Restorandan çıktığımızda gece çoktan Kapadokya'nın üzerine çökmüştü.
Taş duvarlar günün sıcaklığını hâlâ içinde taşıyordu.
Gökyüzü ise...
Cleopatra'nın alışık olduğu gökyüzünden hiç de farklı değildi.
Aynı yıldızlar.
Aynı ay.
Sadece...
Başka bir zaman.
Sofia arabayı çalıştırmadı.
"Bir yere daha gideceğiz."
Cleopatra merakla sordu.
"Şehre mi?"
Sofia başını salladı.
"Hayır."
"Sabaha."
Ben gülümsedim.
"Bu cümleyi not et."
Cleopatra ikimize de baktı.
"Sizin çağınız bazen şiir gibi konuşuyor."
Sofia kahkaha attı.
"Hayır."
"Sadece bazen doğru kelimeyi buluyoruz."
...
Kısa bir yolculuktan sonra yüksekçe bir seyir noktasına ulaştık.
Aşağıda vadiler karanlığın içinde sessizce uzanıyordu.
Peribacaları ay ışığında beyaz heykellere benziyordu.
Rüzgâr hafifti.
Ne şehir sesi vardı.
Ne insan kalabalığı.
Yalnızca taşların ve gecenin sessizliği.
Üçümüz kayaların üzerine oturduk.
Kimse konuşmuyordu.
Dakikalar geçti.
Sonunda Cleopatra derin bir nefes aldı.
"Güzel bir şehir..."
"...önce sessiz olmayı bilir."
Ben başımı kaldırıp yıldızlara baktım.
"İskenderiye de böyle miydi?"
Cleopatra uzun süre cevap vermedi.
Sanki sorunun cevabını gökyüzünde arıyordu.
Sonra konuşmaya başladı.
"Hayır."
"İskenderiye hiçbir zaman sessiz değildi."
...
"Sabah olmadan önce bile limandan sesler gelirdi."
"Halatlar..."
"Martılar..."
"Gemilerin gövdeleri..."
"Uzak diller..."
"Baharat kokuları..."
"Ve insanlar..."
"Güneş doğmadan çalışmaya başlarlardı."
Sofia dikkatle dinliyordu.
"Gözünü açtığında ilk neyi görürdün?"
Cleopatra gülümsedi.
"Denizi."
"Her sabah."
"Çünkü babam bana..."
'Denize bakmayı öğren.'
'Deniz..."
'İnsanlara sabrı öğretir.'
...
Ben sordum.
"Çocukken en sevdiğin yer neresiydi?"
Cleopatra'nın yüzü yumuşadı.
"Kütüphane."
Sofia gülümsedi.
"Bunu tahmin etmiştim."
"Hayır."
dedi Cleopatra.
"Tomarlar yüzünden değil."
"Pencereleri yüzünden."
İkimiz de şaşırdık.
"Pencereleri mi?"
"Evet."
"Oradan limanı görebiliyordum."
"Bilgiyle ticaret..."
"Aynı manzaradaydı."
"İşte o gün anladım."
"Bir şehir yalnızca kitapla büyümez."
"Yalnızca ticaretle de büyümez."
"İkisi birlikte nefes almalıdır."
Ben sessizce defterime not düştüm.
...
Saatler geçti.
Gökyüzünün rengi siyaha çalan lacivertten mora dönmeye başladı.
Rüzgâr biraz serinledi.
Sofia montunu Cleopatra'nın omuzlarına bıraktı.
Cleopatra teşekkür etmek yerine yalnızca omzuna dokundu.
Bazı teşekkürler kelime istemiyordu.
Bir süre sonra bana döndü.
"Şimdi..."
"Ben sana bir soru soracağım."
Hazırdım.
"Eğer sen..."
"Benim zamanımda yaşasaydın..."
"İlk nereye gitmek isterdin?"
Hiç düşünmeden cevap verdim.
"Kütüphaneye."
Cleopatra gülümsedi.
"Biliyordum."
"Peki neden?"
"Çünkü..."
"Orada insanlar aynı şeyi yapıyordu."
"Neyi?"
"Merak etmeyi."
Cleopatra başını salladı.
"Yanlış."
Ben şaşırdım.
"Yanlış mı?"
"Evet."
"Orada insanlar..."
"Merak etmeyi paylaşmayı öğreniyordu."
...
Tam o sırada...
Ufkun en ince çizgisinde turuncu bir ışık belirdi.
Sofia ayağa kalktı.
"Başlıyor."
Cleopatra şaşkınlıkla doğuya baktı.
"Ne başlıyor?"
Cevap vermedik.
Çünkü bunu anlatmak istemiyorduk.
Görmesini istiyorduk.
Gökyüzü yavaş yavaş aydınlandı.
Vadinin içinden önce bir alev yükseldi.
Sonra bir tane daha.
Bir tane daha.
Cleopatra ayağa kalktı.
"Ateş mi?"
Bir sonraki anda...
İlk sıcak hava balonu sessizce yükselmeye başladı.
Ardından ikinci.
Üçüncü.
Onuncu.
Yirminci.
Gökyüzü birkaç dakika içinde rengârenk balonlarla doldu.
Hiçbiri acele etmiyordu.
Hiçbiri gürültü çıkarmıyordu.
Yalnızca...
Yükseliyorlardı.
Cleopatra'nın gözleri dolmuş gibiydi.
Konuşamadı.
Uzun süre yalnızca izledi.
Sonra neredeyse fısıltıyla konuştu.
"İnsan..."
"...uçmayı başarmış."
Ben hafifçe gülümsedim.
"Aslında bunlar uçamaz."
"Havayı kullanırlar."
Cleopatra gözlerini balonlardan ayırmadı.
"Daha güzel."
dedi.
"Neden?"
"Çünkü..."
"İnsan bazen kazanmayı değil..."
"Uyum sağlamayı öğrenince yükselir."
Sofia bana baktı.
İkimiz de aynı anda sustuk.
Çünkü o cümle yalnızca balonlar hakkında değildi.
Hayat hakkındaydı.
...
Güneş artık tamamen doğmuştu.
Peribacalarının üzerine altın rengi bir ışık yayıldı.
Balonlar sessizce gökyüzünde süzülüyordu.
Cleopatra iki elini taşın üzerine koydu.
Sonra çok yavaş konuştu.
"Bugün..."
"İskenderiye'yi özlemedim."
Sofia şaşırdı.
"Neden?"
Cleopatra gülümsedi.
"Çünkü..."
"Bir şehir..."
"İnsanın yalnızca doğduğu yer değildir."
"Bazen..."
"İlk kez gerçekten dinlendiği yerdir."
O an hiçbirimiz konuşmadık.
Çünkü gün doğmuştu.
Ve bazı sabahlar...
Konuşarak değil...
Sessiz kalarak tamamlanır.
📜 Araştırmacı Notu
Bu gece bana şehirlerin taşlardan yapılmadığını öğretti.
Bir şehrin ruhu; limanında, pazarında ya da sarayında değil...
İnsanların birbirini dinlediği anlarda saklı olabilir.
Belki bu yüzden Kapadokya ile İskenderiye birbirine hiç benzemese de, aynı duyguyu taşıyabiliyordu.
👑 Cleopatra'nın Günlüğü
Bu sabah gökyüzünde ateşle yükselen renkli kubbeler gördüm.
Onlara "balon" diyorlar.
İlk anda onları fethedilmiş gökyüzünün sembolü sandım.
Sonra anladım.
Onlar gökyüzünü fethetmiyor.
Onunla birlikte hareket ediyor.
Belki gerçek güç...
Rüzgârı yenmekte değil, onu anlamaktadır.
🌿 Sofia'nın Kenar Notu
Bu sabah güneşi yüzlerce kez doğarken görmüş gibiydim.
Ama ilk kez gerçekten izledim.
Belki manzara değişmemişti.
Değişen...
Onu kiminle paylaştığımdı.