KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

32. BÖLÜM – ESKİ ARŞİV

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Sabah erkenden uyandım.

Dün Mert'in gösterdiği belgeler hâlâ aklımdaydı. Alina'nın babasının şirket kayıtlarını başka bir yere taşıdığına dair elimizde ilk kez somut bir ihtimal vardı.

Telefonumu alıp Mert'e mesaj attım.

Ben: Hazır mısın? Birazdan çıkıyorum.

Mert: Hazırım. Arda'yı da aradım. O da gelecek.

Telefonu cebime koyup evden çıktım.

Arabaya bindiğimde babamın odasının ışığının yandığını fark ettim. Birkaç saniye duraksadım, sonra kapıya yöneldim.

Babam masasının başında oturuyordu.

"Bu saatte nereye?"

"Eski arşiv binasına."

Elindeki kalemi bıraktı.

"Emir, oraya gitmeni doğru bulmuyorum."

"Yine mi?"

"Orası yıllardır kullanılmıyor. Önce ne aradığımızı kesinleştirmeliyiz."

"Yıllardır kesinleştirmemizi bekliyorsunuz zaten."

Babam derin bir nefes aldı.

"Orada bulacağınız şeylerin hepsi hoşunuza gitmeyebilir."

"Alina'nın babasının kaybolduğu günden beri hiçbir şey hoşumuza gitmiyor zaten."

Bir süre yüzüme baktı.

Sonunda çekmecesinden eski bir anahtar çıkardı.

"Bunu al."

Şaşırdım.

"Bu ne?"

"Arşiv binasının giriş anahtarı. Hâlâ bende."

Anahtarı aldım.

"Sen de bizimle gelecek misin?"

Başını iki yana salladı.

"Hayır. Önce ne bulduğunuzu görmek istiyorum."

Anahtarı cebime koydum.

"Bu kez hiçbir şeyi saklamayacaksın, değil mi?"

Babam cevap vermedi.

Bu sessizlik, cevaptan daha fazlasını anlatıyordu.

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Sabah annemle kahvaltı etmeye çalışırken telefonum çaldı.

İrem arıyordu.

"ALO!"

"DOĞUM GÜNÜNE ÜÇ GÜN KALDI!"

Gülmeye başladım.

"İrem, daha sabahın körü!"

"Ne yapayım? Heyecanlıyım!"

"Ben de heyecanlıyım ama biraz sakin ol."

"Bu arada Kuzey sana selam söyledi."

"Senin yanındaysa kendisi söylesin."

Arka plandan Kuzey'in sesi geldi.

"Selam Alina! İrem seni benden daha çok seviyor, haberin olsun."

İrem hemen itiraz etti.

"Kuzey!"

Gülerek telefonu kapattık.

Annem bana bakıyordu.

"İrem'le konuştun mu?"

"Evet. Doğum günümü benden daha çok düşünüyor."

Annem gülümsedi.

"Çocukluğundan beri doğum günlerini çok severdin."

"Bu yıl da kutlayacağım."

Annemin gülümsemesi biraz soldu.

"Elbette kutlayacağız."

Elini tuttum.

"Babam da yanımızda olsaydı keşke."

Annem başını eğdi.

"Ben de bunu çok isterdim, kızım."

Tam o sırada Emir'den mesaj geldi.

Emir: Günaydın, belam. Bugün önemli bir yere gidiyoruz. Bulduğumuz her şeyi sana anlatacağım.

Ben: Nereye?

Emir: Eski arşiv binasına.

Ben: Ben de gelmek istiyorum.

Emir: Bunu tahmin etmiştim. Ama önce doktorunla konuşacağız.

Telefonu bıraktım.

Emir beni tanımaya başlamıştı.

Ama ben de onu tanıyordum.

Bir şey bulduğunda ilk önce kendi başına çözmeye çalışacaktı.

Bu kez buna izin vermeyecektim.

MERT'İN GÖZÜNDEN

Arşiv binasının önünde beklerken Arda yanımıza geldi.

"Geç kaldım mı?"

"Hayır," dedim.

Emir arabadan indiğinde elindeki anahtarı gösterdi.

"Babamdan aldım."

Arda şaşırdı.

"Demek sonunda konuştu."

"Konuştu demeyelim. Anahtarı verdi."

Binanın kapısına yaklaştık.

Yıllardır kullanılmadığı her hâlinden belliydi. İçeri girdiğimizde eski dosya dolapları ve raflarla karşılaştık.

Emir telefonunun ışığını açtı.

"Önce hangi bölüme bakacağız?"

Arda çevresine baktı.

"Eski şirket kayıtları burada tutuluyordu. Ama hangi dosyaların kaldığını bilmiyorum."

Rafları incelemeye başladık.

Bir süre sonra Emir'in sesi duyuldu.

"Buraya bakın."

Yanına gittik.

Elinde üzerinde eski şirket mührü bulunan bir klasör vardı.

Klasörü açtığında birkaç belge gördük. Belgelerin arasında Alina'nın babasının imzası da bulunuyordu.

Arda kâğıtlara dikkatle baktı.

"Bu belgeler o günkü kayıtlarla aynı."

Emir başka bir sayfayı çevirdi.

"Burada bir teslim tutanağı var."

Tarihe baktım.

12 Eylül.

Aynı gün.

Belgenin altındaki isimleri okuduk.

Alina'nın babası...

Emir'in babası...

Ve üçüncü imza için ayrılmış boş bir bölüm.

Barış'ın imzası yoktu.

Emir dişlerini sıktı.

"Demek babam doğru söylüyormuş. Barış gerçekten imzalamamış."

"Bir dakika," dedim.

Belgenin devamında küçük bir not vardı.

"Asıl dosyalar teslim edilmemiştir. Bir kopyası güvenli konuma aktarılmıştır."

Arda başını kaldırdı.

"Güvenli konum neresi?"

Emir kâğıdı tekrar inceledi.

"Burada yazmıyor."

Tam klasörü kapatacağımız sırada içinden küçük bir fotoğraf düştü.

Fotoğrafı yerden aldım.

Üçümüz de aynı anda sustuk.

Fotoğrafta Alina'nın babası vardı.

Yanında ise annesi Aylin.

Arka planda tanıdığım bir yer görünüyordu.

Emir fotoğrafı elime aldı.

"Bu neresi?"

Arda dikkatlice baktı.

"Eski şirket binasının arka bahçesi."

Fotoğrafın arkasını çevirdim.

Tek bir cümle yazıyordu:

Emanet, en güvendiğim kişide.

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Emir beni aradığında annem yanımdaydı.

"Ne buldunuz?"

"Bir klasör. İçinde babanın imzaladığı belgeler var."

"Başka?"

Bir süre sustu.

"Bir fotoğraf bulduk."

"Nasıl bir fotoğraf?"

"Annenle babanın birlikte olduğu eski bir fotoğraf."

Annem bir anda bana döndü.

"Ne fotoğrafı?"

Telefonu ona uzattım.

Emir fotoğrafın arkasındaki yazıyı okudu.

"Emanet, en güvendiğim kişide."

Annemin yüzü bembeyaz oldu.

"Anne?"

Gözlerini kapattı.

"Alina..."

"Ne biliyorsun?"

Bir süre konuşmadı.

Sonra yatağımın yanına oturdu.

"Baban kaybolmadan önce bana küçük bir anahtar vermişti."

Kalbim hızlandı.

"Ne anahtarı?"

"Bir şey olursa onu saklamamı istemişti. Nereye ait olduğunu söylememişti."

"Şimdi nerede?"

Annem çantasını açtı. İçindeki küçük bölmeden eski, gümüş renkli bir anahtar çıkardı.

Anahtarı avucuma bıraktı.

"Yıllardır bende."

Anahtara baktım.

Babamın bize bıraktığı şeyler artık yalnızca eski mektuplardan ibaret değildi.

Bir yerlerde bizi bekleyen gerçekler vardı.

Emir telefondan konuştu.

"Alina, o anahtarın fotoğrafını bana gönder. Ne olduğunu anlamaya çalışacağız."

"Tamam."

Telefonu kapatmadan önce bir şey daha söyledi.

"Bir de..."

"Ne?"

"Doğum gününe üç gün kaldı. Unutmadım."

Gülümsedim.

"Sen unutursan ben hatırlatırım."

"Senin unutmana imkân yok zaten."

Telefonu kapattım.

Anahtarı avucumda tutarken anneme baktım.

"Anne, babam bu anahtarı sana neden verdi?"

Annem gözlerimin içine baktı.

"Çünkü bana güvendi."

"Öyleyse artık onu saklamanın zamanı geldi."

Annem başını salladı.

Ve ilk kez, babamın kaybolduğu günden beri içinde tuttuğu bir şeyi anlatmaya hazır görünüyordu.

"Yarın sana her şeyi anlatacağım, Alina."

O an anladım.

Aradığımız cevaplar, düşündüğümüzden çok daha yakındı.

Ama annemin anlatacağı şeylerin yalnızca babamın kayboluşuyla ilgili olmadığını henüz bilmiyordum.

Çünkü o anahtarın açtığı yerde, ailemizin yıllardır sakladığı başka bir gerçek vardı. 🖤