Yazı
KURAL DIŞI
Bölüm 2 — Bir Gün Daha, Bir Felaket Daha
Kafeteryanın kapısından içeri girdiğimizde burnuma gelen tost kokusuyla birlikte bütün sorunlarımı unutmuştum.
Açlık gerçekten insanı değiştiren bir şeydi. Beş dakika önce Emre'yle karşılaşınca onu okulun üçüncü katından aşağı atmayı düşünürken şimdi tek düşündüğüm şey önümdeki tosttu.
Feride yanımda yürürken etrafa göz gezdirdi.
“Şuraya oturalım.”
Gösterdiği masaya baktım. Masada Emir, Emre ve Eren oturuyordu.
Bir saniye durdum.
“Başka masa yok mu?”
Feride kaşlarını kaldırdı.
“Niye?”
“Çünkü ben bugün huzurlu bir hayat yaşamak istiyorum.”
“Senin hayatında huzur diye bir şey yok ki.”
“Doğru. Ama insan hayal kuramaz mı?”
Feride kolumdan tutup beni masaya doğru çekti.
“Yürü, prenses. Tahtın seni bekliyor.”
“Benim tahtım nerede?”
“Psikiyatri servisinde.”
“Çok komiksin. Bir gün seni güldürmekten vazgeçeceğim.”
“Sen beni güldürmüyorsun zaten, ben sana acıdığım için gülüyorum.”
Masaya yaklaştığımızda ilk bizi fark eden Emir oldu.
“Haydaa! Okulun huzur bozucuları da teşrif etmiş.”
Feride çantasını masaya bıraktı.
“Senin olduğun yerde huzur mu var da biz bozacağız?”
Emir elini kalbine götürdü.
“Çok kırıldım.”
“Biraz daha kırıl, belki aklın yerine gelir.”
Ben sandalyeye otururken kahkaha attım.
Emre ise başını kaldırıp bana baktı.
“Sen de mi geldin?”
Tost sipariş etmek için kaldırdığım elimi indirdim.
“Yok, ruhum geldi. Bedenim birazdan gelecek.”
Emir kahkahayı bastı.
“Bu kızın cevapları bitmiyor mu?”
“Benim cevaplarım bitmez. Senin zekân gibi değil.”
Feride masaya otururken Emir'e döndü.
“Duydun mu? Zekânı arıyorlar.”
Emir gözlerini devirdi.
“Sen konuşunca insanın beynindeki son çalışan hücre de istifa ediyor.”
“Senin beyninde çalışan hücre mi varmış? Ben onu dekor sanıyordum.”
Bu kez ben de dahil herkes güldü. Emre bile ağzının kenarındaki belli belirsiz gülümsemeyi saklamak için önündeki su şişesine uzandı.
Tam o sırada Eren bana doğru eğildi.
“Bugün çok enerjiksin.”
“Bugün mü? Benim fabrika ayarım bu.”
“Güzelmiş.”
“Bence de. Garanti belgem bile var.”
Eren güldü.
“Okul çıkışı bir şeyler yapalım mı?”
Tostumdan bir ısırık aldım. Ağzım doluyken cevap vermemeye çalıştım ama Feride çoktan bana dönmüştü. Gözleriyle resmen ‘OHA, OHA, OHA!’ diye bağırıyordu.
“Bakarız,” dedim sonunda.
Emre'nin sandalyesi hafifçe geriye çekildi.
“Emir, kalkıyor muyuz?”
Emir şaşkınlıkla ona baktı.
“Daha yeni oturduk.”
“İşim var.”
“Ne işin var?”
“Var işte.”
Emir başını salladı.
“Tamam, kardeşim. Senin işlerin de hep çok gizemli.”
Emre ona sertçe baktı.
Emir sırıtarak ayağa kalktı.
“Peki, peki. Geliyorum.”
İkisi masadan uzaklaşırken Feride kulağıma eğildi.
“Birisi biraz bozuldu sanki.”
“Kim?”
“Bilmiyorum. Siyah saçlı, siyah gözlü, suratında sürekli cenaze varmış gibi gezen biri.”
“Feride, sus.”
“Ben bir şey demedim ki.”
“Gözlerin konuşuyor.”
“Gözlerim senden daha mantıklı konuşuyor olabilir.”
Peçeteyi alıp ona doğru fırlattım. Feride kahkahayla eğildi.
Tam o sırada burnumun ucunda bir şey hissettim.
“Ne oldu?” diye sordum.
Feride yüzüme baktı.
“Hiç.”
“Feride.”
“Efendim?”
“Yüzümde bir şey mi var?”
“Yok.”
Gözlerini kaçırdı.
“Feride!”
Bir anda kahkahayı patlattı.
“ÇENENDE PEYNİR VAR!”
Elimi çeneme götürdüm. Gerçekten de kocaman bir peynir parçası yapışmıştı.
“NE ZAMANDIR VAR BU?”
“Doğduğundan beri.”
“FERİDE!”
Masadaki herkes bize bakarken peçeteyi kaptığım gibi peşinden koştum. Feride masanın etrafında dönmeye başladı.
“YAKALAYAMAZSIN!”
“GEL BURAYA PEYNİR DÜŞMANI!”
“BENİM PEYNİRLE BİR SORUNUM YOK!”
“BENİM VAR, ŞU AN SENİNLE!”
Kafeteryadan birkaç kişi gülmeye başladı. Görevli öğretmen bize doğru döndüğünde Feride bir anda durdu ve son derece ciddi bir sesle konuştu:
“Hocam, arkadaşımın davranışlarını kontrol etmekte zorlanıyoruz.”
Ben elimde peçeteyle ona baktım.
“Hocam, bu kızın akli dengesi yerinde değil.”
Öğretmen ikimize de uyarıcı bir bakış attı.
“Yerlerinize oturun. Ders zili çalacak.”
Başımı eğip ciddi bir şekilde:
“Tabii hocam. Bir daha peynir suçu işlemeyeceğiz.”
Feride dirseğiyle kaburgama vurdu.
“Sus artık!”
Sonunda masaya döndük. Tostumun kalanını yerken Feride telefonuna baktı.
“Ders başlıyor.”
“Ne dersi?”
“Matematik.”
Elimdeki tostu yavaşça tabağa bıraktım.
“Ben bugün okula gelmemeliydim.”
“Her gün aynı şeyi söylüyorsun.”
“Çünkü her gün aynı hatayı yapıyorum.”
Feride ayağa kalktı, çantasını omzuna attı.
“Yürü, Einstein.”
“Bana Einstein deme. Adamın kemikleri sızlar.”
Koridora çıktığımızda zil çalmıştı. Öğrenciler sınıflarına yetişmek için sağa sola koşuşturuyordu.
Feride kolumdan çekiştirdi.
“Koş!”
“Benim ayakkabımın bağcığı!”
“Bağla!”
“Yürürken mi?”
“İstersen uçarken bağla!”
Tam eğilip bağcığımı düzeltmeye çalışırken arkamdan bir ses duydum.
“Yine mi yerde bir şey arıyorsun?”
Başımı kaldırdım.
Emre.
Tabii ki.
“Evet,” dedim. “Kaybettiğim sabrımı arıyorum. Sen gördün mü?”
Emre ellerini cebine soktu.
“Bende değil.”
“Zaten sende olsa şaşırırdım.”
Yanından geçmek için doğruldum ama çantam sıranın köşesine takıldı. Bir an geriye doğru çekildim.
Feride kolumdan tuttu.
“Yavaş, kızım! Daha günün yarısı olmadı, kendini parçalayacaksın.”
Emir arkamızdan gülerek geldi.
“Bu kızın okulda sigortası var mı?”
“Var,” dedim. “Ama senin gibi hasarlı ürünleri kapsamıyor.”
Emir kahkaha attı.
Feride parmağıyla beni gösterdi.
“Bak, bu yüzden seviyorum seni.”
Emir hemen atıldı.
“Beni niye sevmiyorsun?”
Feride ona tepeden tırnağa baktı.
“Benim standartlarım var.”
“Senin standartların mı?”
“Evet. Mesela insan olması gerekiyor.”
“Ben insanım!”
“Kanıtla.”
Emir ağzını açtı, sonra kapattı.
Ben kahkahayı tutamadım.
Emre başını iki yana sallayıp sınıfa doğru yürüdü.
“Bir dakika sessiz kalmayı deneyin.”
Arkasından seslendim:
“Sen de bir dakika gülümsemeyi dene. Yüz kasların paslanacak!”
Emir yine güldü.
“Bunu not alacağım!”
Sınıfa girdiğimizde öğretmen henüz gelmemişti. Feride'yle arka sıralara geçtik. Ben çantamı sıranın yanına bırakıp sandalyeye oturdum.
“Bugün matematikte uyuyacağım,” dedim.
Feride defterini çıkardı.
“Uyursan seni uyandırmam.”
“En yakın arkadaşım olarak görevin bu değil mi?”
“Benim görevim seni hayatta tutmak. Matematikten kurtarmak değil.”
Ön sıradan Emir döndü.
“Matematikten kim kurtulmak istiyor?”
Feride elini kaldırdı.
“Ben. Hatta bütün derslerden.”
Emir sırıttı.
“Senin okuldan kurtulman lazım.”
“Senin de konuşmaktan.”
“Ben konuşmasam sınıfın neşesi kalmaz.”
Feride gözlerini devirdi.
“Sen konuşunca sınıfın tansiyonu yükseliyor.”
Tam cevap verecekken öğretmen sınıfa girdi. Hepimiz bir anda önümüze döndük.
Öğretmen tahtaya konuyu yazmaya başladı.
Ben defterimi açtım. Kalemimi elime aldım. İlk iki dakika gerçekten dersi dinledim.
Üçüncü dakikada kalemim yere düştü.
Dördüncü dakikada kalemimi almak için eğildim ve sıranın altındaki çantama kafamı çarptım.
Beşinci dakikada Feride'nin omzuna yaslanmıştım.
Feride dişlerinin arasından fısıldadı:
“Hilal, kendine gel.”
“Ben buradayım.”
“Bedenen.”
“Ruhum teneffüste.”
Feride gülmemek için dudaklarını ısırdı.
Öğretmen bir anda arkasını döndü.
“Arka sırada ne oluyor?”
İkimiz de dimdik oturduk.
“Hiçbir şey hocam,” dedim.
Öğretmen gözlerini kıstı.
“Hilal, tahtadaki soruyu çöz.”
İçimden küçük bir dua ettim.
Tahtaya baktım.
Sayılar.
İşlemler.
Parantezler.
Sanki bana karşı birleşmişlerdi.
Yavaşça ayağa kalktım.
“Hocam…”
“Efendim?”
“Bu sorunun bana karşı kişisel bir meselesi mi var?”
Sınıftan kahkahalar yükseldi.
Öğretmen gülmemeye çalışarak elindeki kalemi tahtaya vurdu.
“Hilal, soruyu çöz.”
Tahtaya doğru yürüdüm. Kalemi aldım ve soruya baktım.
Bir süre düşündüm.
Sonra arkamı dönüp sınıfa baktım.
“Arkadaşlar, son sözlerim…”
Feride başını sıraya koydu. Emir kahkahasını tutamıyordu.
“Hilal!” diye uyardı öğretmen.
“Tamam hocam, tamam.”
Soruyu çözmeye başladım. Birkaç işlemden sonra sonuç çıktı.
Öğretmen tahtaya baktı.
“Doğru.”
Gözlerim büyüdü.
“GERÇEKTEN Mİ?”
“Evet. Şaşırmana gerek yok.”
Yerime dönerken Feride kulağıma fısıldadı:
“Matematikle barış imzalamışsın.”
“Geçici ateşkes.”
Arka taraftan bir kâğıt masama düştü.
Açıp baktım.
Bugünlük şanslı günündesin.
Yazı Emre'nindi.
Başımı kaldırıp ona baktım. O ise önüne dönmüş, hiçbir şey olmamış gibi defterine yazıyordu.
Kâğıdın arkasına cevap yazdım.
Senin de bugünlük konuşmama hakkın var. Kullan bence.
Kâğıdı Emir'e uzattım. Emir kâğıdı Emre'ye iletirken okumaya başladı ve kahkahayı zor tuttu.
Emre kâğıdı okuyunca bana kısa bir bakış attı.
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
Ben de önüme döndüm.
Ne gıcık çocuktu.
Ama nedense, onunla uğraşmak da günümün en eğlenceli kısmı oluyordu.
Bunu kendime bile itiraf etmeyecektim.
Asla.
Dersin sonuna doğru öğretmen ödevleri anlatırken Feride defterimin kenarına küçük bir resim çizdi.
Baktım.
Kocaman kafalı, somurtkan bir çöp adam.
Altına da yazmıştı:
Emre'nin mutluluk seviyesi.
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Sonra ben de yanına küçük bir çöp adam çizdim.
Altına:
Feride'nin zekâ seviyesi.
Feride yazıyı görünce bana döndü.
“Sen var ya…”
“Ne oldu?”
“Çok ayıp.”
“Gerçekler acıdır.”
Tam o sırada zil çaldı.
Öğretmen sınıftan çıktı. Herkes ayağa kalkıp konuşmaya başladı.
Feride çantasını kapattı.
“Sonraki ders neydi?”
“Bilmiyorum.”
“Hilal.”
“Efendim?”
“Ders programını hiç kontrol etmiyor musun?”
“Hayır. Hayat beni nereye sürüklerse oraya.”
Feride derin bir nefes aldı.
“Ben seninle nasıl arkadaş oldum?”
“Çünkü beni çok seviyorsun.”
“Maalesef.”
Sınıftan çıkarken Eren yanımıza geldi.
“Hilal, okul çıkışını unutmadın değil mi?”
Feride bana baktı. Yüzünde kocaman bir sırıtış vardı.
Ben cevap vermeden önce koridorun diğer ucunda Emre'yi gördüm.
Emir bir şey anlatıyordu ama Emre'nin bakışları kısa bir anlığına bizim tarafa kaydı.
Sonra hemen başka yöne döndü.
Eren hâlâ cevabımı bekliyordu.
“Daha karar vermedim,” dedim.
Eren gülümsedi.
“Karar verince haber ver.”
“Tamam.”
Eren uzaklaşınca Feride hemen koluma girdi.
“Bence bugün bayağı hareketli geçecek.”
“Bence de.”
“Peki, okul çıkışı ne yapıyoruz?”
“Önce şu günü kazasız belasız bitirelim.”
Feride başını salladı.
“Çok büyük hedefler koyuyorsun.”
Birlikte koridorda ilerlerken ayağım yine bir şeye takıldı.
Feride gözlerini kapattı.
“Daha gün bitmedi…”
Ben duvara tutunup doğruldum.
“Merak etme. Bu sefer yere düşmedim.”
Arkamızdan Emir'in sesi geldi:
“Gelişme var!”
Feride kahkahayı bastı.
Ve ben o an, bu okulda bir gün bile normal geçmeyeceğini bir kez daha anladım.