Yazı
KURAL DIŞI
Bölüm 5 — Biraz Fazla Yakın
Ertesi sabah okula gitmek için evden çıktığımda kendime bir söz vermiştim.
Bugün hiçbir sakarlık yapmayacaktım.
Kesinlikle.
Ne yere düşecektim ne bir yere çarpacaktım ne de elimdeki herhangi bir şeyi kıracaktım.
Bugün normal bir insan olacaktım.
Kapıyı kapattım, merdivenlerden indim ve apartmanın girişine ulaştım.
Her şey yolundaydı.
Ta ki kapının önündeki paspasa takılana kadar.
Bir adım attım, ayağım paspasa takıldı ve elimdeki çanta havaya fırladı. Çantamın içinden çıkan küçük ayna yere düştü, kalem kutum açıldı ve kalemler apartmanın girişine dağıldı.
Bir süre yerdeki eşyalara baktım.
Sonra başımı kaldırıp tavana baktım.
“Beni neden sevmiyorsun?”
Apartmanın yaşlı komşusu kapısını açtı.
“Hilal kızım, yine ne oldu?”
Gülümsedim.
“Günaydın Nermin teyze. Spor yapıyorum.”
Kadın yerdeki kalemlere baktı.
“Yere mi düştün?”
“Hayır, eşyalarımı özgür bırakıyordum.”
Nermin teyze kahkaha attı.
Eşyalarımı topladım ve sonunda apartmandan çıkmayı başardım.
Telefonum çaldı.
Feride arıyordu.
“ALO?”
“NEREDESİN?”
“Yoldayım.”
“Yarım saattir yoldasın!”
“Yol uzun.”
“Okulun önündeyim, Hilal!”
“Ben de geliyorum işte.”
“Koş!”
“Koşamam.”
“Neden?”
“Az önce paspasla kavga ettim.”
Telefonun diğer ucunda birkaç saniyelik sessizlik oldu.
“Ben artık sana bir şey demiyorum.”
“Çok iyi. Görüşürüz.”
Telefonu kapattım.
Okulun bahçesine girdiğimde Feride bankta oturuyordu. Yanında Emir vardı.
İkisini birlikte görünce duraksadım.
“Ne oluyor burada?”
Feride bana baktı.
“Hiç.”
Emir gülümsedi.
“Arkadaşını bekliyoruz.”
“Senin başka işin yok mu?”
Emir omuz silkti.
“Feride'yle vakit geçiriyorum.”
Feride anında ona döndü.
“Benim haberim yoktu.”
“Şimdi oldu.”
“Ne güzel. Şimdi de gidebilirsin.”
Emir ayağa kalktı.
“Beni kovduğun için çok üzüldüm.”
Feride elini salladı.
“Kapı orada.”
Emir gitmek yerine benim yanıma geldi.
“Senin arkadaşın çok kaba.”
Feride arkasından seslendi.
“DUYDUM!”
Emir kahkaha attı.
Ben bankın yanına oturmak istedim ama oturmadan önce çantamın askısının bankın demirine takıldığını fark etmedim. Kendimi bırakınca çanta beni geriye çekti.
“AY!”
Feride gözlerini kapattı.
“Daha sabah…”
Emir gülmekten iki büklüm olmuştu.
“Seninle bir gün geçirmek için para mı alıyorlar?”
“Evet,” dedim. “Ama sana indirim yok.”
Feride çantamı kurtarmama yardım etti.
“Bugün seni yalnız bırakmayacağım. Bir yere giderken önce ben kontrol edeceğim.”
“Anne misin sen?”
“Senin annen olsam seni evden çıkartmazdım.”
Tam cevap verecektim ki bahçenin diğer tarafından Eren geldi.
“Günaydın Hilal.”
“Günaydın.”
Eren elindeki kahveyi gösterdi.
“Bunu sana aldım.”
Bir an şaşırdım.
“Bana mı?”
“Evet. Dün kahve sevmediğini söylemiştin. O yüzden sıcak çikolata aldım.”
Bardağı uzattı.
“Teşekkür ederim.”
Feride'nin yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
Eren'e döndü.
“Bana da mı aldın?”
Eren güldü.
“Bir tane aldım.”
Feride başını salladı.
“Anlaşıldı. Ben görünmezim.”
Emir hemen atıldı.
“İstersen sana ben alırım.”
Feride ona baktı.
“Senin alacağın şeyden hayır gelmez.”
“Bir sıcak çikolata için bu kadar gurur yapma.”
“Benim gururum var.”
“Biliyoruz, okulun girişine asmışlar.”
Ben ikisine bakarken sıcak çikolatamdan bir yudum aldım.
Tam o sırada Emre ve birkaç arkadaşı bahçeye girdi.
Emre önce Emir'e, sonra masadakilere baktı. En son gözleri elimdeki bardağa takıldı.
“Ne içiyorsun?”
“Sıcak çikolata.”
“Sabah sabah?”
“Evet, kahvaltı niyetine.”
Emre kaşını kaldırdı.
“Sen gerçekten…”
“Ne?”
“Hiçbir şey.”
Eren araya girdi.
“Ben aldım.”
Emre ona baktı.
“İyi yapmışsın.”
Sesi normaldi ama yüzündeki ifade pek öyle değildi.
Emir bunu fark etmiş olacak ki Emre'nin omzuna kolunu attı.
“Ne oldu kardeşim? Sen de mi istiyorsun?”
“Hayır.”
“İstersen alalım.”
“Emir, kes.”
Feride bana doğru eğildi.
“Bir şey fark ettin mi?”
“Hayır.”
“Ben ettim.”
“Neyi?”
“Birisi sıcak çikolatadan rahatsız oldu.”
Gözlerimi devirdim.
“Başlama.”
İlk iki ders oldukça sakin geçti.
En azından benim açımdan.
Matematik öğretmeni tahtaya soru yazarken defterime not almaya çalışıyordum. Kalemimi aldım, yazmaya başladım.
Bir süre sonra kalemimin yazmadığını fark ettim.
Kalemi salladım.
Yine yazmadı.
Biraz daha bastırdım.
Kâğıt yırtıldı.
Feride defterime baktı.
“Ne yapıyorsun?”
“Kalemim bozuldu.”
“Kalemi niye dövüyorsun?”
“Yazmıyor!”
Feride kendi kalemini uzattı.
“Al, bunu kullan.”
Kalemi aldım ve yazmaya başladım.
Bir dakika sonra elimdeki kalemin kapağını ağzıma götürdüğümü fark ettim.
Feride gözlerini büyüttü.
“Hilal, o kalemin kapağını kemirme!”
Kalemi hemen ağzımdan çektim.
“Ben kemirmiyorum.”
“Az önce yiyordun!”
“Düşünüyordum.”
“Kalem kapağını mı?”
“Evet, yaratıcı düşünme.”
Feride başını sıraya koydu.
Öğretmen arkasını döndüğünde ikimiz de önümüze baktık.
Ama ben kalemi masaya bırakırken dirseğimle su şişemi devirdim.
Su defterimin üzerine döküldü.
Bir saniye boyunca hiçbir şey yapmadım.
Sonra ayağa fırladım.
“FERİDE!”
Feride bana baktı.
“Ne?”
“SU!”
“GÖRÜYORUM!”
Peçeteleri kaptığım gibi defterimi kurtarmaya çalıştım. O sırada kalem kutum yere düştü.
Arka sıradan Emir'in sesi geldi.
“Hilal, senin sıranın etrafına güvenlik şeridi çekelim mi?”
“ÇOK KOMİKSİN!”
Emir güldü.
Emre ise önündeki defteri kapatıp bana baktı.
“Bir şeyin var mı?”
“Yok.”
“Emin misin?”
“Evet. Sadece defterim yüzme öğreniyor.”
Emre gülümsedi.
“Senin yanında olmak zor.”
“Ben de senin yanında olmaktan pek memnun değilim.”
“Belli oluyor.”
Öğle arasında Feride'yle bahçeye çıktık. Eren bizi görünce yanımıza geldi.
“Hilal, biraz yürüyelim mi?”
Feride hemen çantasını omzuna taktı.
“Ben kantine gidiyorum.”
Ona baktım.
“Beni yalnız mı bırakıyorsun?”
Feride göz kırptı.
“Sen artık büyüdün.”
“Daha dün saçımı taramana yardım ettin.”
“Bugün kendi başınasın.”
Eren güldü.
Feride uzaklaşırken Emir de peşinden gitti.
“Ben de geliyorum.”
Feride arkasına bakmadan cevap verdi.
“Gelme.”
“Niye?”
“Çünkü.”
“Çok ikna edici.”
İkisi uzaklaşırken Eren'le bahçede yürümeye başladık.
“Bugün nasılsın?” diye sordu.
“İyiyim. Sen?”
“Ben de iyiyim.”
Bir süre okuldan, derslerden ve öğretmenlerden konuştuk.
Eren oldukça eğlenceliydi. Arada komik şeyler söylüyor, beni güldürüyordu.
Tam bir şey anlatırken ayağım kaldırımın kenarına takıldı.
Öne doğru sendeledim.
Eren kolumdan tuttu.
“Dikkat!”
“Ben iyiyim.”
“Senin dikkatli olman gerekiyor.”
“Bunu herkes söylüyor.”
Eren gülümsedi.
“Çünkü herkes haklı.”
Gülerek kolumu kurtardım.
“Bana karşı birleşmişsiniz.”
Tam o sırada bahçenin diğer ucunda Emre'yi gördüm. Emir'le konuşuyordu. Bakışları kısa bir süre bize kaydı.
Sonra tekrar Emir'e döndü.
Eren konuşmaya devam etti.
“Hafta sonu bir yere gitmek ister misin?”
“Bakarız.”
“Bu kez gerçekten cevap bekliyorum.”
“Düşünmem lazım.”
Eren gülümsedi.
“Tamam. Acelem yok.”
Ders zili çaldığında sınıfa dönmek için yürüdük.
Sınıfa girdiğimde Feride çoktan yerine oturmuştu.
“Nasıl geçti?” diye sordu.
“Normal.”
“Normal mi?”
“Evet.”
“Eren ne dedi?”
“Bir şeyler.”
Feride gözlerini kıstı.
“Hilal.”
“Ne?”
“Bana anlatacaksın.”
“Sonra.”
Feride tam itiraz edecekken öğretmen içeri girdi.
Ders başladıktan birkaç dakika sonra kapı çalındı. Öğretmen kapıyı açtı ve sınıfa yeni gelen bir öğrenciyi içeri aldı.
“Arkadaşınız bugün aramıza katılıyor. Kendinizi tanıtabilirsiniz.”
Sınıfta hafif bir uğultu başladı.
Yeni öğrenci kendini tanıttı ve boş bir sıraya geçti.
Feride kulağıma eğildi.
“Yeni biri geldi.”
“Gördüm.”
“Acaba nasıl biri?”
“Feride, daha çocuğun adını bile bilmiyoruz.”
“Ben karakter analizi yapıyorum.”
“Sen önce kendi karakterini analiz et.”
Feride bana dil çıkardı.
Dersin geri kalanında öğretmeni dinlemeye çalıştım. Ama bir ara kalemimi almak için çantama uzandığımda çantanın fermuarının açık olduğunu fark ettim.
Elimi içeri soktum.
Kalemimi buldum.
Ama aynı anda telefonum da çantadan kayıp yere düştü.
Telefonun çıkardığı sesle sınıf bir anda sessizleşti.
Öğretmen bana döndü.
“Hilal.”
Başımı kaldırdım.
“Efendim hocam?”
“Telefonunu çantana koy.”
“Tabii hocam.”
Telefonumu almak için eğildim ama bu kez sıranın altındaki çantanın askısına takıldım.
Bir an dengemi kaybettim.
Arkamdan Feride'nin kısık sesini duydum.
“Yavaş…”
Telefonumu alıp doğruldum.
Öğretmen derin bir nefes aldı.
“Seninle gerçekten ayrı ilgilenmem gerekiyor.”
Sınıftan kahkahalar yükseldi.
Ben de gülümseyerek yerime oturdum.
Emre arka taraftan bana baktı.
“Bugün kaçıncı?”
Ona döndüm.
“Saymayı bıraktım.”
“Bence de.”
Sonra önüne döndü.
Ama bu kez gülümsemesini saklayamamıştı.
Dersin sonunda herkes çantasını toplamaya başladı. Ben de defterlerimi çantama yerleştirdim.
Tam çıkacakken telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen bir numaraydı.
Bugün seninle konuşmak güzeldi. Hafta sonu cevabını bekliyorum.
Mesajın Eren'den geldiğini tahmin ettim.
Telefonu kapatıp çantama koydum.
Feride yanıma geldi.
“Kim yazdı?”
“Kimse.”
“Hilal.”
“Eren.”
Feride'nin yüzü aydınlandı.
“AYY!”
“Bağırma!”
“Ne yazmış?”
“Hafta sonu için cevap bekliyormuş.”
Feride iki elini birleştirdi.
“Bence çok tatlı.”
“Daha karar vermedim.”
“Karar verince bana söyle.”
Tam o sırada Emre yanımızdan geçti.
“Çıkıyor musunuz?”
Feride cevap verdi.
“Evet.”
Emre başını salladı.
Emir kapıda bekliyordu.
“Feride, geliyor musun?”
Feride çantasını omzuna attı.
“Geliyorum.”
Emir bana döndü.
“Arkadaşını sağ salim eve götür. Bugün yeterince hasar verdi.”
“Sen kendi yoluna bak,” dedim.
Emir güldü.
Emre kapıdan çıkarken bir an durdu.
“Hilal.”
“Efendim?”
“Hafta sonu planın var mı?”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Niye sordun?”
Emre omuz silkti.
“Öylesine.”
Bir saniye durdu.
“Grup ödevi için konuşmamız gerekebilir.”
Başımı salladım.
“Tamam. Haberleşiriz.”
Emre başka bir şey söylemeden çıktı.
Feride koluma girdi.
“ÖDEV Mİ?”
“Ne var?”
“Tabii canım. Koca okulda ödev yapacak başka insan bulamamış.”
“Feride, abartma.”
“Ben hiçbir şey demiyorum.”
Ama yüzündeki gülümseme her şeyi anlatıyordu.
Okuldan çıkarken bir kez daha telefonuma baktım.
Eren'in mesajı hâlâ ekrandaydı.
Emre'nin sorusu da aklımda dönüp duruyordu.
Bir yanda Eren'in ilgisi, diğer yanda Emre'nin anlaşılmaz tavırları…
Benim tek istediğim şey biraz sakinlikti.
Ama hayatımda sakinlik diye bir şeyin pek mümkün olmadığını artık öğrenmiştim.