İçeriğe geç

Bölüm 3 / 3, 1.592 kelime, tahmini 8 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Ölüm davetiyesi

3. BÖLÜM: KEMAL

~~Kan, eski taşların üzerinde her zaman olduğundan daha koyu görünür.~



Yıllardır bu kubbelerin altında yürüdüm. Hangi vitrinin arkasında hangi sultanın mührünün saklandığını, hangi zümrüdün uğruna kaç vezirin başının vurulduğunu ezbere bilirdim. Benim için bu duvarların arasındaki kan, yalnızca sararmış fermanların satır aralarında kalmış soğuk bir tarihti. Kokusu yoktu, sıcaklığı yoktu, kimsenin ayakkabısının tabanına bulaşmazdı.

Ta ki şu ana kadar.

Topkapı Hançeri’nin sergilendiği vitrinin hemen önünde, asırlık beyaz mermerin damarlarına doğru yayılan o koyu kızıllığa bakarken boğazımın kuruduğunu hissettim. Kurşun geçirmez camın ardındaki zümrüt kabzalı hançer, spot ışıklarının altında her zamanki gibi mağrur ve dokunulmaz parlıyordu; hemen altında ise modern dünyanın bütün o kibrini yerle bir eden taze bir ölüm yatıyordu. Pahalı bir parfümün tatlı notaları, genzi yakan taze demir kokusuna karışmış, salonun serin havasını zehirlemişti.

Yerde yatan kadının başucunda diz çökmüş adam, ben içeri girdiğimde başını yavaşça kaldırdı.

Otuzlu yaşlarında, düzgün hatlı, sıradan bir ziyaretçi gibi görünüyordu. Üzerindeki koyu renk ceketin yakaları hafifçe dağılmış, sağ kolundan dışarı taşan beyaz gömlek manşeti tamamen kana bulanmıştı. Sağ elini kadının sol kaburgasının altına, kanayan yaraya bastırmış, sol parmaklarını ise boynundaki şahdamarının üzerinde tutuyordu. Yüzünde panikten çok, elinden geleni yapıp yetişememiş bir insanın o donuk, sarsılmış ifadesi vardı.

Adımlarım kan gölünün birkaç karış ötesinde durdu. İçimdeki o öfke ve tiksinti dalgasını bastırmak için çenemi sıktım.

“Kimsiniz?” diye sordum. Sesim, kubbeli tavanın altında yankılanırken bile buz gibiydi. “Ne oldu burada?”

Adam yutkundu, gözlerini yerdeki kadının donuk yüzünden ayırıp bana baktı. Bakışlarında en ufak bir titreme, sesinde gizlenmeye çalışan bir telaş yoktu. “Ziyaretçiyim efendim,” dedi sakin ama boğuk bir tonla. “İçerisi inanılmaz kalabalıktı, gruplar birbirine girmişti. Kadın bir anda dizlerinin üzerine çöktü. İlk başta herkes bayıldı sandı ama kanı görünce… İlk yardım eğitimi almıştım, belki yetişebilirim diye geri döndüm. Kanamayı durdurmaya çalıştım ama nabzı çoktan durmuştu.”

Başımı hafifçe eğip kadına baktım. Kestane rengi dalgalı saçları mermerin üzerine dağılmış, kaşmir trençkotunun önü açılmıştı. Gözleri yarı aralıktı; sanki son nefesinde vitrindeki hançere değil, arkasındaki boşluğa bakmış gibiydi. Ve hemen gevşeyen sol avucunun yanında, kanın sınırında duran o küçük, eski metal kutu… Üzerindeki kabartma mühür, salonun loş ışığında bile tekinsiz bir gölge gibi duruyordu.

Yanımda dikilen güvenlik amiri Selim’e döndüm. “Beyefendiyi dışarı alın. Kimliğini tespit edin ve polis gelene kadar yanından ayrılmayın. Görgü tanığı olarak ifadesi alınacak.”

“Emredersiniz Başkanım,” dedi Selim.

Adam yavaşça ayağa kalktı. Kanlı sağ elini vücudundan uzak tutarak Selim’in yanına doğru yürüdü. Kapıdan çıkmadan hemen önce omzunun üzerinden salona son bir kez baktı; bakışları ne bana ne de yerdeki cesede değdi. Sadece o küçük metal kutunun üzerinde saniyelik bir gölge gibi gezindi ve kapının ardında kayboldu.

O an bunu fark etmedim. Zihnim, krallığımın ortasına atılmış bu lekeyi nasıl temizleyeceğimin hesabıyla doluydu.

On dakika sonra, sarayın o ağır sessizliğini dışarıdan gelen sert, ritmik topuk sesleri yardı.

Hazine Dairesi’nin çift kanatlı kapıları yeniden açıldığında içeri önce olay yeri inceleme ekipleri, onların hemen ardından da sivil giyimli, koyu gri kaşe kabanının yakalarını kaldırmış bir kadın girdi. Arkasında iki genç komiser vardı ama salona adım attığı an bütün havayı tek başına ele geçiren oydu.

Omuz hizasında kesilmiş koyu saçları, uykusuzluktan değil ama her şeyi fazla görmekten yorulmuş keskin gözleri vardı. Ne sarayın ihtişamına baktı ne de vitrinlerdeki paha biçilmez mücevherlere. Gözleri doğrudan yerdeki cesede, ardından da salonun tam ortasında ceketinin önü ilikli dikilen bana çevrildi.

“Başkomiser Leyla,” dedi elini uzatmadan, başıyla kısa ve mesafeli bir selam vererek. Sesi ne saygısızdı ne de bürokratik bir nezaket taşıyordu; sadece işini yapmaya gelmiş bir cerrahın neşteri kadar soğuk ve netti. “Cinayet Büro. Sanırım buranın sorumlusu sizsiniz.”

“Kemal,” dedim aynı soğuklukla. “Milli Saraylar İdaresi Başkanı. Başkomiser Hanım, burası Türkiye’nin en önemli tarihi mirasıdır. Şu an içeride basının ve kamuoyunun bilmemesi gereken bir durum var. Tahliyeyi sessizce yaptık, soruşturmanın da aynı gizlilikle ve hızla yürütülmesini istiyorum.”

Leyla’nın dudaklarının kenarında, alaycı bile denemeyecek kadar ince, buz gibi bir kıvrım belirdi. İki adım atıp tam önümde durdu. Boyu benden kısaydı ama bakışlarındaki o tavizsiz ağırlık, odadaki bütün unvanları bir anda anlamsızlaştırıyordu.

“Kemal Bey,” dedi kelimelerin üzerine basa basa. “Sizin tarihi mirasınız, on beş dakika önce bir kadının kanıyla yıkandı. Şu andan itibaren burası sizin müzeniz değil, benim cinayet mahallim. Basına ne sızacağı ya da itibarınızın nasıl korunacağı beni ilgilendirmiyor. Beni ilgilendiren tek şey, yüzlerce insanın ortasında bir kadının nasıl olup da tek bir çığlık bile atamadan öldürüldüğü.”

Gözlerimi Leyla’nın sorgulayıcı bakışlarından kaçırmadım. Aksine, aramızdaki o görünmez mesafeyi sıfırlamak istercesine bir adım daha yaklaştım. Boyumun uzunluğunu ve omuzlarımdaki o sarsılmaz devlet ağırlığını kullanarak tepeden baktım ona. Dudaklarımın kenarında, onun az önceki alaycı tavrına birebir karşılık veren buz gibi bir gülümseme belirdi.

“Sınırlarınızı bilin Başkomiser,” dedim sesimi hiç yükseltmeden ama her bir kelimesini bir hançer gibi keskinleştirerek. “Karşınızda emniyet koridorlarında sorguya çektiğiniz sıradan bir şüpheli ya da memur yok. Ben Milli Saraylar İdaresi Başkanı’yım. Eğer bu duvarların arasında devletten ya da sizden saklanan sırlar olsaydı, emin olun sizin bütün meslek hayatınız o sırların yalnızca kapı numarasını çözmeye bile yetmezdi.”

Leyla’nın çenesi hafifçe kasıldı, gözlerindeki o yorgun ama keskin ışık bir anlığına parladı. Geri adım atmadı.

“Unvanlar beni korkutmaz Kemal Bey,” dedi aynı sertlikle. “Özellikle de o unvanın koruduğu duvarların dibinde bir kadın kan kaybından ölmüşken. Sizin o çok övündüğünüz kusursuz düzeniniz az önce delindi. Katil elini kolunu sallayarak içeri girdi, infazını gerçekleştirdi ve sizin kameralarınızın, sizin güvenliklerinizin burnunun dibinde buhar oldu.”

“O zaman polisiye romanı yazmayı bırakın da işinizi yapın Başkomiser Hanım,” diye kestirip attım, bakışlarımı yeniden yerdeki cesede çevirerek. “Benim görevim bu sarayın taşlarını korumak, sizin göreviniz ise o taşlara kan bulaştıran alçağı bulmak. Şimdi bana imada bulunmayı kesin ve işinize bakın.”

Leyla bana birkaç saniye daha delici bakışlarla baktı; aramızda sessiz, buzdan bir ateşkes ilan edilmişti.

Arkasını dönüp olay yeri ekibinin hazırladığı beyaz koruyucu eldivenlerden bir çift aldı. Ellerine geçirirken çıkan o lastik sesi, sessiz salonda yankılandı. Cesedin yanına diz çöktü. Kadının yüzüne, boynuna, trençkotunun kıvrımlarına sanki eski bir el yazmasını okur gibi dikkatle baktı.

“Profesyonel bir darbe,” diye mırıldandı kendi kendine konuşur gibi. “Tek hamle, doğrudan sol kaburganın altından yukarı doğru. Ne bir boğuşma izi var ne de savunma yarası. Katil arkadan yaklaşmış, işini bitirmiş ve kalabalığın itiş kakışını kullanıp çekilmiş. Bu bir kapkaç ya da anlık bir öfke cinayeti değil. Bu, soğukkanlı bir infaz.”

Tam o sırada, cesedin başında inceleme yapan adli tabip başını kaldırıp Leyla’ya seslendi. “Başkomiserim, şuna bir bakmalısınız. Bu sıradan bir bıçak yarası değil.”

Leyla hızla eğildi, ben de adımlarımı cesedin diğer yanına doğru kaydırıp başımı eğdim. Doktor, elindeki küçük fenerin ışığını Aysun’un sol kaburgasının altındaki o koyu, pıhtılaşmış kesik izine tutuyordu.

“Yaranın giriş açısı ve dokudaki tahribat çok garip,” dedi doktor kaşlarını çatarak. “Modern bir çakı, sustalı ya da mutfak bıçağı böyle bir iz bırakmaz. Çelik içeri girdikten sonra hafifçe çevrilmiş ama asıl mesele bıçağın formu… Kesik izi hafif kavisli ve iki tarafı da jilet gibi keskin. Bu, eski tip, ağır ve özel dövülmüş tarihi bir hançer yarası.”

Salonun havası bir anda buz kesti.

Başımı yavaşça kaldırdım. Leyla da benimle aynı anda başını kaldırmıştı. İkimizin de bakışları, cesedin sadece iki adım ötesinde, spot ışıklarının altında parlayan o kurşun geçirmez vitrine kilitlendi. Topkapı Hançeri yerindeydi. Camda en ufak bir çizik, alarm sisteminde en ufak bir uyarı yoktu. Ama biri, tarihin en büyük hazine dairesinin tam ortasında, bir kadını yine tarihin içinden çıkıp gelmiş kadim bir hançerle infaz etmişti.

Leyla boğazını temizleyip bakışlarını vitrinden çekti. Önce kadının yarı açık trençkotunun cebinden taşan, sahte saray mühürlü bordo davetiyeyi cımbızla alıp kanıt poşetine koydu. Ardından yerdeki o küçük, mühürlü metal kutuya uzandı. Eldivenli parmaklarıyla kutuyu dikkatlice yerden kaldırdı. Altına bulaşmış kan damlaları, ışığın altında koyu yakutlar gibi parlıyordu.

Kutunun kapağındaki kabartma mührü gördüğüm an, göğüs kafesimin içinde görünmez bir el kalbimi sıktı. Yüzümde tek bir kas bile oynamadı ama zihnim yıllar öncesine, babamın kütüphanesindeki o deri ciltli gizli Osmanlı tarihi kitaplarına savruldu. Mührün üzerinde yan yana duran bir terazi ve ters çevrilmiş bir hilal vardı. Cellat Ocağı’nın unutulmuş, kayıtlardan silinmiş kadim nişanı…

Leyla kutunun paslanmış klipsini ince bir aletle zorlayarak açtı. Kapak hafif bir gıcırtıyla aralandı.

İçeride ne bir not ne de bir sikke vardı. Koyu renkli, yıpranmış bir kadife parçasının üzerinde, üst üste dizilmiş dört adet küçük mozaik parçası duruyordu.

Leyla cımbızı uzatıp en üstteki parçayı dikkatlice aldı, ardından diğer üçünü de tek tek yanına ayırarak salonun ışığına tuttu. Farklı renk ve dokulardaki bu dört küçük parça, yan yana getirildiklerinde bile tek başlarına hiçbir anlam ifade etmiyor, tamamlanmış bir desen ya da sembol oluşturmuyordu. Sadece bir bütünün birbirinden kopuk dört ayrı kırıntısı gibi duruyorlardı.

Leyla kaşlarını çatarak parçalara baktı, ardından yanındaki olay yeri uzmanına döndü.

“Bunları ayrı ayrı paketleyip doğrudan laboratuvara gönderin,” dedi keskin bir tonla. “Üzerlerinde parmak izi, doku kalıntısı ya da kimyasal bir iz var mı bakılsın. Ayrıca sanat tarihçileri ve uzmanlar da incelesin; hangi döneme aitler, nereden koparılmışlar öğrenmek istiyorum.”

Uzman başıyla onaylayıp kutuyu ve dört mozaik parçasını dikkatle kanıt poşetlerine yerleştirdi. Leyla eldivenlerini çıkarıp çöp torbasına attı, ardından bakışlarını Hazine Dairesi’nin dışarı açılan çift kanatlı ağır kapısına çevirdi.

“Dışarıda bekleyen şu görgü tanığı…” dedi Leyla, sesi artık daha sakin ama derinden gelen keskin bir dikkatle. “Maktule ilk yardım yapmaya çalışan adam. Hemen onunla konuşmak istiyorum.”

Derin bir nefes alıp az önceki o katı savunma duvarımı biraz olsun indirdim. Aramızdaki bu gereksiz güç savaşının kimseye bir faydası olmayacaktı; ikimiz de aynı karanlığın peşindeydik. Ceketimin ön düğmesini düzeltip kapıya doğru yürüdüm.

“Size eşlik edeyim Başkomiser,” dedim bu kez daha ölçülü ve iş birliğine açık bir tonla. “Olayın hemen ardından yanına ilk ulaşan bendim. Hem ifadesi alınırken orada bulunmam, hem de sarayın işleyişiyle ilgili ihtiyacınız olacak her konuda size destek olmam soruşturmayı hızlandıracaktır.”

Leyla bana kısa bir bakış attı; gözlerindeki o sert duvarın yerini sessiz bir kabulleniş almıştı. Başıyla hafifçe onayladı ve birlikte ağır kapılardan dışarı, avlunun serin havasına doğru adım attık.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.