Yazı
KURAL DIŞI
Bölüm 6 — Kiminle Gideceksin?
Okuldan çıktığımızda Feride hâlâ benimle uğraşıyordu.
“Bence Emre senden hoşlanıyor.”
“Bence senin beynin fazla çalışmaktan yanmış.”
“Ben gayet ciddiyim.”
“Ben de gayet ciddiyim. Emre benden hoşlanmıyor.”
Feride durup bana döndü.
“Peki neden hafta sonu planını sordu?”
“Ödev için.”
“ÖDEV!”
“Evet, Feride. Ödev. Hani şu okulda yaptığımız şey.”
Feride gözlerini devirdi.
“Hilal, çocuk seninle hafta sonu görüşmek istiyor olabilir.”
“Olabilir ama istemiyor da olabilir.”
“Seninle konuşmak bazen duvara konuşmaktan daha zor.”
“Duvar en azından bana bağırmıyor.”
Feride güldü.
Yolun karşısındaki markete girmek için kaldırımdan indim. Tam o sırada ayağım kaldırımın kenarına takıldı. Kollarımı iki yana açıp dengemi sağlamaya çalıştım.
Feride arkasını dönüp bana baktı.
“YİNE Mİ?”
“Bir şey olmadı!”
“Daha yere düşmeden savunmaya geçiyorsun.”
“Önlem alıyorum.”
Markete girdik. Feride bir şeyler almak için raflara yöneldi. Ben de içeceklerin olduğu dolaba gittim.
Bir şişe su aldım. Kapağını açmaya çalıştım ama kapak sıkışmıştı.
Biraz çevirdim.
Olmadı.
Biraz daha zorladım.
Sonunda kapak açıldı ama elimdeki şişe bir anda fırladı ve suyun bir kısmı üzerime döküldü.
Gözlerimi kapattım.
“Harika.”
Feride yanıma geldi.
“Ne yaptın?”
“Su içmek istedim.”
“Su seni mi içti?”
“Şu an tartışmak istemiyorum.”
Feride kahkahalarla gülerken peçete uzattı.
Tam çıkacakken kasanın yanındaki çikolataları gördüm.
“Feride, çikolata alalım mı?”
“Al.”
Bir tane aldım, sonra bir tane daha.
Feride bana baktı.
“İki tane mi?”
“Biri benim, biri de benim.”
“Paylaşmayacak mısın?”
“Hayır.”
“Çok düşüncelisin.”
Çikolataları kasaya götürdük. Ödeme yaptıktan sonra poşeti aldım ve marketten çıktık.
Feride telefonuna baktı.
“Emir yazmış.”
“Ne istiyor?”
“Grup ödeviyle ilgili bir şey soruyor.”
“Cevap ver.”
Feride mesajı açtı.
Emir: Ödev için ne yapacağımızı konuştun mu?
Feride: Hayır.
Emir: Konuşalım o zaman.
Feride: Konuş.
Emir: Yüz yüze.
Feride: Telefonla konuşamıyor musun?
Emir: Seninle yüz yüze kavga etmek daha eğlenceli.
Feride telefonu kilitledi.
“Sinir bozucu.”
“Bence seni seviyor.”
Feride bana döndü.
“Sen bugün kaç kere kafanı çarptın?”
“Ben sadece ihtimalleri değerlendiriyorum.”
“Değerlendirme.”
Eve vardığımda ilk işim yatağa kendimi bırakmak oldu.
Ama yatağın üzerinde duran yastığa takılıp yüzüstü düştüm.
Bir süre hareket etmeden kaldım.
Sonra yastığa baktım.
“Seninle aramızda ciddi bir sorun var.”
Telefonumu aldım. Eren'in mesajı hâlâ duruyordu.
Hafta sonu cevabını bekliyorum.
Bir süre düşündüm.
Eren kötü biri değildi. Eğlenceliydi, benimle konuşmayı seviyordu ve ilgisini saklamıyordu. Ama ben onunla gerçekten dışarı çıkmak istiyor muydum, bundan emin değildim.
Telefonuma yeni bir mesaj geldi.
Emre: Ödev için yarın müsait misin?
Mesajı okuyup kaşlarımı kaldırdım.
Yarın mı?
Cevap yazdım.
Ben: Saat kaçta?
Emre: Öğleden sonra.
Ben: Çok açıklayıcı oldu teşekkürler.
Emre: Saat 3.
Ben: Nerede?
Emre: Kütüphane?
Ben: Tamam.
Telefonu yatağa bıraktım.
Birkaç saniye sonra tekrar aldım.
Neden tekrar aldığımı bilmiyordum.
Mesajları yeniden okudum.
Sonra kendi kendime söylendim.
“Hilal, kendine gel. Bu sadece ödev.”
Tam o sırada Feride aradı.
“ALO!”
“NE YAPIYORSUN?”
“Yatağımda uzanıyorum.”
“Emre yazdı mı?”
Bir an sustum.
“Sen nereden biliyorsun?”
Feride kahkaha attı.
“Çünkü ben senin en yakın arkadaşınım. Anlat.”
“Ödev için yarın buluşacağız.”
Telefonun diğer ucunda çığlık attı.
“AAAAAA!”
“Feride, kulağım!”
“BAŞ BAŞA MI?”
“Evet ama ödev için!”
“Tabii canım, ödev.”
“Seninle konuşmayacağım.”
“Peki, peki. Yarın ne giyeceksin?”
“Pijamamı.”
“Hilal!”
“Şaka yapıyorum.”
Feride birkaç saniye sustu.
“Bir dakika. Benim de Emir'le ödev için buluşmam gerekiyor.”
“Eee?”
“Ne giyeceğim?”
Kahkahayı bastım.
“Sen de pijamanı giy.”
“Ciddiyim!”
“Ben de ciddiyim. Belki Emir seni pijamayla görünce korkup gider.”
“Çok komiksin.”
“Teşekkür ederim.”
Ertesi gün saat iki buçukta hazırlanmak için dolabımı açtım.
Kıyafetlerimi yatağın üzerine çıkardım.
Birini giydim, beğenmedim.
Diğerini denedim, onu da beğenmedim.
Sonunda aynanın karşısına geçip kendi kendime baktım.
“Normal görünmeliyim.”
Saçlarımı taradım. Bu kez tarak saçımda takılı kaldı.
“Yine mi?”
Biraz çekiştirdim.
Saçım kurtuldu ama elimde birkaç tel kaldı.
Derin bir nefes aldım.
Sonunda rahat bir pantolon ve üst giydim. Çantama defterlerimi koydum.
Evden çıkmadan önce mutfağa uğrayıp su içmek istedim. Bardağı doldurdum, bir yudum aldım ve bardağı tezgâha koyarken elim kaydı.
Bardak yere düştü.
ŞANGIR!
Annem mutfaktan seslendi:
“Hilal!”
“BİLEREK OLMADI!”
Annem yanıma geldi.
“Yine mi kırdın?”
“Anne, bardakla aramızda anlaşmazlık çıktı.”
Annem başını salladı.
“Sen önce bir yerlere çarpmadan evden çık.”
“Deneyeceğim.”
Kapıya doğru yürüdüm. Ayakkabılarımı giyerken çantamın fermuarının açık kaldığını fark etmedim.
Apartmandan çıktım.
Otobüs durağına kadar yürüdüm.
Tam otobüse binecekken çantamdan bir kalem düştü. Eğilip aldım. Sonra defterimin kenarı göründü. Onu da düzelttim.
Otobüsün kapısı kapanmak üzereydi.
“BEKLEYİİİN!”
Şoför kapıyı tekrar açtı.
Nefes nefese içeri girdim.
“Teşekkür ederim.”
Kartımı okuttum ve boş bir koltuğa oturdum.
Çantamı açıp defterlerimi kontrol ettim.
Bir saniye.
Bir dakika.
Sonra gözlerim büyüdü.
Kalem kutum yoktu.
Defterlerimin arasında aradım.
Yok.
Çantanın dibine baktım.
Yok.
“Ben kalem kutumu evde mi unuttum?”
Otobüsün camından dışarı bakarken çantamın yan cebinde bir şey gördüm.
Kalem kutum oradaydı.
Kendi kendime güldüm.
“Benimle yaşamak gerçekten zor.”
Kütüphaneye vardığımda saat tam üçtü.
Emre girişin yanında bekliyordu.
Beni görünce saatine baktı.
“Tam zamanında.”
“Şaşırdın mı?”
“Biraz.”
“Beni tanımadığın için.”
Emre gülümsedi.
“Gel.”
İçeri girdik. Sessiz bir masaya oturduk. Defterlerimizi çıkardık.
Ben çantamı sandalyenin yanına koydum. Fermuarını açıp defterimi çıkarmaya çalışırken içindeki kalemler yere döküldü.
Emre gözlerini kapattı.
“Başladık.”
“Ne var? Kalemler de çalışmaya katılmak istiyor.”
Emre eğilip kalemleri toplamama yardım etti.
“Senin yanında her şeyin bir macerası var.”
“Hayat sıkıcı olmasın diye.”
“Buna bir şey diyemem.”
Çalışmaya başladık. Konuyu bölümlere ayırdık. Emre bilgisayarından araştırma yapıyor, ben de not alıyordum.
Bir süre sonra bana döndü.
“Bu kısmı sen anlatabilir misin?”
“Tabii.”
“Emin misin?”
“Emre, ben her şeyi yapabilirim.”
Tam o sırada elimdeki kalem masadan düştü.
İkimiz de kaleme baktık.
Emre kaşını kaldırdı.
“Her şeyi?”
“Kalem hariç.”
Emre gülmemek için başını önüne eğdi.
Bir süre sonra kütüphanenin kapısından iki kişi girdi. İçlerinden biri Eren'di.
Beni görünce gülümsedi ve yanımıza geldi.
“Hilal?”
Başımı kaldırdım.
“Eren? Sen burada ne yapıyorsun?”
“Bir arkadaşımla geldim. Sen?”
“Ödev yapıyoruz.”
Eren'in bakışları Emre'ye kaydı.
“Anladım.”
Emre de başını kaldırdı.
“Selam.”
“Selam.”
Eren bana döndü.
“Hafta sonu için hâlâ cevap vermedin.”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Emre bilgisayar ekranına bakıyordu ama konuşmayı duyduğu belliydi.
“Henüz karar vermedim,” dedim.
Eren gülümsedi.
“Tamam. Acelem yok.”
Sonra başka masaya doğru yürüdü.
Emre birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonunda bilgisayarını kapattı.
“Devam edelim mi?”
“Evet.”
Bir süre sonra ona baktım.
“Bir şey mi oldu?”
“Hayır.”
“Suratın değişti.”
“Benim suratım hep böyle.”
“Doğru.”
Emre güldü.
“Sen de her şeyi fark etmek zorunda mısın?”
“Evet. Mesela şu an sinirlisin.”
“Sinirli değilim.”
“Peki.”
Defterime döndüm.
Ama birkaç dakika sonra Emre konuştu.
“Eren'le yakın mısınız?”
Başımı kaldırdım.
“Niye sordun?”
“Öylesine.”
“Arkadaşız.”
Emre başını salladı.
“Anladım.”
“Sen neden sordun?”
“Merak ettim.”
Bir an ona baktım.
Sonra gülümsedim.
“Sen de meraklıymışsın.”
Emre gözlerini benden kaçırdı.
“Ödeve dön.”
İçimden gülmek geldi.
Ama bu kez sustum.
Çünkü ilk defa Emre'nin bir şeyleri saklamaya çalıştığını düşünüyordum.
Ve bu düşünce hoşuma gitmiş miydi?
Bilmiyordum.
Saat beşe doğru ödevin büyük kısmını bitirmiştik. Defterlerimizi topladık.
Ben sandalyeden kalkarken çantamın askısına ayağımı doladım ve bir anda masaya doğru sendeledim.
Emre kolumdan tuttu.
“Yavaş!”
Bir saniyeliğine yüz yüze kaldık.
Emre'nin eli hâlâ kolumdaydı.
“İyi misin?” diye sordu.
“Evet.”
Kolumu yavaşça kurtardım.
“Teşekkür ederim.”
Emre başını salladı.
Dışarı çıktığımızda hava serinlemişti.
“Eve nasıl gideceksin?” diye sordu.
“Otobüsle.”
“Ben de o tarafa gidiyorum. Beraber yürüyebiliriz.”
“Olur.”
Yan yana yürümeye başladık.
Bir süre konuşmadık.
Sonra Emre sessizliği bozdu.
“Hilal?”
“Efendim?”
“Eren'le hafta sonu buluşacak mısın?”
Ona döndüm.
“Bilmiyorum. Belki.”
Emre başını salladı.
“Tamam.”
“Niye sürekli soruyorsun?”
“Merak ettim dedim ya.”
Gülümsedim.
“Peki, Bay Meraklı.”
Emre de hafifçe gülümsedi.
Otobüs durağına geldiğimizde otobüsüm görünüyordu.
“Benim otobüsüm geldi.”
“Tamam. Görüşürüz.”
“Görüşürüz.”
Otobüse doğru koşmaya başladım. Birkaç adım sonra çantamın fermuarının açık olduğunu fark ettim.
“AY, YİNE!”
Emre arkamdan seslendi:
“DİKKAT ET!”
Arkamı dönüp el salladım.
“EDİYORUM!”
Tam o sırada ayağım kaldırımın kenarına takıldı.
Dengemi son anda toparladım.
Emre kahkaha attı.
“GÖRDÜM!”
“GÖRMEDİN!”
Otobüse bindim. Cam kenarına oturup dışarı baktım.
Emre hâlâ duraktaydı.
Telefonum titredi.
Emre: Eve varınca haber ver. Ödev dosyasını da göndereceğim.
Mesaja baktım.
Sonra gülümsedim.
Ben: Tamam, anne.
Cevap birkaç saniye sonra geldi.
Emre: Bir daha düşersen seni almaya gelmem.
Kahkaha attım.
Ben: Söz veremem.
Telefonu kapatıp başımı cama yasladım.
Bugün beklediğimden güzel geçmişti.
Ama aklımın bir köşesinde hâlâ aynı soru vardı:
Emre neden Eren'i bu kadar merak ediyordu?
Ve daha önemlisi…
Ben neden onun merak etmesinden bu kadar hoşlanmıştım?