İçeriğe geç
Bölüm 9/9

Bölüm 9 / 9, 388 kelime, tahmini 2 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Veda Vakti

Platonun arka bahçesindeki sakin köşede, akşam güneşinin kızıl turuncu ışıkları ağaçların arasından süzülüyordu. Eylül, cebindeki gümüş saatin artık durmaksızın titrediğini hissedebiliyordu. Kırık camının altındaki saniye ibresi tersine akmayı bırakmış, tamamen durmuştu. Gitme vakti gelmişti.

Elfin, bankta oturmuş elindeki deftere dalgın dalgın bir şeyler çiziyordu. Yanına yaklaşan ayak sesleriyle başını kaldırdığında, Eylül’ün yüzündeki o hüzünlü ama huzurlu tebessümü gördü.

"Eylül? İyi misin? Yüzün biraz solgun sanki," dedi Elfin, sesindeki samimi endişeyle.

Eylül, derin bir nefes alarak Elfin’in yanına oturdu. Hayatının en tuhaf, en unutulmaz birkaç gününü geçirdiği bu kadına, gelecekteki anneannesine son kez baktı. Kumral saçlarını omzundan geriye attı ve ellerini Elfin’in ellerinin üzerine koydu.

"Çok iyiyim Elfin," dedi Eylül, sesi hafifçe titreyerek. "Sadece... Gitmem gerekiyor. Buradaki hikayemin sonuna geldim."

Elfin kaşlarını hafifçe çatıp şaşkınlıkla baktı. "Gitmek mi? Nereye? Daha yeni tanışmıştık, yapacak o kadar çok şeyimiz vardı ki..."

"Bazı yolculuklar başladığı gibi bitmek zorundadır," diye fısıldadı Eylül, gözlerinde dolan yaşları saklamaya çalışarak. "Ama unutma Elfin; kalbinin sesini dinlemekten asla vazgeçme. Seni gerçekten hak eden, seni koruyan ve gözlerinin içine baktığında dünyayı unutan o adamın değerini bil."

Elfin, bu sözlerin altındaki derin anlamı tam olarak çözemese de içindeki o tuhaf burkulmayı engөlliyemedi. "Eylül... Sen bende çok farklı bir his bıraktın. Sanki seni çok uzun zamandır tanıyormuşum gibi..."

"Çünkü tanıyorsun," dedi Eylül içtenlikle gülümseyerek. "Belki bugün değil ama bir gün... Her şey çok daha anlamlı olacak."

Tam o sırada, setin girişinden seslenen Serhat’ın sesi duyuldu. "Elfin! Neredesin, seni arıyordum."

Serhat elinde iki çayla köşeden göründü. Ancak Elfin’in yanındaki Eylül’ü gördüğünde adımlarını yavaşlattı. Elfin başını çevirip Serhat’a baktığında, aralarındaki o görünmez mıknatısın ne kadar güçlü olduğunu bir kez daha fark etti.

Eylül, anın bu ikisine ait olduğunu bilerek yavaşça ayağa kalktı. Cebindeki gümüş saati çıkardı. Saat, ellerinin arasında kör edici ama yumuşak bir ışıkla parlamaya başladı.

"Hoşça kal Elfin," dedi Eylül, sesi rüzgarda kaybolur gibi çıkarken. "Hoşça kal Serhat..."

Serhat şaşkınlıkla bir adım öne atıldı. "Eylül? Nereye gidiyorsun böyle, dur bi—"

Ancak cümlesini tamamlayamadı. Saatten yayılan yoğun beyaz ışık etrafı sararken, Eylül’ün silüeti yavaşça havaya karıştı ve rüzgarla birlikte saniyeler içinde tamamen yok oldu.

Platoda kalan Serhat ve Elfin, boşalan banka ve havada kalan o tuhaf, tatlı esintiye bakarak öylece kalakaldılar. Serhat, gözlerini ovuşturdu; gördüğü şeyin gerçek olup olmadığını anlamaya çalışıyordu ama kalbinde, bu gizemli kızın hayatlarını ömrü boyunca unutamayacakları bir iz bıraktığını biliyordu.

Ve sonra... Zaman, kendi akışına geri döndü.

Bitirdin — 9 bölüm

esmagrafik18 · aynı yazar: Kristal Diyar

Başla