2. BÖLÜM:MÜHÜRDAR
~~Adalet dedikleri şey, modern dünyanın en büyük yalanıdır.~
Kralların ve sultanların hüküm sürdüğü o kadim çağlar kapandığından beri insanlar, kalın ciltli kanun kitaplarının, soğuk mahkeme salonlarının ve bitmek bilmeyen duruşmaların arkasına sığınarak kendilerini güvende sanıyorlar. Yıllar süren davalar, sahte tanıklar, parayla satın alınan vicdanlar ve takım elbiseli yalancıların süslü kelimeleri… Şimdikiler adaletten ne anlar? Onların adalet dediği şey, suçluya zaman kazandırmaktan, mazlumun ahını soğutmaktan başka bir işe yaramayan koca bir tiyatrodan ibaret.
Oysa gerçek adalet beklemez. Gerçek adalet merhamet dilenmez, ertelemez, pazarlık yapmaz.
Gerçek adalet, Osmanlı’nın adaletidir. Sultanın mührü basıldığı an nefesin kesildiği, dilsiz cellatların gölge gibi yaklaşıp tek bir hamlede hesabı kapattığı o mutlak ve şaşmaz terazi… Suçun işlendiği yerde, gecikmeden, tam kalbinden verilen hüküm. İşte ben, yüzyıllar sonra o teraziyi yeniden kurmak için buradayım.
Şehrin gürültüsünden uzakta, duvarları kalın taşlarla örülü evimin en kuytu, güneş ışığının bile yolunu şaşırdığı o karanlık mahzeninde, yıllardır sabrımla ve öfkemle beslediğim bir mabedim var. Orası, zenginlerin kibirlerini tatmin etmek için cam fanuslara hapsettiği ruhsuz antikaların sergilendiği sıradan bir koleksiyon odası değil; orası, hükmü yarım kalmış infazların uykuya yattığı karanlık bir bekleyiş odası. Rutubetli taş duvarların arasında, siyah kadife kaidelerin üzerinde uyuyan her bir parça, vaktinde bir zalimin nefesini kesmiş, tarihin akışını tek bir darbeyle değiştirmiş kadim cellatlardır. Ve o mabedin tam kalbinde, zifiri karanlığın içinde bile zehirli bir parıltıyla nefes alan Fatih’in Hançeri durur. Çağ açıp çağ kapatan o büyük iradenin, ihaneti ve zulmü tek darbede biçen keskin mührü… Yıllarca gece yarıları o odaya inip çeliğin buz gibi yüzüne dokundum, parmaklarımı kabzasındaki işlemelerde gezdirdim. Bir müze vitrininde çürümek için dövülmemişti o hançer; yeniden kana doymak, yeniden adaleti sağlamak için yaratılmıştı.
Bugün, o kutsal çeliğin ilk kurbanıyla tanışma günüydü.
Aysun.
Bu kirli listenin en başına onu koymamın sebebi tesadüf değildi. O, bu çürümüş düzenin en kusursuz maskesiydi. İstanbul’un en seçkin özel hastanelerinden birinde, üzerine geçirdiği o bembeyaz önlüğün arkasına saklanarak insanlara şifa dağıttığını iddia eden güler yüzlü bir şeytandı. Dışarıdan bakan herkes onun önünde saygıyla eğiliyordu. Hastaları ellerini öpüyor, sosyete dergileri merhametini övüyor, meslektaşları başarısını alkışlıyordu. Oysa ben o ellerin ne kadar kanlı olduğunu, o sahte şefkatin altında nasıl bir zehir taşıdığını biliyordum. Kendi hırsı, kendi serveti ve koruduğu kirli isimler uğruna masum hayatları ameliyat masalarında söndürürken gözünü bile kırpmayan, vicdanını çoktan toprağa gömmüş bir katildi o. Ama kanunların gözünde tertemizdi. Tek bir delil yoktu, tek bir şikayet yoktu. Her sabah aynı pervasız huzurla uyanıyor, bu şehrin sokaklarında hiçbir şey olmamış gibi yürümeye devam ediyordu.
Bu yüzden ilk o ölmeliydi. En dokunulmaz sanılan, en masum görünen, hayat kurtardığını iddia eden o kadın kendi kanında boğulmalıydı ki; sıradakiler kiminle dans ettiklerini anlasın.
Onu bu saraya çekmek ise zannettiğimden bile kolaydı. Kibrini ve ayrıcalıklı olmaya duyduğu o hastalıklı açlığı avucumun içi gibi biliyordum. Üç gün önce, çalıştığı o görkemli özel hastanenin en üst katındaki odasına, kimsenin ruhu bile duymadan sızdım. Masasının üzerindeki pahalı kalemlerin, kristal isimliğinin ve adına gelmiş onlarca tebrik zarfının tam arasına, sarayın resmi mühürlerini birebir taklit ederek hazırladığım o koyu bordo, altın varaklı özel davetiyeyi bıraktım. Üzerinde, Hazine Dairesi’nin yüzyıllardır kapalı tutulan gizli bir bölümünün ve restorasyonu yeni tamamlanan nadide eserlerin, yalnızca şehrin en seçkin isimlerinden oluşan dar bir davetli grubuna kapılarını açacağı yazıyordu. Aysun gibi kendini dokunulmaz sanan bir narsistin, diğer zarfların arasından sıyrılan bu ayrıcalıklı yemi yutmaması imkansızdı.
Ve işte, tam hesapladığım saatte buradaydı.
Öğle güneşinin kubbelerin üzerine vurduğu o saatte, sarayın taş avluları yine kendi bildik uğultusuna bürünmüştü. Bu duvarların her bir taşını, gölgelerin hangi saatte nereye düştüğünü, kalabalığın günün hangi dakikasında nerede düğümleneceğini ezbere biliyordum. Avucumun sıcaklığına karışan Fatih’in Hançeri’nin o ağır, keskin varlığı bile bu taşların sessizliğiyle bütünleşmişti. Bazı sırlar, tıpkı bu sarayın mühürlü mahzenleri gibi asla çözülmemek üzere saklı kalmalıydı.
İkinci Avlu’nun ağaçlı yollarından süzülürken onu hemen önümde gördüm.
Üzerinde vücuduna tam oturan koyu renk kaşmir bir trençkot, omuzlarından aşağıya kusursuz dalgalar halinde dökülen kestane rengi saçları vardı. Elinde, üç gün önce hastanedeki masasının üzerine bıraktığım o bordo zarfın içinden çıkan davetiyeyi tutuyordu. Etraftaki sıradan turistlere tepeden bakan o mağrur yürüyüşüyle, özel bir ayrıcalığa sahip olduğunu sanmanın verdiği aptalca bir özgüvenle ilerliyordu. Sanki ardında bıraktığı o karanlık enkaz hiç yaşanmamış, sanki işlediği günahların bedeli hiçbir zaman sorulmayacakmış gibi pervasızdı.
Adımlarımı onun hızına uydurdum. Aramızda ne dikkat çekecek kadar kısa ne de onu gözden kaybedecek kadar uzun bir mesafe bıraktım. Tam on beş adım. Nabzım her zamankinden daha yavaştı.
Ve nihayet, aradığım fırsatı bana sunacak olan o kapıya yöneldi: Hazine Dairesi.
İçeri girdiğim an, dışarıdaki serin havadan eser kalmadı. Burası adeta kaynayan bir kazan gibiydi. Öğle yoğunluğunun en zirve yaptığı saatti ve içerideki insan seli kontrolden çıkmıştı. Farklı dillerde bağıran tur rehberleri, birbirinin omuzlarına yaslanarak vitrinleri görmeye çalışan onlarca turist, havasızlıktan kızarmış yüzler, ağır parfüm ve ter kokuları… İnsanlar daracık geçitlerde birbirini itiyor, dirsekleriyle kendilerine yer açmaya çalışıyor, uyarı sesleri ise bu sağır edici uğultunun içinde eriyip gidiyordu.
Mükemmel.
Karanlık bir geceden, ıssız bir sokaktan bile daha kusursuz bir örtüydü bu kalabalık. Kimse kimseye bakmıyordu; herkes sadece kurşun geçirmez camların ardındaki o parlak taşlara, altına ve zümrüde odaklanmıştı. İnsanoğlunun açgözlülüğü, benim en büyük suç ortağımdı.
Aysun, kalabalığın akışına kapılarak salonun tam ortasına, Topkapı Hançeri’nin sergilendiği o büyük vitrinin önüne doğru sürüklendi. Vitrinin ardındaki zümrüt kabzalı hançere hayranlıkla bakarken, sırtının hemen arkasında tarih sahnesinin en acımasız çeliğinin beklediğinden habersizdi.
Ben de peşinden süzüldüm. Kalabalığın içine, tıpkı bir bıçağın tereyağına girmesi gibi sessizce karıştım. Artık aramızda on beş adım yoktu.
Beş adım.
İri yarı bir adam sırt çantasıyla önümü kestiğinde sola doğru kaydım, rehberin elindeki bayrağın gölgesinden geçerek açımı düzelttim. Aysun tam önümdeydi. Sırtı bana dönüktü. Yüzümü görmüyordu. Arkasında ölümün nefes aldığını hissetmiyordu bile.
Üç adım.
Sol yanımdan gelen kalabalık bir kafile, dar geçidi zorlayarak içeri doluştu. İnsanlar homurdanmaya, birbirini itmeye başladı. Omuzlar birbirine çarpıyor, ayaklara basılıyor, herkes dengesini korumaya çalışıyordu. İçimde kabaran o arsız, dizginlenemez hazzı bastırmaya bile çalışmadım. Damarlarımda dolaşan kan kaynıyordu. Yıllardır beklediğim an gelmişti.
İki adım.
Aysun’un hemen arkasındaydım. Omuzlarına dökülen saçlarından yayılan o pahalı, keskin parfümün kokusunu ciğerlerime çektim. Nefesim neredeyse açıkta kalan ensesine değecekti. Dudaklarımın kenarında, kimsenin görmediği vahşi, arsız bir gülümseme belirdi. “Şimdi kurtar bakalım kendini doktor,” diye geçirdim içimden.
Bir adım.
Sol taraftaki rehber yüksek sesle bir kahkaha attı ve yanındaki kalabalık, diğer grubun üzerine doğru sertçe savruldu. İnsan seli bir dalga gibi kabarıp tam bulunduğumuz noktaya çarptı. Herkes aynı anda sarsıldı, omuzlar birbirine kenetlendi, görüş açıları tamamen kapandı.
İşte o saniye. Zaman benim için durdu.
Sağ elim, hiçbir tereddüt göstermeden sessizce ileri atıldı. Avucumda sımsıkı kavradığım Fatih’in Hançeri, kalabalığın o sert çarpışma anının tam içine gizlenerek ileri atıldı. Çeliğin ucu önce trençkotunun kalın kumaşını yırttı, ardından hiçbir dirençle karşılaşmadan Aysun’un sol kaburgasının hemen altından etine gömüldü.
O an hissettiğim şey saf, katıksız bir sarhoşluktu.
Hançeri sadece saplamakla yetinmedim; avucumun içindeki o kadim kabzayı hafifçe çevirerek çeliğin içerideki dokuları parçalamasını, kalbine giden damarları paramparça etmesini zevkle hissettim. Parmaklarıma sıçrayan o sıcak, yakıcı ıslaklık, yıllardır içimde biriken tüm öfkeyi yıkayıp temizledi. Çeliği aynı vahşi kusursuzlukla geri çektiğimde, Aysun’un bedeni bir anlığına taş kesildi.
Sırtı yay gibi gerildi, omuzları yukarı kalktı. Boğazından tek bir ses bile çıkamadı; şok ve ciğerlerine dolan kendi kanı, bütün nefesini kilitlemişti. Hâlâ arkasına dönememişti, kimin yaptığını bilmiyordu. Çaresizce titreyen omuzlarını, saçlarının yüzüne dökülüşünü izlerken içimdeki o arsız zafer duygusu göğsümü kabarttı. Başkalarının hayatlarıyla oynayan o dokunulmaz kadın, şimdi yüzlerce insanın ortasında, bir kurbanlık koyun gibi sessizce can veriyordu.
Tam dizleri çözülmeye başladığı an, sol elimle onun gevşeyen parmaklarının arasına, avucunun tam içine o soğuk, eski ve üzerinde asırlık mührü taşıyan küçük metal kutuyu bıraktım. Parmakları son bir ölüm spazmıyla kutunun üzerine kapandı. Emanet, kanla birlikte sahibine teslim edilmişti.
Aysun mermer zemine doğru ağır çekimde devrilirken, yarım adım geri çekildim. Zaman benim için hâlâ yavaş akıyordu ama artık duyguya yer yoktu; şimdi sahne kontrolü sırasıydı.
Ceketimin sol kanadını hafifçe aralayıp, avucumdaki sıcak kanla ıslanmış Fatih’in Hançeri’ni iç taraftaki gizli bölmeye kaydırdım ve fermuarı tek bir sessiz hareketle sonuna kadar çektim. Kadim çelik, göğsümün üzerinde yeniden uykuya yatmıştı.
Başımı hafifçe kaldırdığımda, kubbenin köşelerine yerleştirilmiş güvenlik kameralarının koyu renkli cam fanuslarıyla göz göze geldim. Beni izliyorlardı. Her hareketimi, her mimik değişimimi kaydediyorlardı. Kaçmak ya da donup kalmak, beni doğrudan onların kucağına atardı.
Bunun yerine, iki elimi birden havaya kaldırdım; avuçlarım açık, yüzümde ise kalabalığın taşkınlığından rahatsız olmuş duyarlı bir vatandaşın o telaşlı, uyarıcı ifadesi vardı.
“Arkadaşlar, lütfen biraz seyrelin! İtmeyin birbirinizi, sıkışmayalım!” diye seslendim, sesimi uğultunun üzerine çıkararak. Ardından turistlere dönüp aynı sakin ama otoriter tonla devam ettim: “Please, step back! Don’t push!”
Kayıtları izleyen herhangi bir göz için ben, daracık salonda izdiham çıkmasını önlemeye çalışan sağduyulu birinden ibarettim.
Tam o saniyelerde Aysun’un bedeni boğuk bir sesle soğuk mermere çarptı. Ancak vitrinin önündeki insan seli o kadar yoğundu ki, ilk üç dört saniye boyunca kimse ayaklarının dibine düşen kadını fark etmedi. İnsanlar hâlâ boyunlarını uzatmış, camın ardındaki zümrüt kabzalı hançere bakıyordu.
Ta ki yaşlı bir turist adımıyla Aysun’un bacağına takılıp sendeleyene kadar. Yanındaki genç kadın aşağı baktı. Gözbebekleri dehşetle büyüdü, elini ağzına kapattı ve salonun taş duvarlarını titreten o tiz çığlık koptu:
“Kan! Yerde kan var! Biri yardım etsin!”
Kıyamet bir anda patladı. Az önce birbirini iten kalabalık, dev bir dalga gibi geriye doğru püskürdü. Çığlıklar, devrilen çantalar, birbirini ezen insanlar… Herkes panik içinde çıkış kapılarına doğru akın etmeye başladı.
Ben de kalabalığın akışına karışmış, ellerimi iki yana açarak insanları sakinleştirmeye ve çıkışa yönlendirmeye çalışıyormuş gibi yapıyordum. Kemerli geçide yaklaştığım sırada, kalabalığa yol göstermek için kaldırdığım sağ koluma gözüm ilişti.
İçimde anlık, buz gibi bir titreme geçti. Ceketimin kolundan dışarı taşan beyaz gömlek manşetime, Aysun’un sıcak kanından koyu, kırmızı bir leke bulaşmıştı.
Sıradan bir katil paniğe kapılır, kolunu saklamaya çalışır ve kameralara kendi idam fermanını imzalatırdı. Ben ise dudaklarımın kenarında beliren o soğuk gülümsemeyi bastırıp, zihnimin bana sunduğu bu kusursuz fırsatı anında kavradım.
Çıkışa doğru kaçan insan selinin tam tersine döndüm. İnsanların omuzlarını yararak geriye atılırken var gücümle bağırdım:
“Açılın! Yer açın, nabzına bakacağım! Çekilin!”
Kameraların en net görüş açısının tam ortasına, Aysun’un hareketsiz bedeninin yanına diz çöktüm. Kan bulaşmış sağ bileğimi hiç tereddüt etmeden doğrudan boynuna ve kanayan sol yanına bastırdım; sözde kanamayı durdurmaya, ona ilk yardımda bulunmaya çalışıyordum. Tek bir hamleyle, gömleğimdeki o ele verici kan lekesini, can çekişen bir kadını kurtarmaya çalışan bir kahramanın izine dönüştürmüştüm.
Parmaklarımı boynundaki donuk tene bastırırken, bakışlarım onun gevşeyen avucunun hemen yanında duran o mühürlü küçük metal kutuya kaydı. Her şey tam istediğim noktadaydı.
Az sonra salonun ağır kapıları gürültüyle açıldı ve içeri, ceketinin önünü iliklemiş, yüzündeki o sert bürokrat maskesi ilk kez çatlayan Milli Saraylar Başkanı Kemal girdi. Yerdeki kan gölüne, kutuya ve sözde kadını hayatta tutmaya çalışan bana bakarken, aslında kendi kabusunun tam gözlerinin içine baktığından habersizdi.