1. BÖLÜM: KEMAL
~~Ve ben, bu savaşın kurallarını devletin kanunlarıyla değil, bu sarayın karanlık tarihiyle yazacaktım.~~
İstanbul’un gri sabahı, Boğaz’ın üzerinden ağır bir sis tabakası gibi çökerken uyandım. Her sabah olduğu gibi tam 06.00’da, alarmın o ruhsuz sesine ihtiyaç duymadan. Yatağımın diğer tarafındaki boşluk, artık bir eksiklik değil, benim için katılaşmış bir alışkanlıktı. O buz gibi çarşaflar, hayatımın özeti gibiydi: düzenli, temiz ama tamamen ruhsuz.
Yataktan kalkıp geniş pencereme doğru yürüdüm. Kandilli’nin sırtlarından aşağıya, henüz uyanmamış şehre baktım. İstanbul, benim için sadece üzerinde yaşanılan bir şehir değildi; yönettiğim, koruduğum ve her bir taşına hastalıklı bir tutkuyla bağlandığım devasa bir müze, suskun bir hatıralar mezarlığıydı.
Aynanın karşısına geçtiğimde, otuzlu yaşlarının sonunda, bakışları erken yorulmuş bir adam gördüm. Beyaz gömleğimin düğmelerini iliklerken, babamın o hiç silinmeyen sesi yankılandı zihnimde: “Kemal, bu şehri yönetmek için önce kendi içindeki isyanı bastırman gerekir.” Bastırmıştım. En azından yıllardır kendimi buna inandırmıştım.
Kahvaltımı yaparken telefonumun ekranı aydınlandı. Milli Saraylar’dan gelen rutin sabah raporları… Her şey yolunda görünüyordu. Ama göğüs kafesimin tam ortasında, adını koyamadığım bir huzursuzluk, boğucu bir basınç vardı. Sanki asırlık bir duvarın derinlerden gelen çatlama sesini bu koskoca şehirde sadece ben duyuyordum.
Evden çıkıp makam aracıma bindiğimde şoförüm sessizce selam verdi. İstanbul trafiğinin o kaotik gürültüsüne karıştık. İnsanlar işlerine, okullarına, sevdiklerine yetişmek için telaşla koştururken; ben, çoktan ölmüş insanların mirasını korumaya gidiyordum. Tarih, yaşayanlar için sadece sayfalara hapsedilmiş bir kitaptı; benim içinse her gün ciğerlerime çektiğim, bazen nefesimi kesen ağır bir toz bulutuydu.
“Topkapı’ya geçiyoruz,” dedim dikiz aynasındaki donuk gözlere.
Şoför başıyla onayladı. Sahil yolundan ilerlerken denizin o keskin, metalik kokusu aracın içine sızdı. O an fark etmemiştim ama o koku, birkaç saat sonra burnuma çalınacak olan taze kan kokusunun habercisiymiş.
Sarayın heybetli surları sislerin arasından belirdiğinde, kendimi her zamankinden daha güçlü hissetmek istedim. Çünkü biliyordum ki o kapıdan içeri adım attığım an, ben artık Kemal değildim. Ben, imparatorlukların gölgesini omuzlarında taşıyan, o ihtişamın ve karanlık sırların tek bekçisiydim.
Neden buradaydım? Neden her sabah bu devasa, soğuk ve tozlu taşların arasında nefes alıyordum?
İnsanlar dışarıda modern dünyanın geçiciliğiyle sarhoş olurken, ben neden bin yıl önce ölmüş sultanların, hırsları uğruna dünyayı ateşe veren vezirlerin ve bitmek bilmeyen entrikaların gölgesine sığınmıştım? Cevabı basitti: Yaşayanlar beni hep hayal kırıklığına uğratmıştı ama ölüler… Ölüler sadıktı. Onların hikayeleri bitmişti, nettiler. Ne yapacaklarını, nerede duracaklarını ve kimi sırtından bıçaklayacaklarını bilirlerdi.
Küçükken, babamın kütüphanesindeki o eski, deri ciltli tarih kitaplarının kokusunda bulmuştum kendimi. Akranlarım sokakta top koştururken, ben Topkapı’nın loş koridorlarında hangi mermerin altında kimin ahının yattığını hayal ederek büyümüştüm. Benim için hayat, nefes alıp verdiğimiz bu an değil; o nefesin yüzyıllar boyu nasıl bir mirasa dönüştüğüydü.
Milli Saraylar İdaresi Başkanı olduğumda, sadece bir makam sahibi olmamıştım. Ben, o tozlu rafların, mühürlü kapıların ve karanlık mahzenlerin mutlak hakimi olmuştum. Bu saraylar benim sığınağımdı. Dışarıdaki o salaş, kuralsız ve gürültülü dünyadan kaçıp, kusursuz bir düzenin hakim olduğu bu taş krallığa sığınıyordum.
İnsanlar bana baktığında; ceketinin önünü hep ilikli tutan, sesi asla yükselmeyen ama bakışlarıyla buz kestiren o sert bürokratı görüyorlardı. Ama aslında ben, sadece derin bir yarayı saklıyordum. Kendi hayatımda kuramadığım o mutlak düzeni, bu sarayların kutsallığında inşa etmiştim. Tek bir taşın yerinden oynaması, tek bir halının tozlanması benim için kişisel bir saldırıydı. Çünkü eğer buradaki düzen bozulursa, içimdeki o karanlık boşluğun beni diri diri yutacağını biliyordum.
Makam aracının lastikleri, Bab-ı Hümayun’un önündeki ıslak taş zeminde keskin bir hışırtıyla durduğunda düşüncelerimden sıyrıldım.
Dışarıda ince, puslu bir çisenti vardı. Sarayın kubbeleri, sabah sisinin içinde beyaz bir kefene sarılmış gibi görünüyordu. Şoförüm hızla inip kapımı açtığında, ciğerlerime dolan hava buz gibiydi; nemli taşın, asırlık yosunun ve Gülhane’nin ıslak toprağının kokusunu taşıyordu. Her zamanki mekanik hareketimle ceketimin ön düğmesini ilikledim, başımı dikleştirdim ve surların gölgesine doğru yürüdüm.
Sabahın bu erken saatinde saray henüz ziyarete açılmamıştı; her yer mutlak, neredeyse ürkütücü bir sessizliğe gömülüydü. Kapıda beni karşılayan güvenlik amiri Selim, her zamanki askeri disipliniyle selam verip gecenin sakin geçtiğini, tüm birimlerin görevinin başında olduğunu rapor etti. Başımla onaylayıp doğrudan yönetim binasındaki odama çıktım.
Öğlene kadar masamın başındaki evrakların, restorasyon izinlerinin ve bitmek bilmeyen bürokratik yazıların arasında kayboldum. Saat dokuzu geçtiğinde sarayın ağır kapıları açılmış, dışarıdaki dünyanın o kaotik uğultusu kalın taş duvarları aşarak odamın pencerelerine kadar tırmanmaya başlamıştı. Saat on ikiyi bulduğunda ise ses artık tahammül edilemez bir uğultuya dönüşmüştü.
Dosyaları kapatıp ayağa kalktım. Öğle vakti sarayın o boğucu kalabalığından uzaklaşmak, şehrin gürültüsünden kopuk, sakin bir yerde yemeğimi yiyip zihnimi dinlendirmek en sevdiğim rutindi. Sekreterime iki saat içinde döneceğimi söyleyip saraydan ayrıldım.
Karaköy’ün ara sokaklarında, denize nazır, kimsenin pek bilmediği o eski ve sessiz lokantada geçirdiğim bir buçuk saat bile göğsümdeki o garip baskıyı hafifletmeye yetmemişti. Kahvemden son yudumu alırken sebepsiz bir huzursuzlukla saate baktım. 13.45’ti. Masadan kalkıp beni kapıda bekleyen aracıma bindim.
Saraya yaklaştıkça, sabahki o ağır sisin dağıldığını ama yerini başka bir karanlığa bıraktığını hissettim. Gülhane yokuşunu tırmanırken uzaktan gelen siren sesleri kulağıma çalındı. İlk başta Sultanahmet meydanındaki rutin bir trafik kazası ya da ambulans geçişi sandım. Ta ki Bab-ı Hümayun’un önüne ulaştığımız ana kadar.
Makam aracım surların önünde ani bir frenle durduğunda, gördüğüm manzara karşısında kaşlarım çatıldı.
Burası bir savaş alanını andırıyordu. Sarayın devasa giriş kapılarından yüzlerce turist panik içinde dışarı akıyordu. Kimi ağlıyor, kimi telefonuna sarılmış hararetli bir şeyler anlatıyor, rehberler ise ellerindeki bayrakları savurarak dağılan kafilelerini toplamaya çalışıyordu. Güvenlik görevlileri telsizlerine bağırarak insanları surların dışına sürmeye uğraşıyor, kapıların önünde tam bir izdiham yaşanıyordu.
Şoförüm kapımı açar açmaz hızla araçtan indim. Ceketime yapışan soğuk rüzgarla birlikte, kalabalığın arasından bana doğru koşan güvenlik amiri Selim’i gördüm.
Selim’in yüzü kireç gibiydi. Alnından süzülen ter damlaları şakaklarından aşağı akıyor, nefesi göğsünü yırtacakmış gibi hızlı inip kalkıyordu. Yanıma ulaştığında ne selam verebildi ne de kelimeleri toparlayabildi.
“Neler oluyor burada Selim?” diye sordum. Sesim, etraftaki tüm o kaosu bıçak gibi kesecek kadar sert ve soğuktu. “Bu insanlar neden panik halinde dışarı çıkarılıyor?”
Selim yutkundu, elleri titriyordu. Sesini kimsenin duyamayacağı kadar alçaltıp bana doğru eğildi.
“Başkanım… Çok kötü bir şey oldu. Az önce, öğle yoğunluğunun en zirve yaptığı anda…”
“Konuş Selim, geveleme!”
“Hazine Dairesi’nde Başkanım,” dedi sesi çatallaşarak. “İçerisi mahşer yeri gibiydi. Gruplar birbirine girmiş, rehberler bağırıyor, insanlar birbirini itip kakıyordu. Tam o itiş kakışın ortasında… Bir kadın bir anda olduğu yere yığıldı.”
Duraksadım. “Bayılmış mı? Kalp krizi mi?”
Selim başını iki yana sallarken gözlerindeki dehşet büyüdü. “Hayır Başkanım. İlk başta herkes öyle sandı. Ama yanındakiler kaldırmaya çalıştığında elleri kana bulandı. Kadın bıçaklanmış… Hem de yüzlerce insanın ortasında, kimse fark bile etmeden.”
İçimdeki o asırlık duvar, tam o saniye büyük bir gürültüyle çatladı.
“Kim yapmış?” diye sordum, çenem kasılmıştı. “Kameralar? Güvenlikler?”
“Bilmiyoruz Başkanım,” dedi Selim çaresizce. “İçerisi o kadar kalabalıktı ki, insanlar omuz omuza sıkışmıştı. Ne bir çığlık duyuldu ne de bir boğuşma görüldü. Katil kalabalığın arasına karışıp gitmiş. Tüm kapıları mühürledik, ziyaretçileri tahliye ediyoruz. Polis ve savcı yolda.”
Cevap vermedim. Ceketimin ön düğmesini sıkıca ilikledim ve panikle dışarı kaçan insan selini yararak surlardan içeri, kendi sığınağıma doğru yürümeye başladım.
Hazine Dairesi’nin ağır kapılarından içeri adım attığımda, az önceki o sağır edici uğultudan eser kalmamıştı. İçeride ölümcül, boğucu bir sessizlik hakimdi. Az önce yüzlerce ayağın bastığı o tarihi mermerler şimdi bomboştu; sadece panikle kaçarken düşürülmüş birkaç tur haritası, kırık bir güneş gözlüğü ve sessizliği delen telsiz cızırtıları vardı.
Ve salonun tam ortasında, Topkapı Hançeri’nin sergilendiği o görkemli vitrinin hemen önünde, o yatıyordu.
Ağır adımlarla yaklaştım. Üzerinde koyu renk bir trençkot, başından kaymış siyah bir eşarp vardı. Yere devrilmiş bir heykel gibi hareketsizdi. Altından sızan koyu, parlak kan gölü, asırlık beyaz mermerin damarlarına doğru yavaşça yayılıyordu. Sabah sahil yolunda burnuma çalınan o keskin, metalik koku şimdi tüm salonu ele geçirmişti.
Gözlerim, soğuk mermere uzanmış sol eline kaydı. Parmakları hafifçe bükülmüştü; sanki son nefesinde bir şeye tutunmaya çalışmış ya da bir şeyi saklamaya çabalamış gibiydi. Hemen yanında, kan gölünün birkaç santim ötesinde, avucundan yuvarlandığı belli olan küçük, eski ve üzerinde garip bir mühür bulunan metal bir kutu duruyordu.
Başımı kaldırıp kubbeli tavana, sonra da bana dehşetle bakan görevlilere çevirdim. Benim kusursuz, dokunulmaz sandığım krallığımın tam kalbine kan bulaşmıştı.
Ve bu kanı döken her kimse, bana sessiz bir savaş ilan etmişti.