Yazı
Sabah alarmımın sesiyle gözlerimi açtım.
Bir süre tavana baktım.
Sonra telefonuma.
Sonra tekrar tavana.
Bugün kesinlikle güzel bir gün olacaktı.
Bunu nereden mi biliyordum?
Hiçbir fikrim yoktu. İçimden öyle gelmişti.
Yataktan kalkmak için doğruldum ama ayağım battaniyeye takılınca kendimi yatağın kenarından aşağı bırakılmış bir çuval gibi yerde buldum.
“GÜNAYDIN DÜNYA!”
Yerde birkaç saniye öylece kaldım.
Sonra kendi kendime başımı salladım.
“İlk darbe alındı. Devam.”
Telefonumu aradım. Yastığın altında değildi. Yatağın üzerinde de yoktu. En sonunda telefonumun yerde, tam burnumun yanında durduğunu fark ettim.
Ekrana baktım.
Feride'den on iki mesaj.
Feride: UYANDIN MI?
Feride: HİLAL
Feride: KIZ
Feride: CEVAP VER
Feride: YİNE Mİ ÖLDÜN?
Feride: ÖLDÜYSEN HABER VER
Feride: BENİ BEKLETME
Feride: OKULA GEÇ KALACAĞIZ
Feride: HİLALLLL
Feride: SENİNLE KONUŞUYORUM
Feride: BEN GELİYORUM
Feride: KAPIYI AÇ
Mesajları okuduktan sonra cevap yazdım.
Ben: Günaydın psikolojik destek hattı.
Cevap anında geldi.
Feride: BEŞ DAKİKAYA KAPINDAYIM.
Telefonu yatağa fırlattım. Sonra yataktan kalkmaya çalışırken ayağım terliğime girdi, terlik ters döndü ve tekrar dengemi kaybettim.
“BEN BUGÜN NE YAŞIYORUM?”
Aynaya baktığımda saçlarımın bir tarafının havaya kalktığını gördüm.
Elimle düzeltmeye çalıştım.
Daha kötü oldu.
Biraz su sürdüm.
Daha da kötü oldu.
Sonunda saçımı topladım ve pes ettim.
Aşağı indiğimde annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
“Günaydın anne!”
Annem bana baktı.
“Saçına ne oldu?”
“Moda.”
“Peki yüzündeki o çizik?”
“Hayatın bana attığı imza.”
Annem gülerek başını salladı.
Tam sandalyeye oturacaktım ki sandalyeyi biraz geriye çekmiş olduğumu fark etmeden kendimi boşluğa bıraktım.
PAT!
Yere oturdum.
Annem elindeki bıçağı tezgâha bıraktı.
“Hilal!”
“İYİYİM!”
“Daha oturmayı öğrenemedin mi?”
“Anne, bugün sandalyeyle aramızda bir iletişim problemi yaşandı.”
Kapı zili çaldı.
Feride gelmişti.
Çantamı kaptığım gibi kapıya koştum. Kapıyı açar açmaz Feride beni baştan aşağı süzdü.
“Sen neden böyle görünüyorsun?”
“Günaydın sana da.”
“Saçın neden öyle?”
“Özgürlük.”
“Yüzün neden öyle?”
“Sanat.”
“Üstün neden ters?”
Bir an durdum.
Üstüme baktım.
Gerçekten ters giymiştim.
Gözlerimi kapattım.
“Bunu görmemiş ol.”
Feride kahkahaya boğuldu.
“BEN SENİNLE NASIL ARKADAŞ OLDUM?”
“Çünkü hayat sana bir sınav verdi.”
“Ve ben kaldım.”
Okula vardığımızda bahçede her zamanki kalabalık vardı. Feride'yle kapıdan girerken birkaç kişi bize selam verdi.
Biz okulda pek de sessiz sakin insanlar olarak tanınmıyorduk.
Hatta geçen hafta müdür yardımcısının koridorda bizi görünce yön değiştirdiğine yemin edebilirdim.
“Bugün kavga çıkarmıyoruz,” dedi Feride.
Ona döndüm.
“Ben mi?”
“Evet, sen.”
“Ben meleğim.”
Feride durup bana baktı.
“Senin melek olduğuna inanan tek kişi, seni hiç tanımayan biri olabilir.”
“Çok kırıcı.”
“Gerçekler.”
Tam cevap verecektim ki ayakkabımın bağına bastım. Bir adım attım ve öne doğru sendeledim.
Feride kolumdan tuttu.
“DAHA OKULUN KAPISINDAYIZ!”
“Biliyorum, heyecanlandım.”
“Senin heyecanın bir gün ambulans çağıracak.”
Bahçedeki banklardan birine oturmak istedim. Kendimi bırakacağım sırada bankın diğer ucunda oturan çocuğu fark etmedim ve neredeyse onun kucağına düşüyordum.
Çocuk son anda kenara çekildi.
“Dikkat etsene!”
“Ben de zaten dikkat etmeye çalışıyordum.”
Feride arkamdan seslendi:
“ÇALIŞMA, HİLAL! OLMUYOR!”
Ona dil çıkardım.
Tam o sırada arkamızdan tanıdık bir ses duyuldu.
“Sabah sabah yine birilerine mi çarptın?”
Emre.
Başımı çevirdim.
“Günaydın sana da, mutluluk dağıtıcısı.”
Emre ellerini cebine soktu.
“Bir gün de normal yürümeyi dene.”
“Bir gün de normal konuşmayı dene.”
Emir yanımıza geldiğinde konuşmanın sonunu duymuştu.
“Bence Hilal'in yürümesi daha zor. En azından Emre'nin ağzı çalışıyor.”
Feride kahkaha attı.
Emir ona döndü.
“Sen niye gülüyorsun?”
“Çünkü sen konuşunca komik oluyorsun.”
“Güldürdüğüme göre başarılıyım.”
“Yanlış anladın. Sana gülüyorum.”
Emir elini kalbine götürdü.
“Yine kalbimi kırdın.”
Feride gözlerini devirdi.
“Kalbin varsa tabii.”
Ben ikisini izlerken gülmekten karnımı tutuyordum.
Emre bir süre bana baktı.
“Ne oldu?”
“Hiç.”
“Niye gülüyorsun?”
“Feride'yle Emir'in evlilik yıldönümünü düşünüyorum.”
“NE EVLİLİĞİ?” diye bağırdı Feride.
“BEN BÖYLE BİR ŞEYİ KABUL ETMEDİM!” diye ekledi Emir.
Emir bir saniye durdu.
“Gerçi düğünde yemekler güzel olursa düşünebilirim.”
Feride ona döndü.
“Seninle aynı masaya bile oturmam.”
“Yan yana otururuz, alışırız.”
“Ben masayı yakarım.”
İlk dersin başlamasına birkaç dakika vardı. Sınıfa doğru yürürken Eren yanımıza geldi.
“Günaydın Hilal.”
“Günaydın.”
“Dün konuştuğumuz şeyi düşündün mü?”
Feride hemen başını bana çevirdi.
“Ne konuşmuşsunuz?”
“Hiç,” dedim.
Eren gülümsedi.
“Okul çıkışı bir şeyler yapacaktık ya.”
“Ha, evet. Daha karar vermedim.”
“Tamam. Ben yine sorarım.”
Eren uzaklaşırken Feride kolumu dürttü.
“Bence senden hoşlanıyor.”
“Feride, adam bunu zaten yüzüme söylüyor neredeyse.”
“Ben de diyorum ki hoşlanıyor.”
“Tamam, anladım.”
“Peki sen?”
“Ben ne?”
“Sen ondan hoşlanıyor musun?”
Cevap vermek için ağzımı açtım ama o sırada arkamızdan bir ses geldi.
“Ders başlayacak.”
Emre yanımızdan geçiyordu.
Feride'nin yüzünde yine o sinir bozucu gülümseme belirdi.
“Ne oldu Emre? Konuşmaya mı katılmak istedin?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet.”
Emir arkasından geldi.
“Bence istiyor. Ama gurur yapıyor.”
Emre ona ters ters baktı.
“Yürü.”
Ben gülümseyerek sınıfa girdim.
Tam yerime oturacaktım ki çantam sıranın ayağına takıldı. Çantayı kurtarmaya çalışırken defterlerim, kalemlerim ve bir paket peçete yere saçıldı.
Bir saniye sessizlik oldu.
Sonra Emir kapıdan seslendi:
“YİNE BİR DOĞA FELAKETİ!”
Feride kahkahadan iki büklüm oldu.
Ben yerdeki defterlerime bakıp derin bir nefes aldım.
“Benim hayatım neden böyle?”
Emre eğilip yerdeki kalemlerimden birini aldı.
Bana uzattı.
“Çünkü önüne bakmıyorsun.”
Kalemi aldım.
“Sen de fazla konuşuyorsun.”
Emre hafifçe gülümsedi.
“Günaydın, Hilal.”
İlk kez adımı söylerken sesinde alay yoktu.
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Sonra Feride kulağıma eğildi.
“Duydun mu? Sana günaydın dedi.”
Dirseğimle onu dürttüm.
“Kes.”
Ama yüzümdeki gülümsemeyi saklayamamıştım.