Yazı
KURAL DIŞI
Bölüm 4 — Yanlış Kişi, Yanlış Zaman
Emre'nin yüzüne birkaç saniye boyunca baktım.
Az önce bana günaydın mı demişti?
Hem de dalga geçmeden?
Kesin bir şey vardı. Ya hasta olmuştu ya da sabah kafasını bir yere çarpmıştı.
“Sen iyi misin?” diye sordum.
Emre kaşlarını çattı.
“Niye?”
“Bir şey oldu sandım. Bana gayet normal davrandın.”
“İstersen eski hâlime döneyim.”
“Yok, böyle daha az sinir bozucusun.”
Emre başını iki yana sallayarak yerine geçti.
Feride ise çoktan yanıma oturmuştu. Yüzünde öyle bir ifade vardı ki birazdan ağzından çıkacak cümleden korkuyordum.
“Ne?” dedim.
“Hiç.”
“Feride.”
“Efendim aşk kuşum?”
“Bir daha bana öyle dersen seni pencereden atarım.”
Feride kahkaha attı.
“Çok sinirlisin. Acaba biri sana günaydın dedi diye mi?”
Defterimi açıp onun koluna hafifçe vurdum.
“Kes sesini.”
“Tamam, tamam. Ben karışmıyorum. Siz mutluluğunuzu yaşayın.”
“FERİDE!”
Sınıftan birkaç kişi bize döndü.
Ön sıralardan Emir arkasını çevirdi.
“Ne oldu? Düğün tarihi mi belli oldu?”
Feride kalemini ona doğru kaldırdı.
“Sen kendi düğününe bak.”
Emir sırıttı.
“Benim düğünümde sen de olacaksın.”
“Kapıda güvenlik olarak mı?”
“Yok, gelin olarak.”
Feride'nin ağzı açık kaldı.
Ben kahkahamı tutamadım.
“EMİR, SENİN CESARETİNİ SEVDİM!”
Emir arkasına yaslandı.
“Ben cesur adamım.”
Feride ona bakmadan defterini açtı.
“Cesur değil, gereksiz özgüvenli.”
Tam o sırada öğretmen sınıfa girdi. Hepimiz yerimize geçtik.
“Günaydın çocuklar.”
“Günaydın hocam.”
Öğretmen masasının üzerindeki dosyaları düzenledi.
“Bugün sizinle küçük bir grup çalışması yapacağız.”
Feride hemen bana döndü.
“Biz beraberiz.”
“Daha grupları açıklamadı.”
“Öğretmenin bizi ayıracağını sanmıyorum. Bizi ayırırsa okulun düzeni bozulur.”
“Bence okulun düzeni zaten bizden dolayı bozuk.”
Öğretmen tahtaya birkaç isim yazmaya başladı.
“Grupları ben belirledim. Herkes kendi grubuyla çalışacak.”
İçime kötü bir his doğdu.
Çok kötü.
Öğretmen isimleri okumaya başladı.
“Feride, Emir…”
Feride'nin yüzündeki gülümseme silindi.
Emir ise arkasına dönüp sırıttı.
“Hayat bizi bir araya getiriyor.”
Feride başını sıraya bıraktı.
“Ben bunu hak edecek ne yaptım?”
Emir elini kalbine koydu.
“Ben de aynı şeyi düşünüyorum. Böyle güzel bir grupla eşleşmek…”
“Kes sesini.”
Öğretmen devam etti.
“Hilal, Emre…”
Kalem elimden düştü.
Hayır.
Hayır, hayır, hayır.
Yanlış duymuş olmalıydım.
Başımı kaldırıp öğretmene baktım.
“Hocam?”
“Efendim Hilal?”
“Bir daha söyler misiniz?”
“Hilal ve Emre aynı grupta.”
Emre arkasına dönüp bana baktı.
Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme vardı.
“Şanslı günündesin.”
Gözlerimi devirdim.
“Benim şansımın seninle hiçbir ilgisi yok.”
Feride masanın altından dizime vurdu.
“BENCE ÇOK GÜZEL OLDU!”
Ona öyle bir baktım ki gülmesini yarıda kesti.
“Ne var? Grup çalışması işte.”
Öğretmen konu başlığını açıkladı. Her grup seçilen bir konu hakkında sunum hazırlayacaktı. Sunumlar haftaya yapılacaktı.
“Şimdi kendi grubunuzla konuşup görev dağılımı yapabilirsiniz.”
Emre sandalyesini alıp yanıma geldi.
Çantasını sıranın üzerine bıraktı.
“Ne yapıyoruz?”
“Ben kaçıyorum, sen yapıyorsun.”
“Çok mantıklı.”
“Teşekkür ederim.”
Emre defterimi kendine doğru çevirdi.
“Önce konuyu belirleyelim.”
“Tamam.”
“Sen araştırma yaparsın, ben sunumun düzenini hazırlarım.”
“Olur.”
Emre başını kaldırdı.
“Bu kadar kolay mı?”
“Ne bekliyordun? Sıranın üstünde düello mu yapacağız?”
Emre güldü.
“Seninle çalışmak düşündüğüm kadar zor olmayacak galiba.”
“Beni tanımıyorsun.”
“Maalesef biraz tanıyorum.”
“Ne demek maalesef?”
“Anladın sen.”
Defterimi almak için uzandım ama kolum kalem kutusuna çarptı. Kalemler sıranın üzerine döküldü. Bir tanesi Emre'nin kolunun altına kadar yuvarlandı.
Emre kalemi alıp bana uzattı.
“Daha başlamadan masayı dağıttın.”
“Benim çalışma yöntemim bu.”
“Her şeyi yere dökmek mi?”
“Yaratıcılık.”
Emre başını sallayarak güldü.
Dersin geri kalanında görevleri paylaştık. Emre düşündüğümden daha düzenli çalışıyordu. Hatta konuyla ilgili birkaç fikir de sundu.
Bunu ona söyleyecek değildim tabii.
“Şu kısmı sen araştır,” dedi.
“Tamam.”
“Kaynakları da not al.”
“Tamam.”
“Sunum günü geç kalma.”
Başımı kaldırdım.
“Bana güvenmiyor musun?”
Emre bir süre yüzüme baktı.
“Güvenmekle ilgisi yok.”
“Ne peki?”
“Senin sabah okula gelirken kendi ayağına takıldığını gördüm.”
“Bir kere oldu.”
Emre kaşını kaldırdı.
“Bugün mü?”
“Hayır, genel olarak.”
“Bugün de oldu.”
“Detaylara takılma.”
Emre güldü.
Tam o sırada zil çaldı.
Hızlıca ayağa kalktım. Çantamı almak için eğildiğimde saçım sıranın kenarına takıldı.
Bir an olduğum yerde kaldım.
Emre bana baktı.
“Ne yapıyorsun?”
“Bekle.”
“Ne oldu?”
“Saçım.”
Emre başını eğip saçımın sıranın köşesine dolandığını fark etti.
Gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
“Ciddi misin?”
“EMRE, GÜLME!”
“Gülmüyorum.”
“GÖZLERİN GÜLÜYOR!”
Emre saçımı dikkatlice kurtardı.
“Tamam, oldu.”
Saçımı düzelttim.
“Teşekkür ederim.”
“Bir şey değil.”
Bir saniye durdu.
“Bir dahaki sefere sırayla kavga et. Önce saçını kurtar, sonra sırayla.”
Ona peçetemi fırlattım.
Teneffüste Feride'yle kantine indik. Daha kapıdan girer girmez Emir'in sesini duydum.
“GELDİLER!”
Feride gözlerini kapattı.
“Allah'ım, sabır.”
Emir elini kaldırdı.
“Feride, buraya!”
Feride hiç istifini bozmadan yanımdan geçti.
“Tanımıyorum.”
Emir peşinden geldi.
“Az önce aynı gruptaydık.”
“Ben seni tanımıyorum.”
“Ödev yapacağız.”
“Ben ödevimi tek başıma yapacağım.”
“Grup ödevi.”
“Sen de grup dışı kal.”
Ben gülmekten konuşamıyordum.
Masaya oturduğumuzda Eren de yanımıza geldi.
“Selam.”
“Selam,” dedim.
Elindeki meyve suyunu masaya bıraktı.
“Bugün okul çıkışı müsait misin?”
Feride bana baktı ama bu kez bir şey söylemedi. Sadece sırıttı.
“Henüz bilmiyorum,” dedim.
Eren karşımdaki sandalyeye oturdu.
“İstersen birlikte bir şeyler yapabiliriz. Kahve içeriz.”
“Ben kahve sevmiyorum.”
“Başka bir şey içeriz.”
“Su da olur.”
Eren güldü.
“Seninle konuşmak eğlenceli.”
“Bunu daha önce söyleyen oldu.”
Feride araya girdi.
“Evet, genellikle konuşmanın sonunda da yoruluyorlar.”
Eren gülümseyerek ona baktı.
“Sen de her zamanki gibi enerjiksin.”
“Benim enerjim sana fazla gelir.”
“Bence anlaşabiliriz.”
Feride'nin yüzü değişmedi.
“Bence anlaşamayız.”
Emir kahkahasını tutamadı.
“İlk defa bir konuda Feride'ye katılıyorum.”
Feride ona döndü.
“Senin katılman hiçbir şeyi değiştirmiyor.”
Tam o sırada Emre ve Emir'in arkadaşlarından birkaç kişi kantine girdi. Emre masaya yaklaştı. Eren'in yanımda oturduğunu görünce kısa bir an durdu.
“Yer var mı?” diye sordu.
“Var,” dedim.
Emre karşımdaki boş sandalyeye oturdu.
Eren bana doğru eğilip bir şey anlatmaya devam etti. Ben de dinliyordum. Emre ise önündeki şişenin kapağıyla uğraşıyordu.
Emir ona baktı.
“Ne yapıyorsun?”
“Hiç.”
“Şişeyle kavga mı ediyorsun?”
“Emir.”
“Tamam, sustum.”
Bir süre sonra Eren telefonunu çıkarıp bana bir video gösterdi. Videoya gülerken neredeyse meyve suyumu burnumdan çıkarıyordum.
Feride masaya vurdu.
“YAVAŞ İÇ! BOĞULACAKSIN!”
Emre başını kaldırdı.
“Senin her şeyi aynı anda yapman gerekmiyor.”
Ona döndüm.
“Ne yapıyorum?”
“Gülüyorsun, içiyorsun, konuşuyorsun. Birini seç.”
“Sen de biraz eğlenmeyi dene.”
Emre omuz silkti.
“Ben gayet eğleniyorum.”
Emir hemen araya girdi.
“Evet, özellikle seninle konuşurken yüzündeki mutluluk görülmeye değer.”
Emre ayağını Emir'in sandalyesine vurdu.
“Kes.”
Ben gülmeye başladım.
“Emir, bence sen bugün çok konuşuyorsun.”
“Benim görevim ortamı neşelendirmek.”
Feride mırıldandı:
“Ortamı bozmak demek istedin herhâlde.”
Teneffüsün bitmesine yakın çantamı almak için ayağa kalktım. Sandalyeyi geriye çekmeyi unutmuştum. Bir adım attım ve çantamın askısı sandalyeye dolandı.
Bir anda geriye doğru çekildim.
“AY!”
Çantam yere düştü. İçindeki defterler, kalemler ve küçük not kâğıtları etrafa saçıldı.
Feride iki eliyle yüzünü kapattı.
“Ben artık şaşırmıyorum.”
Eren hemen eğilip defterlerimi toplamaya başladı.
“İyi misin?”
“Evet, sadece eşyalarım benden ayrılmak istedi.”
Emre de eğildi. Yerdeki defterimi alıp bana uzattı.
“Senin çantanın içinde ne var? Tuğla mı taşıyorsun?”
“Kitaplarım.”
“Kitapların sana karşı isyan etmiş.”
“Sen de sus.”
Emre gülerek ayağa kalktı.
Eren de son defteri uzattı.
“Al bakalım.”
“Teşekkür ederim.”
Feride yanıma gelip koluma girdi.
“Bir gün seni bir yere götürmeden önce kask taktıracağım.”
“Ben de sana ağızlık alacağım.”
“Çok düşüncelisin.”
“Her zaman.”
Zil çaldığında hepimiz sınıfa doğru yürümeye başladık.
Koridorun başında Emre yanımıza yetişti.
“Hilal.”
Dönüp baktım.
“Ne?”
“Grup ödevini unutma.”
“Unutmam.”
“Bir de…”
Bir an durdu.
“Dikkatli yürü.”
Gözlerimi devirdim.
“Anne misin sen?”
Emre gülümsedi.
“Senin durumunda olmak istemezdim.”
“Ben de senin kadar somurtkan olmak istemezdim.”
Yanımdan geçip sınıfa gitti.
Feride koluma girdi ve kulağıma fısıldadı:
“Bence sana karşı biraz yumuşuyor.”
“Saçmalama.”
“Gördüm, Hilal.”
“Neyi gördün?”
“Sana gülümsedi.”
“İnsanlar gülümseyebilir.”
“Emre mi?”
Bir an düşündüm.
“Tamam, o biraz şüpheli.”
Feride kahkaha attı.
Sınıfa girerken kendi kendime gülümsedim.
Belki de Feride haklıydı.
Ama Emre'nin bana karşı değişen tavrı ne anlama geliyordu, gerçekten bilmiyordum.
Üstelik bilmek istediğimden de emin değildim.
Çünkü bir şeyden emindim:
Emre'yle aynı grupta olmak, bu haftanın en zor ödevi olacaktı.