İçeriğe geç

Bölüm 11 / 16, 646 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Aşkın Ağırlığı

Balonlar gökyüzünde yavaş yavaş uzaklaşırken güneş artık vadinin tamamını aydınlatmıştı.

Peribacalarının üzerine düşen ilk sıcak ışık, gecenin serinliğini usulca geri çekiyordu.

Üçümüz hâlâ aynı taşın üzerindeydik.

Kimse dönmek istemiyordu.

Bazı sabahlar...

İnsanı olduğu yerde tutardı.

Cleopatra sessizce ufka bakıyordu.

Sonra hiç beklenmedik bir anda konuştu.

"Aşk..."

İkimiz de ona döndük.

"...her çağda aynı mı?"

Sofia hafifçe gülümsedi.

"Sanırım değişiyor."

Cleopatra başını iki yana salladı.

"Hayır."

"İnsanlar değişiyor."

"Aşk yalnızca onların içinde farklı görünmeye başlıyor."

...

Bir süre sessizlik oldu.

Rüzgâr Sofia'nın saçlarını hafifçe savuruyordu.

Ben konuşmadım.

Bu bölüm bana ait değildi.

Bu kez...

İki kadın birbirini dinlemeliydi.

Cleopatra yumuşak bir sesle sordu.

"Sofia..."

"Sen hiç âşık oldun mu?"

Sofia uzaklara baktı.

Sorudan kaçmadı.

Ama hemen de cevap vermedi.

"Oldum."

"Kendimi tamamen verdiğim zamanlar oldu."

Cleopatra dikkatle dinliyordu.

"Peki sonra?"

Sofia gülümsedi.

O gülümsemenin içinde biraz hüzün, biraz kabulleniş vardı.

"Sonra..."

"Hayat oldu."

"Bazen insanlar birbirlerini tanıyamaz."

"Tanıdıklarında ise..."

"Artık çok geç olur."

"Ve bir noktada..."

"Anlaşamadıklarını kabul edip yollarını ayırırlar."

Cleopatra bu cümleyi tekrar etti.

"Birbirini tanıyamamak..."

Sanki kendi kendine söylüyordu.

...

Bir süre sonra bana döndü.

"Sizin çağınızda insanlar neden ayrılıyor?"

Uzun süre düşündüm.

Tek bir cevap yoktu.

"Çünkü bazen insanlar değişiyor."

"Bazen birbirlerini dinlemeyi bırakıyor."

"Bazen de birbirlerini gerçekten tanımadıklarını fark ediyorlar."

Cleopatra gözlerini kapattı.

"Demek..."

"Sevgi her zaman yetmiyor."

"Hayır."

dedim.

"Her zaman yetmiyor."

...

Cleopatra tekrar Sofia'ya döndü.

"Şimdi yalnızsın."

"Evet."

"Korkuyor musun?"

Sofia bu kez hiç düşünmedi.

"Eskiden korkuyordum."

"Şimdi..."

"Yalnızlıktan değil."

"Kendim olmaktan vazgeçmekten korkuyorum."

Cleopatra'nın yüzünde hafif bir tebessüm oluştu.

"İşte..."

"Bu çok tanıdık."

Sofia şaşırdı.

"Nasıl yani?"

"Ben de..."

"Kraliçe olmadan yaşayabilirdim."

"Ama..."

"Kendim olmadan yaşayamazdım."

...

Rüzgâr biraz daha güçlenmişti.

Aşağıda vadinin içinden kuş sesleri yükseliyordu.

Cleopatra taşın üzerine küçük bir çizgi çizdi.

Sonra ikinci bir çizgi.

"Bak."

dedi.

"İki çizgi."

"Yakınlar."

"Ama aynı değiller."

Parmağıyla iki çizginin arasındaki boşluğu gösterdi.

"İnsanlar bazen aşkı..."

"Birbirine benzemek sanıyor."

Başını kaldırdı.

"Bence aşk..."

"İki insanın birbirini değiştirmeden birlikte yürüyebilmesidir."

Sofia uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Çünkü...

Bu cümle onun kalbinde bir yere dokunmuştu.

...

Bir süre sonra Sofia sessizce konuştu.

"Biliyor musunuz..."

"Bazen güçlü görünmekten yoruluyorum."

İlk kez sesi titremişti.

"İnsanlar bana..."

"'Sen güçlüsün.' diyor."

"Ama..."

"Ben de bazen omzumu yaslayacak birini istiyorum."

Cleopatra hiç tereddüt etmeden elini Sofia'nın elinin üzerine koydu.

Ne kraliçe vardı o anda.

Ne tarih.

Ne zaman.

Sadece iki kadın.

"En büyük yanlış..."

dedi Cleopatra.

"Güçlü insanların dinlenmeye ihtiyacı olmadığını sanmaktır."

...

Ben sessizce onları izliyordum.

Sonra Sofia bana döndü.

"Güçlü olmak..."

"Sence nedir?"

Bir an düşündüm.

Sonra cevap verdim.

"Bence güçlü olmak..."

"Hiç düşmemek değildir."

"Düştüğünde..."

"Kendine düşman olmadan yeniden ayağa kalkabilmektir."

Sofia hafifçe gülümsedi.

"İç Denetçi bunu biraz zor kabul eder."

Üçümüz de güldük.

Cleopatra anlamadı.

"İç Denetçi?"

Ben kahkahamı tutamadım.

"Uzun hikâye."

Sofia başını salladı.

"Bir gün onu da anlatırım."

...

Güneş artık iyice yükselmişti.

Vadinin taşları ısınmaya başlamıştı.

Cleopatra ayağa kalktı.

Derin bir nefes aldı.

Sonra yavaşça konuştu.

"İnsanlar..."

"Benim yalnızca kimi sevdiğimi merak ediyor."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Kimse..."

"Benim nasıl sevdiğimi sormuyor."

Sofia gözlerini ondan ayırmadı.

"Peki..."

"Nasıl seviyordunuz?"

Cleopatra'nın cevabı çok kısa oldu.

"Bütün kalbimle."

Sonra ekledi.

"Belki de..."

"En büyük cesaret..."

"Bir gün bitebileceğini bilerek yine de sevebilmektir."

O cümleden sonra hiçbirimiz konuşmadık.

Çünkü bazı sözler...

Cevap istemezdi.


📜 Araştırmacı Notu

Bugün aşk hakkında yeni bir tanım öğrendim.

Aşk yalnızca birlikte kalabilmek değildir.

Bazen birbirini gerçekten tanımaya çalışmak,

Ve bunun mümkün olmadığını fark ettiğinde bunu kabul edebilmektir.

İnsanlar ayrılabilir.

Ama bu, yaşananların değersiz olduğu anlamına gelmez.


👑 Cleopatra'nın Günlüğü

Bugün güçlü bir kadınla konuştum.

İnsanlar onun yalnız yaşadığını görüyor.

Ben ise ayakta kalmak için her gün yeniden karar verdiğini gördüm.

Bazı insanlar taç taşır.

Bazıları ise görünmeyen yükler.

Hangisinin daha ağır olduğunu yalnızca taşıyan bilir.


🌿 Sofia'nın Kenar Notu

Bugün ilk kez biri bana "güçlü olmak zorunda değilsin" demedi.

Onun yerine...

"Güçlü insanlar da dinlenebilir." dedi.

Sanırım uzun zamandır ihtiyaç duyduğum cümle buydu.

Ve belki de aşk...

Bizi eksiksiz yapan değil,

Kendimiz olmaktan vazgeçmeden yanında dinlenebildiğimiz kişidir.

Sıradaki bölüm

Aynı Masanın Çocukları

8 Tem 2026 yayınlandı