İçeriğe geç

Bölüm 12 / 16, 642 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Aynı Masanın Çocukları

Öğleden sonra güneşi yavaş yavaş pencerenin önüne düşüyordu.

Ev sessizdi.

Yavuz'un okuldan dönmesine daha birkaç dakika vardı.

Sofia mutfakta meyve tabağı hazırlıyordu.

Elma.

Salatalık.

Ceviz.

Ve küçük bir kâsede kavrulmuş kabak çekirdeği.

Cleopatra masanın üzerindeki kitaplara bakıyordu.

Matematik.

Türkçe.

Fen Bilimleri.

Bir defteri eline aldı.

İçinde kurşun kalemle yazılmış küçük notlar vardı.

Yanlışlar silinmiş...

Doğruları tekrar yazılmıştı.

Tam o sırada kapının zili çaldı.

Yavuz içeri girdi.

Çantasını bıraktı.

Annesine sarıldı.

Sonra Cleopatra'yı görünce gülümsedi.

"Tekrar geldiniz."

Cleopatra da aynı sıcaklıkla gülümsedi.

"Bugün öğretmen olmayacağım."

"Bugün sadece izleyeceğim."

...

Bir süre sonra üçümüz mutfak masasındaydık.

Yavuz ödevlerini açtı.

Sofia yanına oturdu.

"Haydi bakalım."

"Bugün matematik."

Yavuz hafifçe iç çekti.

"En sevmediğim."

Sofia güldü.

"Ben de senin yaşındayken aynı şeyi söylüyordum."

Cleopatra sessizce onları izliyordu.

Hiç konuşmuyordu.

Yalnızca...

Anne ile oğul arasındaki görünmez dili okuyordu.

...

Bir problem çözüyorlardı.

Yavuz yanlış yaptı.

Sofia hemen cevabı söylemedi.

"Bir daha düşün."

dedi.

Yavuz tekrar baktı.

Bu kez doğruyu buldu.

Sofia'nın yüzü aydınlandı.

"İşte bu."

Cleopatra usulca bana eğildi.

"Dikkat ettin mi?"

"Neyi?"

"Cevabı vermedi."

"Bulmasına yardım etti."

Ben gülümsedim.

"Evet."

"Biz buna öğretmek diyoruz."

Cleopatra başını salladı.

"Hayır."

"Bu..."

"Güvenmek."

...

Yaklaşık yarım saat sonra ödevler bitti.

Yavuz odasına geçti.

Kapı usulca kapandı.

Ev yeniden sessizleşti.

Cleopatra uzun süre kapıya baktı.

Sonra Sofia'ya döndü.

"Sen ona hiç..."

"Mükemmel olmasını söylüyor musun?"

Sofia hiç düşünmedi.

"Hayır."

"İyi bir insan olmasını istiyorum."

Cleopatra'nın gözlerinde hafif bir parıltı belirdi.

"Ben de."

...

Ben merakla sordum.

"Majesteleri..."

"Çocuklarınıza nasıl bir anneydiniz?"

Bu kez cevap hemen gelmedi.

Uzun bir sessizlik oldu.

Cleopatra pencereye yürüdü.

Dışarıda akşamüstü ışığı vardı.

"Sabahları..."

"Onları mümkün olduğunca ben uyandırırdım."

Sofia şaşkınlıkla baktı.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

"Kraliçeydim."

"Ama annelik..."

"Başka bir unvandı."

...

"Onlara yalnızca diller öğretmedim."

"İnsanları dinlemeyi de öğretmeye çalıştım."

"Bir hükümdar..."

"Önce dinlemeyi bilmelidir."

Sonra gülümsedi.

"Ve tabii ki..."

"Yaramazlık da yaparlardı."

Sofia'nın gözleri büyüdü.

"Onlar da mı?"

Cleopatra ilk kez yüksek sesle güldü.

"Elbette."

"Bir gün ikizlerden biri..."

"Küçük kardeşinin öğretmenini taklit etmişti."

"Öğretmen bile gülmüştü."

İkimiz de kahkahaya boğulduk.

Bir an için...

Karşımızda tarih kitaplarının ulaşılmaz kraliçesi değil...

Çocuklarının komik anılarını anlatan bir anne vardı.

...

Sofia yumuşak bir sesle sordu.

"En çok neyi öğretmek isterdiniz?"

Cleopatra hiç düşünmedi.

"Merak etmeyi."

"Neden?"

"Çünkü..."

"Merak eden çocuk..."

"Korktuğu şeyi anlamaya çalışır."

"Anlayan insan ise..."

"Daha az nefret eder."

...

Ev yine sessizleşti.

Uzakta Yavuz'un odasından sayfa çevirme sesi geliyordu.

Sofia fincanını iki eliyle tuttu.

"Biliyor musunuz..."

"Bazen iyi bir anne olup olmadığımı düşünüyorum."

Cleopatra hemen cevap vermedi.

Ayağa kalktı.

Yavaşça koridora yürüdü.

Yavuz'un odasının kapısı yarı açıktı.

İçeri bakmadı.

Sadece dinledi.

Sonra geri döndü.

"Sana bir şey söyleyeceğim."

Sofia dikkatle onu dinliyordu.

"Çocuğun..."

"Odasında huzurla ders çalışabiliyor."

"Eve geldiğinde sana sarılıyor."

"Yanlış yaptığında senden korkmuyor."

"Kendi fikrini söyleyebiliyor."

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Cleopatra'nın sesi neredeyse fısıltıya dönüştü.

"Sofia..."

"Bence sen cevabını çoktan almışsın."

Sofia'nın gözleri doldu.

Ama bu kez gözyaşı düşmedi.

Çünkü bu söz...

Bir övgü gibi değil...

Bir annenin başka bir anneye verdiği dürüst bir gözlem gibi gelmişti.

...

Akşam olmuştu.

Yavuz mutfağa geldi.

"Anne..."

"Bugün birlikte kitap okuyacak mıyız?"

Sofia gülümsedi.

"Elbette."

Yavuz tekrar odasına döndü.

Cleopatra onun arkasından uzun süre baktı.

Sonra çok yavaş konuştu.

"İnsan..."

"Çocuklarını geleceğe gönderirken..."

"Aslında kendinden bir parçayı da gönderiyor."

Ben defterimi kapattım.

O an hiçbir not yazmak istemedim.

Çünkü bazı cümleler...

Kâğıttan önce kalbe yazılır.


📜 Araştırmacı Notu

Bugün bir kraliçeye anneliği sordum.

Bana saraydan bahsetmedi.

Tahttan bahsetmedi.

Savaşlardan da.

Bana sabah çocuklarını uyandırmasından bahsetti.

Belki de tarihin en büyük eksikliği budur.

Hükümdarların kararlarını yazdık.

Ama çocuklarına nasıl baktıklarını çok az yazdık.


👑 Cleopatra'nın Günlüğü

Bugün başka bir annenin evinde oturdum.

Onun oğluna bakışını izledim.

Zaman değişmiş.

Defterler değişmiş.

Okullar değişmiş.

Ama bir annenin, çocuğu bir soruyu kendi başına çözdüğünde gözlerinde beliren gurur...

Hiç değişmemiş.


🌿 Sofia'nın Kenar Notu

Bugün bana "iyi bir annesin" demedi.

Bunun yerine...

Bana evime bakmamı söyledi.

Çünkü bazen cevabı...

Kendimizi yargıladığımız yerde değil,

Sessizce büyüyen çocuğumuzun güveninde buluruz.

Sıradaki bölüm

Bir Günlük Krallık

8 Tem 2026 yayınlandı