KURAL DIŞI
Bölüm 1 — Sabahın Felaketi
Bazı sabahlar güzel başlardı. Benim sabahlarım ise genellikle yere düşerek başlardı.
Alarmım çalıyordu.
Bir kere.
İki kere.
Üç kere.
Dördüncüde yastığımı kafama bastırdım.
— KES ARTIK! EVLENMEYECEĞİZ SENİNLE!
Telefonum susmadı.
Gözlerimi araladım ve ekrana baktım. Saat 07.43.
Bir saniye.
İKİ SANİYE.
— HAYIRRR!
Yataktan öyle bir fırladım ki ayağım çarşafa dolandı. Kendimi yerde bulmam yaklaşık iki saniye sürdü.
Tak.
Bir süre tavana baktım.
— Günaydın Hilal. Bugün de insan gibi başlayamadık.
Telefonumu elime aldım. Feride'den on yedi cevapsız arama vardı.
On yedi.
Bu kız ya beni öldürmeye geliyordu ya da okulda yangın çıkmıştı.
Hemen aradım.
— NEREDE KALDIN SEN?!
Telefonu kulağımdan uzaklaştırdım.
— Günaydın sana da canım. Ben de seni çok özledim.
— HİLAL SAAT KAÇ?!
— Saatin kaç olduğunu biliyorum, teşekkürler.
— OKULA GELMEZSEN SENİ KENDİ ELLERİMLE GÖMECEĞİM!
— Önce kahvaltı yapayım, mezar kazmak enerji ister.
Telefonun diğer ucundan derin bir nefes geldi.
— Beş dakikan var.
— Beş dakika mı? Ben beş dakikada ancak hayata küsebilirim.
Telefon kapandı.
Harika. En yakın arkadaşım bile bana karşı sabırsızdı.
Hızlıca üzerimi değiştirdim, saçlarımı taramaya çalıştım ve aynaya baktım. Saçımın bir tarafı dümdüz, diğer tarafı elektrik çarpmış gibi duruyordu.
— Mükemmel. Elektrik tasarrufu sağlayan saç modeli.
Çantamı kaptığım gibi kapıya yöneldim. Tam çıkarken masanın kenarına çarptım.
— AH!
Arkamı dönüp masaya baktım.
— Seninle sonra hesaplaşacağız.
Okula giderken kendi kendime bugün sakin olacağıma dair söz verdim.
Tabii ki bu sözümü tutmayacaktım.
Çünkü ben Hilal'dim.
Sakinlik benimle aynı ortamda bulununca ortamı terk ediyordu.
---
Okulun kapısından içeri girdiğimde Feride beni merdivenlerin başında bekliyordu. Kollarını göğsünde birleştirmiş, gözlerini kısmıştı.
— Nihayet!
— Ben de seni gördüğüme sevindim.
— Bir gün seni beklerken yaşlanacağım.
— Yaşlanırsan saçını boyarız, sorun yok.
Feride gözlerini devirdi.
— Seninle arkadaş olduğum için kendime acıyorum.
— Ben de. Ama artık çok geç, sözleşmeyi imzaladın.
Yan yana yürümeye başladık. Tam sınıfa girecekken Feride kolumu tuttu.
— Hilal.
— Efendim, hayatımın anlamı?
— Saçının arkası kalkmış.
Elimi saçımın arkasına götürdüm.
— Nasıl yani?
Feride gülmeye başladı.
— Kuş yuva yapacak neredeyse.
— Bırak yapsın. Belki yavrularıyla birlikte matematik öğreniriz.
İkimiz de kahkahaya boğulduk.
Sınıfa girdiğimizde Emir sırasına yayılmış, telefonuyla oynuyordu. Bizi görünce başını kaldırdı.
— Günaydın, okulun iki baş belası.
Feride çantasını sırasına bıraktı.
— Günaydın, okulun yürüyen boş konuşma makinesi.
Emir elini kalbine götürdü.
— Çok kırıldım.
— Biraz daha kırıl, belki içinden beyin çıkar.
Ben kahkaha atarken Emir bana döndü.
— Sen de gülme Hilal. Geçen hafta merdivenle kavga ettin.
— Merdiven bana saldırdı!
— Merdiven sabit duruyordu.
— SAVUNMASIZ BİR İNSANA SALDIRDI!
Feride sıraya tutunarak gülüyordu.
Tam o sırada sınıfın kapısından Emre girdi.
Ve benim güzel sabahımın içine koca bir karanlık bulut düştü.
Emre sınıfa girdiğinde Emir hemen doğruldu.
— Kralım, teşrif ettiniz.
Emre çantasını sıraya bıraktı.
— Kes sesini.
Emir bana bakıp sırıttı.
— Bak, ruh eşin geldi.
Gülümsemem anında kayboldu.
— Benim ruh eşim olsa olsa elektrik süpürgesi olur. En azından işime yarar.
Emre gözlerini bana çevirdi.
— Sabah sabah yine konuşuyorsun.
— Sen de sabah sabah nefes alıyorsun. Hepimizin bir kusuru var.
Feride kıkırdadı.
Emre cevap vermek üzereydi ki öğretmenimiz sınıfa girdi. Hepimiz yerimize geçtik. Daha doğrusu geçmeye çalıştık. Çünkü ben sandalyeme otururken çantamın askısına takıldım ve neredeyse arkamdaki sıraya uçtum.
Feride ağzını eliyle kapattı.
— İyi misin?
— Hayır. Sandalyemle aramızda güven problemi var.
— Sandalyeyle mi?
— Evet. Beni sürekli düşürüyor.
Öğretmen masasına kitaplarını bıraktı.
— Hilal, derse başlayabilir miyiz?
Dik oturdum.
— Tabii hocam. Sandalyemle olan meselemizi hallettik.
Sınıftan birkaç kişi güldü.
Öğretmen gözlüğünün üzerinden bana baktı.
— Çok neşelisin bugün.
— İçimdeki matematik sevgisi hocam.
Feride kafasını sıraya gömdü.
Öğretmen tahtaya dönünce Feride'ye doğru eğildim. Sesimi öğretmenimizin sesine benzeterek fısıldadım:
— Çocuklar, bugün çok önemli bir konu işleyeceğiz. Lütfen defterlerinizi açın. Hayatınızın geri kalanında bu konuyla karşılaşacaksınız.
Feride'nin omuzları titremeye başladı.
Biraz daha yaklaştım.
— Feride Hanım, lütfen gülmeyin. Burası okul, komedi kulübü değil.
Feride artık nefes alamıyordu.
Tam o sırada arkamızdan Emir'in sesi geldi:
— Hocam, ben de bir şey söyleyebilir miyim?
Öğretmen arkasını döndü.
— Buyur Emir.
Emir son derece ciddi bir ifadeyle ayağa kalktı.
— Hocam, Hilal Hanım az önce sizin taklidinizi yapıyordu. Bence yetenek yarışmasına katılmalı.
Benim gözlerim büyüdü.
Feride'nin yüzü bembeyaz oldu.
Öğretmen yavaşça bana döndü.
— Öyle mi Hilal?
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
— Hocam, ben sadece dersin daha akılda kalıcı olması için…
— Güzel. O zaman gel, tahtada anlat.
Sınıfta kahkahalar yükseldi.
Ayağa kalktım. Tahtaya doğru yürürken ayağım sıranın ayağına takıldı. Bir elimle masaya tutunup düşmekten son anda kurtuldum.
Emir arkamdan fısıldadı:
— Yetenek yarışmasının ilk elemesi.
Ona dönüp dişlerimin arasından konuştum:
— Seni teneffüste gömeceğim.
Tahtanın önüne geçtim. Öğretmen tebeşiri uzattı.
— Buyur, anlat bakalım.
Tahtaya baktım.
Sonra sınıfa.
Sonra tekrar tahtaya.
— Hocam, açıkçası konuya hâkimim ama tahta beni biraz geriyor.
— Neden?
— Aramızda elektrik var.
Sınıf yeniden kahkahaya boğuldu.
Öğretmen derin bir nefes aldı.
— Yerine geç Hilal.
— Teşekkür ederim hocam. Bu fırsatı unutmayacağım.
Yerime döndüğümde Feride'nin gözlerinden yaş geliyordu. Ben de gülmemek için dudağımı ısırıyordum.
Emre ise başını önüne eğmişti.
Gülümsüyordu.
Bunu fark ettiğimde kaşlarımı kaldırdım.
— Sen güldün mü?
Başını kaldırdı.
— Hayır.
— Gördüm.
— Yanlış görmüşsün.
— Yüzünde kasılma oldu.
— Senin yüzüne bakınca oluyor.
Elimi göğsüme koydum.
— Ne kadar romantik. Şiir yazsan da okusak.
Emre gözlerini devirdi.
— Hayal kurmaya devam et.
İçimde bir şey kıpırdadı ama hemen susturdum. Bu çocuğun bir gülümsemesi bile beni sinirlendirmeye yetiyordu.
Hem zaten…
Bizim aramızda gülümsemelerden çok daha eski bir mesele vardı.
Ve ben o meseleyi unutmaya hiç niyetli değildim.
---
Zil çaldığında sınıftan ilk çıkanlardan biri oldum. Feride arkamdan yetişmeye çalışıyordu.
— Hilal, bekle!
— Ne var? Kantinde tost kalmayacak!
— Senin hayattaki tek derdin yemek mi?
— Hayır. Bir de Emre var.
Feride kahkaha attı.
Koridora çıktığımızda Eren'i gördüm. Dolabının önünde birkaç kişiyle konuşuyordu. Sarı saçları dağınık, yüzünde her zamanki kendinden emin gülümsemesi vardı.
Beni görünce konuşmasını yarıda kesti.
— Hilal!
Başımı çevirdim.
— Efendim, okulun en büyük özgüven deposu?
Eren gülümsedi.
— Bugün çok güzelsin.
— Biliyorum.
Feride yanımda sessizce yürümeye devam ediyordu. Eren ona da baktı.
— Günaydın Feride.
Feride hiç duraksamadan cevap verdi:
— Günaydın. Yol verir misin?
Eren'in gülümsemesi bir anlığına dondu.
Ben kahkaha atmamak için dudağımı ısırdım.
— Sert oldu.
Feride omuz silkti.
— Ne yapayım? Sabah sabah reklam dinlemek istemiyorum.
Eren yeniden bana döndü.
— Bugün kantinde oturalım mı?
— Olur, kantin zaten oturmak için var.
— Seninle yani.
— Benimle oturmak istiyorsan önce sandalyeyle anlaşman lazım. Geçen gün beni yarı yolda bıraktı.
Eren güldü.
— Sen gerçekten değişiksin.
— Teşekkür ederim. Normal olmak için çok uğraştım ama olmadı.
O sırada arkamızdan bir ses geldi.
— Eren, yolun ortasında durmasana.
Emre.
Yine.
Eren ona döndü.
— Ne oldu? Bir yere mi yetişeceksin?
— Senin konuşmanı dinlememek için her yere yetişebilirim.
Emir de yanımıza geldi.
— Sabah sabah yine sevgi dolu bir ortam.
Feride başını salladı.
— Sizin sevgi anlayışınızdan Allah hepimizi korusun.
Emir ona baktı.
— Senin korumaya ihtiyacın yok zaten. Dilin herkesi öldürüyor.
— Senin beynin de kimseyi kurtaramıyor.
Ben gülmekten iki büklüm oldum.
Tam araya girecekken çantamın fermuarı açıldı. İçindeki defterler, kalemler ve küçük not kâğıtları koridora saçıldı.
Bir an sessizlik oldu.
Yere baktım.
— Güzel. Eşyalarım benden bağımsız hayat kurmaya karar vermiş.
Eğilmek için hamle yaptığımda başım neredeyse Eren'in çenesine çarpıyordu. Son anda geri çekildim.
Emir kahkaha attı.
— Hilal, seninle bir gün belgesel çekilecek.
— Adı da 'Doğal Afetler ve Yaşam Alanları' olur.
Feride gülerek defterlerimi toplamaya başladı.
Emre de yerdeki bir kalemi alıp bana uzattı.
Kalemi aldım.
Parmaklarımız bir an birbirine değdi.
İkimiz de hemen geri çekildik.
Gözlerimi ondan kaçırdım.
Çünkü bir zamanlar onun bana uzattığı şeyler, kalemlerden çok daha fazlasıydı.
Bir zamanlar ona güvenmiştim.
Sonra herkesin içinde söylediği o sözlerle beni küçük düşürmüştü.
O gün sınıftaki kahkahaları hâlâ hatırlıyordum.
Emre belki bunun sadece bir şaka olduğunu düşünmüştü.
Ama benim için öyle değildi.
Kalemi çantama koydum.
— Teşekkürler.
Emre kısa bir süre yüzüme baktı.
— Önemli değil.
Aramızdaki sessizlik, birkaç saniye önceki kahkahalardan çok daha ağırdı.
Sonra Feride koluma girdi.
— Hadi kızım. Teneffüs bitiyor.
Başımı salladım ve onunla yürümeye başladım.
Arkamızdan Emir'in sesi duyuldu:
— Feride! Bir gün de teşekkür et!
Feride arkasına bile bakmadan bağırdı:
— Bir gün de işe yara!
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
Evet.
Okulda yine olay çıkaracaktık.
Yine gülecek, yine kavga edecek, yine başımızı belaya sokacaktık.
Ama Emre'yle aramızdaki eski defterin kapanmasına daha çok vardı.
Çünkü bazı insanlar insanın hayatına bir kere girerdi.
Ve bazı kırgınlıklar, ne kadar gülersen gül, kolay kolay geçmezdi.