31.BÖLÜM ; SAKLANAN HEDİYE
Gözlerimi açtığımda odanın içine dolan sabah ışığıyla karşılaştım.
Bir süre tavana baktım. Son günlerde uyandığım her sabah aynı şeyi yapıyordum. Önce nerede olduğumu hatırlıyor, sonra yaşananları düşünüyordum.
Hastane.
Babam.
Emir.
Ve hâlâ cevaplanmamış onlarca soru...
Komodinin üzerindeki telefonumu alıp ekranı açtım.
İrem'den mesaj vardı.
İrem: GÜNAYDINNN!
İrem: Bugün doğum gününe dört gün kaldııı!
İrem: Saymayı bırakmayacağım, haberin olsun.
Gülümseyerek cevap yazdım.
Ben: Sanki ben unutacağım. Dört gün kaldııı!
Telefonu yatağın yanına bıraktım.
Dört gün.
Bir zamanlar doğum günüm yaklaşırken tek düşündüğüm şey ne giyeceğim, kimleri çağıracağım ve pastamın nasıl olacağıydı.
Şimdi ise babamın bana hazırladığı ama hiçbir zaman ulaşmayan hediyeyi düşünüyordum.
Kapı açıldığında annem içeri girdi.
"Uyandın mı kızım?"
"Uyandım. Sen erkencisin."
Annem gülümsedi ama yüzündeki yorgunluk saklanacak gibi değildi.
"Doktorun birazdan uğrayacak. Bugün kendini fazla yormamanı söyledi."
"Anne, iyiyim."
"Alina, bunu her söylediğinde daha iyi olmuyorsun."
İtiraz etmek için ağzımı açtım ama vazgeçtim.
Annem yatağımın yanına oturdu.
"Bir şey soracağım," dedim.
"Sor."
"Babamın doğum günüm için hazırladığı hediyeyi gerçekten hiç görmedin mi?"
Annemin yüzündeki ifade değişti.
Bir süre düşündü.
"Bir dakika..."
"Ne oldu?"
"Baban kaybolmadan birkaç gün önce eve küçük bir paketle gelmişti. Sana aldığını söylemişti ama doğum gününe kadar açmamamı istemişti."
Bir anda doğrulmaya çalıştım.
"NE?"
"Yavaş ol!"
"Anne, o paket nerede?"
Annem başını iki yana salladı.
"Kaybolduğu gün evdeki bazı eşyalarını toplarken paketi de bulamadım. Belki başka bir yere koymuştur."
"Belki de birine vermiştir."
"Olabilir."
Bir an sustuk.
Sonra annem elimi tuttu.
"Alina, sana bir şey söylemem gerekiyor. Babanın kaybolduğu gün evden çıkmadan önce bana bir cümle söylemişti."
Kalbim hızlandı.
"Ne söylemişti?"
Annem gözlerini benden kaçırdı.
"Bir gün Alina büyüdüğünde, ona bıraktığım şeyleri bulacak, demişti."
Boğazım düğümlendi.
"Anne, neden bunu daha önce anlatmadın?"
"Çünkü ne demek istediğini bilmiyordum. Seni daha fazla üzmek istemedim."
Başımı eğdim.
Babamın bana bıraktığı şeyler...
Belki de bütün bu yıllar boyunca çok yakınımdaydı.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Mert'le buluşmak için hastaneden ayrılmadan önce Alina'ya uğradım.
Kapıdan girdiğimde annesi odadaydı. Alina ise telefonuyla uğraşıyordu.
"Ne yapıyorsun?"
Başını kaldırdı.
"Doğum günü davetiyesi hazırlıyorum."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Hastaneden mi göndereceksin?"
"İstersen sana da göndermem."
Gülümsedim.
"Ben davetli değil miyim?"
"Henüz karar vermedim."
Yanına oturdum.
"Çok ayıp."
Bir süre şakalaştıktan sonra yüzündeki ifade ciddileşti.
"Emir, annem babamın kaybolmadan önce eve bir paket getirdiğini hatırladı."
Dikkatimi ona verdim.
"Nasıl bir paket?"
"Doğum günüm için hazırlamış. Ama nerede olduğunu bilmiyoruz."
Birkaç saniye düşündüm.
"Belki evde bir yerde duruyordur."
"Ben de öyle düşünüyorum. Ama hastaneden çıkmadan gidip bakamam."
"Merak etme. Annenle konuşuruz. Sen iyileşmene odaklan."
"Her şeyi benim yerime çözmeye çalışma."
Elini tuttum.
"Çalışmıyorum. Yanında olmaya çalışıyorum."
Bana baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
"Bu daha iyi."
Ayağa kalkmadan önce alnına küçük bir öpücük kondurdum.
"Akşama tekrar geleceğim."
"Bekliyor olacağım."
MERT'İN GÖZÜNDEN
Emir geldiğinde elimde eski bir dosya vardı.
"Sonunda geldin."
"Ne buldun?"
Dosyayı masaya bıraktım.
"Arda'nın verdiği fotoğrafı hatırlıyorsun. Fotoğrafın arkasındaki tarih beni düşündürdü. Eski şirket kayıtlarını araştırdım."
Emir dosyayı açtı.
İçinde birkaç belge ve eski bir şirket planı vardı.
"Bu ne?"
"Şirketin o dönem kullandığı arşiv binasının kayıtları."
Emir'in bakışları belgelerde gezindi.
"Burada ne arıyoruz?"
"Alina'nın babasının belgeleri başka bir yere taşıdığını söylemiştik. Ama nereye taşıdığını bilmiyorduk."
Bir sayfayı önüne çevirdim.
"Şirketin eski arşiv binası, o dönem resmî kayıtlarda kapatılmış görünüyordu. Fakat kapatılmadan önce bazı dosyalar oraya aktarılmış."
Emir başını kaldırdı.
"Yani babasının belgeleri orada olabilir mi?"
"Kesin konuşamam. Ama araştırmaya değer."
Emir dosyayı kapattı.
"Öyleyse yarın oraya gideceğiz."
"Önce Alina'nın annesiyle konuşmalıyız. Belki babası ona başka bir şey söylemiştir."
Emir başını salladı.
"Bu kez hiçbir şeyi aceleye getirmeyeceğiz."
İREM'İN GÖZÜNDEN
Kuzey'le hastane kafeteryasında oturuyorduk.
Önümdeki kahveyi karıştırırken bana baktığını fark ettim.
"Ne var?" diye sordum.
"Bir şey yok."
"Yalan söylüyorsun."
Güldü.
"Alina'nın doğum günü için ne yapacağımızı düşünüyordum."
"Ben de. Ama hastanede olacağı için çok büyük bir şey yapamayız."
"Önemli olan büyük olması değil."
Başımı kaldırdım.
"Ne demek istiyorsun?"
"Onun mutlu olması. Bir süredir yüzünün güldüğü tek anlar seninle konuştuğu zamanlar."
Biraz düşündüm.
"Haklısın."
Kuzey elini masanın üzerine koydu.
"Bu arada sana da bir şey söylemek istiyorum."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Dinliyorum."
"Son zamanlarda seninle geçirdiğim zamanın benim için ne kadar değerli olduğunu fark ettim."
Gülümsedim.
"Bunu daha önce de söylemiştin."
"Bu kez daha açık söyleyeceğim."
Bana baktı.
"Seninle sadece arkadaş kalmak istemiyorum, İrem."
Kalbim hızlandı.
"Ben de seninle geçirdiğim zamanların bitmesini istemiyorum."
Kuzey gülümsedi.
"Öyleyse acele etmeden başlayalım."
Başımı salladım.
"Olur."
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Akşam Emir yeniden geldiğinde elinde küçük bir poşet vardı.
"Bu ne?"
"Yemek değil, merak etme. Doktorun izin verdiği birkaç şey."
Poşeti açtım. İçinden sevdiğim bir kitap çıktı.
"Emir!"
"Ne var?"
"Ben bunu arıyordum!"
"Biliyorum."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Sen nereden biliyorsun?"
"Geçen gün İrem'e söylemiştin. O da bana söyledi."
Kitabı komodine koydum.
"Teşekkür ederim."
Emir sandalyeye oturdu.
"Bugün Mert'le konuştum."
Hemen ona döndüm.
"Ne buldunuz?"
"Eski şirketin bir arşiv binası varmış. Babanın bazı belgeleri oraya taşımış olabileceğini düşünüyoruz."
"Oraya gidecek misiniz?"
"Yarın araştıracağız. Ama önce annenle konuşacağız."
Bir süre düşündüm.
"Ben de gelmek istiyorum."
"Alina..."
"Emir, babamla ilgili. Benim hayatımla ilgili. Sürekli hastanede oturup başkalarının bana ne bulduğunu anlatmasını beklemek istemiyorum."
Emir sustu.
Sonra elimi tuttu.
"Haklısın. Seni kararların dışında bırakmayacağım. Ama doktor izin vermeden hiçbir yere gitmeyeceksin."
"Tamam."
"Anlaştık mı?"
"Anlaştık."
Başımı omzuna yasladım.
Bir süre konuşmadık.
Sonra telefonumun ekranına baktım.
Dört gün.
Doğum günüme dört gün kalmıştı.
"Emir?"
"Hı?"
"Sence babam hediyemi sakladıysa bulabilecek miyiz?"
Elimi biraz daha sıkı tuttu.
"Bulacağız demiyorum. Ama aramaktan vazgeçmeyeceğiz."
Gülümsedim.
"Ben de bunu istiyorum."
O gece uyumadan önce babamın mektubunu yeniden okudum.
Doğum günün kutlu olsun, küçük kızım.
Kâğıdı dikkatlice katlayıp komodinin üzerine bıraktım.
Babamın bana hazırladığı hediyeyi bulmak istiyordum.
Ama ondan da çok, bir gün yeniden karşıma çıkmasını istiyordum.
Çünkü hâlâ içimde küçük bir ihtimal vardı.
Babam belki de bir yerlerdeydi.
Ve ben ona söylemem gereken çok şey biriktirmiştim.
Doğum günüme dört gün kalmıştı.
Henüz bilmiyordum ama bu dört gün, hayatımın en unutulmaz günleri olacaktı. 🖤