KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

33. BÖLÜM – ANNEMİN SIRRI

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Sabah uyandığımda aklımdaki tek şey annemin dün söylediği cümleydi.

Yarın sana her şeyi anlatacağım, Alina.

Her şeyi...

Bu iki kelime bütün gece zihnimde dönüp durmuştu.

Komodinin üzerindeki anahtara baktım. Küçük, gümüş renkliydi. Üzerinde neredeyse silinmiş bir işaret vardı.

Onu elime alıp dikkatlice inceledim.

"Ne sakladın benden baba?"

Kapı açıldığında annem içeri girdi.

"Uyandın mı?"

"Uyandım. Konuşabilir miyiz?"

Annem yatağımın yanına oturdu.

"Konuşacağız kızım. Artık bazı şeyleri saklamanın kimseye faydası yok."

Derin bir nefes aldı.

"Baban kaybolmadan yaklaşık bir ay önce, şirketle ilgili belgeleri araştırmaya başlamıştı. İlk başlarda bunun sıradan bir iş anlaşmazlığı olduğunu düşünüyordum. Ama zamanla durumun çok daha ciddi olduğunu anladım."

"Belgelerdeki usulsüzlükler yüzünden mi?"

"Evet. Bazı çalışanların üzerine işlemedikleri işlemler bırakılmıştı. Baban bunu ortaya çıkarmak istiyordu."

"Barış yüzünden mi kayboldu?"

Annem hemen cevap vermedi.

"Barış'ın bu işte parmağı olduğunu düşünüyordu. Ama baban bana hiçbir zaman onun tek başına hareket ettiğini söylemedi."

"Öyleyse başka biri daha mı vardı?"

"Olabilir. Babanın emin olduğu tek şey, belgelerin ortaya çıkmasının bazı insanları rahatsız edeceğiydi."

Anahtarı anneme gösterdim.

"Peki bu anahtar?"

Annem anahtarı eline aldı.

"Baban bunu bana verdiğinde küçük bir kutudan bahsetmişti. Kutunun içinde belgelerin bir kopyası ve bana yazdığı bir mektup olduğunu söylemişti."

"Kutuyu nerede sakladın?"

"Ben saklamadım. Babanın söylediği yere bıraktım."

"Neresi?"

Annem gözlerimin içine baktı.

"Eski evimiz."

Bir an durdum.

Çocukluğumun geçtiği, yıllardır gitmediğimiz ev...

"Orada mı?"

"Evet. Ama Alina, oraya hemen gidemeyiz. Önce iyileşmeni beklemeliyiz."

İç çekip başımı yastığa yasladım.

"Yani yine bekleyeceğim."

Annem saçlarımı düzeltti.

"Bu kez beklediğin şeyin bir cevabı var."

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Mert'in gönderdiği fotoğrafı büyüterek inceliyordum.

Anahtarın üzerindeki işaret, eski şirketin kullandığı bir ambleme benziyordu.

Telefonumu alıp babamı aradım.

"Bir şey soracağım."

"Söyle."

"Eski şirket binasının dışında kullanılan bir depo ya da arşiv alanı var mıydı?"

Babam kısa bir sessizliğin ardından cevap verdi.

"Şirketin eski evraklarının bir kısmı farklı yerlerde tutulurdu. Neden sordun?"

"Alina'nın annesinde bir anahtar var. Üzerinde şirketin eski amblemi bulunuyor."

Babamın sesi ciddileşti.

"Emir, o anahtarın nereden geldiğini öğrenmeden hiçbir yere gitmeyin."

"Neden?"

"Çünkü o dönemde bazı özel arşiv alanlarının kayıtları değiştirilmişti."

"Kim değiştirdi?"

"Bilmiyorum."

"Ya da söylemek istemiyorsun."

Babam iç çekti.

"Bu kez gerçekten bilmiyorum."

Telefonu kapattım.

Mert'e mesaj attım.

Ben: Anahtarın üzerindeki işareti araştırıyorum.
Mert: Ben de eski kayıtları kontrol edeceğim.
Ben: Arda'ya da haber ver.
Mert: Tamam.

Telefonu masaya bıraktım.

Sonra Alina'nın mesajı geldi.

Alina: Annem eski evimizden bahsetti. Anahtarın oradaki bir kutuya ait olduğunu düşünüyor.

Hemen cevap verdim.

Ben: O zaman kutuyu bulacağız.
Alina: Ben de gelmek istiyorum.
Ben: Önce iyileşeceksin. Sonra birlikte gideriz.
Alina: Emirrr.
Ben: Alinaaa.
Alina: Sinir bozucusun.
Ben: Biliyorum, belam.

Mesajın sonuna küçük bir kalp bıraktım.

İREM'İN GÖZÜNDEN

Kuzey'le hastaneye gitmek için hazırlanıyorduk.

Elimde Alina için aldığım küçük bir defter vardı. Doğum gününe kadar her gün ona bir not yazmaya karar vermiştim.

Kuzey defteri görünce sordu:

"Bu ne?"

"Alina için."

"Her gün bir şey mi yazacaksın?"

"Evet. Doğum gününde vereceğim."

Kuzey gülümsedi.

"Güzel düşünmüşsün."

"Sen de ona bir şey hazırladın mı?"

"Benim sürprizim başka."

Şüpheyle baktım.

"Ne sürprizi?"

"Doğum günü gelince görürsün."

"Kuzey!"

Gülerek kapıya yöneldi.

"Merak etme, güzel olacak."

Yanına gidip koluna girdim.

"Bir gün şu gizemli tavırlarından vazgeçecek misin?"

"Bilmiyorum. Ama senin merak etmeni seviyorum."

Başımı iki yana salladım.

"Gerçekten çekilmezsin."

"Yine de yanımdasın."

Bu kez cevap vermedim.

Çünkü haklıydı.

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Öğleden sonra Emir hastaneye geldi.

Elinde küçük bir çiçek vardı.

"Bu da ne?"

"Geçerken aldım."

Çiçeği elime uzattı.

"Teşekkür ederim."

Yanıma oturdu.

"Annenle konuştun mu?"

"Konuştu. Anahtarın eski evimizdeki bir kutuya ait olduğunu söyledi."

Emir başını salladı.

"Babamla da konuştum. Şirketin bazı özel arşiv alanları varmış. Anahtarın üzerindeki işaret onlardan birine ait olabilir."

"Yani kutu eski evimizde değil mi?"

"Annen öyle söylediğine göre önce oraya bakacağız."

Bir süre sustum.

Sonra ona döndüm.

"Emir, babamı bulabileceğimize inanıyor musun?"

Yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Alina..."

"Bana sadece duymak istediğim şeyi söyleme."

Elimi tuttu.

"Gerçekten bilmiyorum. Ama onun hayatta olma ihtimalini göz ardı etmeyeceğim. Elimizde cevaplanmamış çok fazla soru var."

Başımı salladım.

"Ben de onu bulmak istiyorum."

"Bulmak için elimizden geleni yapacağız."

O sırada telefonuma annemden mesaj geldi.

Annem: Kızım, sana bir şey daha söylemem gerekiyor. Kutuda babanın mektubunun yanında başka bir şey de varmış. Bana söylediğine göre senin için yıllar önce hazırladığı bir kayıt.

Kaşlarımı çattım.

Kayıt mı?

Emir'e telefonu gösterdim.

Mesajı okuduğunda o da şaşırdı.

"Ne kaydı?"

"Bilmiyorum."

Annemden hemen yeni bir mesaj geldi.

Annem: Babanın kendi sesiyle sana bıraktığı bir kayıt, Alina.

Telefonu elimde tutarken gözlerim doldu.

Babamın sesini...

Yıllardır duymadığım sesini yeniden duyabilecektim.

Emir elimi sıktı.

"Onu bulacağız."

Bu kez cevap veremedim.

Çünkü aklımda yalnızca tek bir şey vardı.

Babamın bana söylemek istediği neydi?

Ve neden bütün bunları doğum günüme saklamıştı?

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Alina uykuya daldıktan sonra hastane odasından çıktım.

Koridorda annesiyle karşılaştım.

"Emir, seninle konuşabilir miyim?"

Başımı salladım.

"Tabii."

Biraz ilerleyip boş bir alana geçtik.

"Alina'ya her şeyi anlatmaya çalışıyorum," dedi. "Ama bazı şeyler var ki ben bile tam olarak bilmiyorum."

"Ne gibi?"

"Babanın kaybolduğu gün yaşananlar."

Dikkatimi ona verdim.

"Ne biliyorsunuz?"

Aylin bir süre düşündü.

"Alina'nın babası kaybolmadan önce beni aramıştı. Bana yalnızca bir şey söyledi."

"Neymiş?"

"Belgeleri sakladığını, ama artık güvende olmadığını..."

Bir an sustu.

"Sonra da Emir'in babasına güvenmememi söyledi."

Şaşkınlıkla ona baktım.

"Babam mı?"

"Sebebini açıklamadı. Sadece dikkatli olmamı istedi."

Bu kez ne söyleyeceğimi bilemedim.

Babamın anlattıklarıyla Aylin'in söyledikleri birbirini tutmuyordu.

"Bu konuşmayı daha önce neden anlatmadınız?"

"Çünkü elimde hiçbir kanıt yoktu. Ayrıca kızımı daha fazla korkutmak istemedim."

Başımı salladım.

"Alina bunu bilmeli."

"Önce kutuyu bulalım. Belki babasının bıraktığı kayıt her şeyi açıklayabilir."

Aylin yanımdan ayrılırken telefonuma baktım.

Mert'ten mesaj gelmişti.

Mert: Emir, anahtarın ait olduğu yeri buldum. Ama bir sorun var.

Hemen aradım.

"Ne oldu?"

Mert'in sesi oldukça ciddiydi.

"Eski kayıtları inceledim. O arşiv alanı yıllar önce kapatılmış."

"Tamam, başka?"

"Resmî kayıtlara göre oradaki kutuların tamamı teslim edilmiş."

"Yani?"

Mert kısa bir sessizliğin ardından konuştu.

"Alina'nın babasının sakladığı kutu, teslim edilenler arasında görünmüyor."

Telefonu biraz daha sıkı tuttum.

"Bu ne anlama geliyor?"

"Ya kutu hiç oraya konmadı..."

Bir an durdu.

"Ya da biri onu bizden önce buldu."

Telefonu kapattığımda hastane odasının kapısına baktım.

Alina hâlâ hiçbir şeyden habersizdi.

Doğum gününe üç gün kalmıştı.

Ve babasının ona bıraktığı kaydın hâlâ nerede olduğunu bilmiyorduk.

Ama artık yalnızca kayıp bir adamı aramıyorduk. Birinin yıllardır sakladığı gerçeği de arıyorduk.

🖤