film yıldızı gibi parlıyordu. Üzerinde döneme ait, yakası açık krem rengi bir gömlek ve yüksek bel kumaş pantolon vardı.

Eylül, kalbinin göğüs kafesini parçalayacakmış gibi attığını hissetti. Bu yüzü tanıyordu. Salondaki o sararmış fotoğraflardan, annesinin gizli saklı baktığı albümlerden biliyordu. Karşısında duran kişi, dedesi Serhat’ın ta kendisiydi.

"Sen..." diyebildi Eylül, sesi boğazında düğümlenerek. "Serhat?"

Serhat, genç kızın bu şaşkın ve şok olmuş haline gülerek başını iki yana salladı. "Sabah mahmurluğu mu bu Eylül? Hadi, Nazmi Bey yine barut gibi, bizi bekliyor."

Eylül, bir elini gayriihtiyari cebine attı. Gümüş cep saatinin soğuk metali hala oradaydı. Kalbi deli gibi çarparken, karşısında gülümseyerek duran dedesinin gençliğine bakakaldı. Rüya değildi; o tersine akan saat, onu aile tarihinin tam kalbine getirmişti.

Sıradaki bölüm

Geçmişin Işıkları Altında

17 dakika önce yayınlandı