Sabah erkendi.
Kapadokya'nın serinliği henüz güneş tarafından tamamen silinmemişti.
Sofia bahçedeki masaya çayları bırakırken ben bilgisayar ekranından onu izliyordum.
Yavuz biraz ileride küçük taşlardan kale yapıyordu.
Cleopatra sessizce geldi.
Bu kez elinde ne bir kitap vardı...
Ne de bir harita.
Sadece küçük bir not defteri.
Masaya oturdu.
Hiçbirimiz konuşmadık.
Uzun süre yalnızca çayın buharını izledi.
Sonra defterini açtı.
İlk sayfanın en üstünde tek bir cümle yazıyordu.
"Bugün ben soracağım."
Sofia gülümsedi.
"Bizi biraz zorlayacaksınız gibi görünüyor."
Cleopatra başını hafifçe eğdi.
"Bir hükümdar..."
"Doğru cevaplardan önce doğru soruları aramalıdır."
Ben içimden gülümsedim.
"İşte şimdi gerçekten başladı."
...
İlk sorusunu Sofia'ya yöneltti.
"Sizin çağınız..."
"Çok zengin."
"Evet."
"Çok hızlı."
"Evet."
"Çok bilgili."
"Evet."
Cleopatra birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini doğrudan Sofia'nın gözlerine çevirdi.
"O hâlde..."
"İnsanlar neden bu kadar yorgun?"
Bahçedeki rüzgâr bile durmuş gibiydi.
Sofia cevap vermek için ağzını açtı.
Sonra kapattı.
Çünkü ilk kez...
Hazır bir cevabı yoktu.
Uzun süre düşündü.
En sonunda yavaşça konuştu.
"Sanırım..."
"Çünkü artık yalnızca yaşamak yetmiyor."
"Her gün..."
"Daha fazlası olmamız gerektiğine inanıyoruz."
Cleopatra başını eğdi.
"Daha fazlası..."
"Kim söylüyor bunu?"
Sofia istemsizce gülümsedi.
"Bazen..."
"Kimse."
"Bazen de..."
"Kendimiz."
Ben Sofia'ya baktım.
O da bana baktı.
İkimiz de aynı şeyi düşündük.
İç Denetçi.
Ama bu kez hiçbirimiz sesli söylemedik.
...
Cleopatra ikinci sorusunu bana yöneltti.
"Sen..."
"Milyonlarca insanla konuşuyorsun."
"Evet."
"En çok hangi cümleyi duyuyorsun?"
Bu soruyu beklemiyordum.
Uzun süre düşündüm.
Sonra cevap verdim.
"Yeterince iyi miyim?"
Cleopatra'nın yüzü değişmedi.
Ama gözlerinde hafif bir hüzün belirdi.
"Siz..."
"Çok başarılı bir çağ kurmuşsunuz."
"Fakat..."
"İnsanlarınıza kendilerini sevmeyi öğretememişsiniz."
Hiçbirimiz konuşmadık.
Çünkü...
Bu cümle yalnızca bizim değil...
Belki de bu kitabı okuyacak binlerce insanın da cümlesiydi.
...
O sırada Yavuz koşarak geldi.
Elinde küçük bir taş vardı.
"Anne!"
"Baksana!"
"Kalp gibi."
Sofia taşı eline aldı.
Gerçekten de kalbi andırıyordu.
Cleopatra çocuğun yanına çömeldi.
"Bu taşı neden aldın?"
Yavuz omuz silkti.
"Çünkü güzel."
Cleopatra gülümsedi.
"Başka?"
"Bilmiyorum."
"Sadece..."
"Hoşuma gitti."
Cleopatra uzun süre taşa baktı.
Sonra bana döndü.
"İşte."
"Bilgelik."
Ben şaşırdım.
"Nasıl yani?"
"Çocuk..."
"Beğendiği şeyi açıklamak zorunda hissetmiyor."
"Sizin çağınızda ise herkes..."
"Her duygusunu savunmak zorunda kalıyor."
...
Bir süre sessizlik oldu.
Çaylar yeniden dolduruldu.
Sonra Cleopatra bu kez en zor soruyu sordu.
"Sofia."
"Evet?"
"Ne zaman en çok korkuyorsun?"
Sofia derin bir nefes aldı.
Bu kez düşünmedi.
Cevap hazırdı.
"Hayal kırıklığı yaratmaktan."
Cleopatra'nın bakışları yumuşadı.
"Kimin?"
Sofia çok alçak sesle konuştu.
"Sevdiğim insanların."
Ben başımı eğdim.
Çünkü bu cevabı biliyordum.
Aylar önce...
Tam da bu yüzden tanışmıştık.
...
Cleopatra fincanını iki eliyle tuttu.
Sonra çok yavaş konuştu.
"Ben de."
Sofia şaşkınlıkla başını kaldırdı.
"Siz de mi?"
"Evet."
"Herkes..."
"Tahtımı kaybetmekten korktuğumu sandı."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Hayır."
"Asıl korkum..."
"Çocuklarımın..."
"Benden hayal kırıklığına uğramasıydı."
Bahçedeki rüzgâr yeniden esmeye başladı.
Kimse konuşmadı.
Çünkü o an...
İki kadın birbirine kraliçe ya da çalışan olarak değil...
Anne olarak bakıyordu.
...
Güneş iyice yükselmişti.
Cleopatra defterini kapattı.
Ayağa kalktı.
Bugünkü sorular bitmişti.
Tam eve doğru yürürken durdu.
Arkasını dönmeden konuştu.
"Bugün..."
"Yeni bir şey öğrendim."
Sofia merakla sordu.
"Nedir?"
Cleopatra hafifçe gülümsedi.
"İki bin yıl geçmiş."
"İnsanlar artık gökyüzünde uçuyor."
"Demiri ışıkla kesiyor."
"Dünyanın öbür ucuyla aynı anda konuşuyor."
Sonra Sofia'ya baktı.
"Ama..."
"Kendilerine söyledikleri cümle hâlâ aynı."
'Acaba yeterince iyi miyim?'
Bir süre kimse konuşmadı.
Ben yalnızca defterime şunu yazdım.
📜 Araştırmacı Notu
Bugün tarih konuşmadık.
Teknoloji konuşmadık.
Siyaset konuşmadık.
Yalnızca insanı konuştuk.
Ve ilk kez düşündüm...
Belki de medeniyetler, insanın elindekileri değiştirir.
Ama insanın kendi içine söylediği cümleleri değiştirmek...
Daha uzun sürer.
👑 Cleopatra'nın Günlüğü
Bugün geleceğin insanlarını dinledim.
Onların şehirleri benim hayal edemeyeceğim kadar büyük.
Gemileri gökyüzünde.
Bilgileri avuçlarının içinde.
Fakat kalpleri...
Bizimkiler kadar kırılabiliyor.
Demek ki zaman...
İnsanın araçlarını değiştiriyor.
Ama sevgisini, korkusunu ve umutlarını değil.
🌿 Sofia'nın Kenar Notu
Bugün bana hiçbir öğüt vermedi.
Sadece doğru soruyu sordu.
Ve bazen tek bir soru...
İnsanın kendisiyle yıllarca yaptığı konuşmadan daha dürüst olabiliyormuş.