Saat sabah 07.00 alarm yine her zamanki gibi rahatsız edici bir şekilde çalıyordu. Yataktan kalktım ve elimi yüzümü yıkadım, mutfağa doğru yürümeye başladım. Annem "Kahvaltı hazır oğlum kardeşini çağır da gel" dedi. Onur'un odasına doğru gittim. Kapı aralıklı açıktı. Aradan baktığımda Onur elinde Kenan ve benim olduğum fotoğrafa bakıyordu. Kenan ve Onur tıpkı benim ve Kenan gibi kardeş gibiydiler. Kenan her zaman bir erkek kardeşi olmasını istiyordu. Bu isteği gerçekleşemediği için Onur'u kardeşi olarak görüyordu ve onunla çok fazla zaman geçiriyordu. Şüphesiz Kenan'ın ölümüne en çok üzülenlerden biri de Onur'du. Ben:
-Onur, kahvaltı hazır seni bekliyoruz.
-Ağabey Kenan ağabey gerçekten öldümü?
Kenan ile ilgili duyduğum her cümle sonrasında boğazıma sanki bir taş oturuyordu. Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum.
Onur'a sımsıkı sarıldım ve kulağına:
-Ölmedi o her zaman yanımızda ve bizi görüyor. Şu andada kahvaltını yapmadığını görürse çok üzülecek. Hadi gel.
-Tamam ağabey.
Onur'un üzüntüsünü bir nebze olsun azaltmak benim için çok önemliydi çünkü Onur ve annem babamın bana emanetiydi.
Kahvaltımızı yaptıktan sonra evden çıktım ve okula doğru gittim. Bugün okulda Kenan ve fırtınada hayatını kaybeden diğer kasabalıların töreni vardı.
Bizimkiler yine beni sırada bekliyordu. Can:
-Bi okulumuz eksikti.
Zeynep:
-Sadece Kenan'ın töreni için geldik bittiğinde cenazeye gideceğiz.
Elif:
-Yasta var.
-Doğru 3 gün boyunca yas var.
Ben:
-Yasın 1. gününe gitmemiz yeterli polisin aradığı şeyi bulmamız lazım.
Işık:
-Devran peki evde hiç bir şeye rastlamadınmı?
Işık'ın bu cümlesinden sonra aklıma hemen Murat ağabeyin çekmecesinde gördüğüm arkasında "Kasırga" yazan fotoğraf geldi. Fotoğrafın önünü göremeden polis eve girmişti.
-Aslında var arkasında "Kasırga" yazılı bir fotoğraf gördüm önünü göremeden polis eve gelmişti ve kendimizi kapının dışında bulduk.
-Dün polisin tedirgin ve aceleci olduğunu söylemiştin. Bence bir fotoğraf için bu kadar tedirgin olmazlar diye düşünüyorum.
Elif:
-Bundan sonra artık her an her şey olabilir her şeyi incelememiz lazım. Devran peki Kasırga'nın ne olduğuna dair bir şey biliyormusun?
-Yani aklıma hava olayından başka hiç bir şey gelmiyor.
-Hepimiz bunu bi düşünelim bir şey bulduğumuzda haberleşelim.
Ders zili çaldı ve içeri girdik. İlk dersten önce saygı töreni vardı ve konferans salonunda olacaktı.
Konferans salonuna indik ve müdür Kenan ve fırtınada hayatını kaybeden 6 kişi için bir dakikalık saygı duruşunda bulunduk. Hala Kenan'ın ölümüne inanmakta zorluk çekiyordum. Sanki o ölmemiş hala yanı başımdaymış gibi.
Yukarı doğru sınıfıma çıkacakken biri bana seslendi:
-Devran.
Arkamı dönüp baktığımda uzun boylu, kıvırcık saçlı, kumral ve gözleri kahverengi birini gördüm. Biraz daha dikkatli baktığımda yaz tatilinin son günü karşı evimize yeni taşınan Sinan'dı.
-Sinan, efendim?
-Başın sağolsun Kenan en yakın arkadaşınmış.
-Hepimizin başı sağolsun, dostlar sağolsun.
-Bir şeye ihtiyacınız olduğu zaman zaten karşı evinizdeyim hiç çekinmeden söyleyebilirsin.
-Teşekkür ederim.
Sinan ile daha önce sadece bir kere konuşmuştuk. O konuşmamızda da evlerine yeni taşındıklarında bizden bir bıçak istemişti. Sinan buraya yeni taşındığı için çok fazla arkadaşı yoktu. Bu yüzdende evinden pek çıkamıyordu.
Işık:
-O kimdi?
Ben:
-Karşı komşumuz yeni taşındılar.
-Anladım.
Can:
-Ee derse girmeyeceğiz değilmi?
Elif:
-Yas var ilk önce oraya gidelim sonra gerisine bakarız.
Ben:
-Elif haklı önceliğimiz Kenan.
Zeynep:
-Peki o akşamki ölümler nasıl gerçekleşti bi fikri olan varmı?
Elif:
-Fırtınayı siz canlı canlı gördünüz zaten tam da Kenan'ın evinin civarlarındaydı.
Ben:
-Ama Kenan fırtınaya çok yakın değildi. Can polisler kamera kaydında ne bulmuşlar?
Can:
-Hiç bir şey çünkü fırtına çıkmadan önce tüm elektrikli aletler bi anda bozulmuş ve fırtına dindikten sonra tekrar çalışmaya başlamış. Elektrik kesintileri de fırtınanın çıktığı bölgede hala devam ediyor.
-Garip daha önce böylesine güçlü bi fırtına görmemiştim ama elektrikle çalışan aletlerin bozulması banada bi garip geldi.
-Bir şey var o zaman Devran bilinçli bir şey olabilirmi sence?
-Sanmam kim neden böyle bir şey yapsın ki?
Işık:
-Daha fazla vakit kaybetmeden yas yerine gidelim hadi sonrasını sonra konuşuruz.
Okuldan kaçarak yas yerine gittik ve orada yaklaşık 1 saatten fazlasını geçirdik. Can yanıma gelerek:
-Devran dışarıda konuşalımmı?
-Tamam.
Dışarı çıktık.
Can:
-Hala o fotoğrafla ilgili bir şey bulamadın değilmi?
-Hayır ama polislerin Murat ağabeyin evinde bir şey aradıkları ya da bulduklarından eminim.
-Murat ağabeye gidelim o zaman belki o söyler.
-Can geçen sefer polisler eve baskın atmadan önce Murat ağabeyin hastanesindeki odada güvenlik yoktu ama Murat ağabeyin evinde bir şey bulmuşlarsa o zaman orada güvenlik artmıştır.
-Ya öyle değilse ya sadece Kenan ile ilgili bir şey arıyorlarsa evde?
-Kenan ile ilgili bir şey arasaydılar tedirgin ve aceleci olmazdılar. Eğer olsa bile fırtınada diğer ölen insanların evine de gitmeleri gerekirdi ama biz hiç öyle bir haber alamadık.
-Haklısın bir kez daha benden zeki olduğunu kanıtladın. Peki şimdi ne yapıyoruz?
-Akşam tekne ile açılalım belki kafamızı dağıtır bir şeyler buluruz.
-Peki bizimkilere haber veriyorum o zaman.
Yaklaşık bir saat daha burada kaldıktan sonra evlerimize dağılıp akşam buluşmaya karar verdik. Ama ben eve gitmeden önce Kenan'ın mezarına gidecektim.
Bir saat sonra Kenan'ın mezarlığına geldim. Henüz 8 yaşımdayken biri bana gelip 9 yıl sonra Kenan'ın mezarına gideceğimi söylese onun delirdiğini söylerdim. Çünkü ben Kenan ile ilk tanıştığımız zaman sonsuza kadar arkadaş kalacağımızı ve her günümüzün birlikte geçeceğini sanmıştım.
Kenan'ın mezarının başına geldiğim zaman ilk önce dua okudum ve içimden "Kardeşim seni o akşam tek başına bisikletini almaya gönderdiğim için çok pişmanım. Keşke o anı tekrar yaşasaydım da seni asla bırakmasaydım özür dilerim kardeşim ne olur beni affet." gözlerim yavaş yavaş dolmaya başlamıştı ve "Kenan Ordu" yazılı mezar taşına sarıldım. 2 gündür uyuyamadığım için gözlerim artık kapanmaya başlamıştı.
Telefonun zil sesi ile uyandım. Arayan Elif'ti:
-Devran saat 18.30 nerede kaldın ağaç olduk burada.
-Özür dilerim uyuya kalmışım hemen geliyorum.
Çok geçmeden mezarlıktan ayrılarak sahile vardım ve tüm grup beni orada bekliyordu.
Can:
-Sonunda gelmeyi becerdin.
Ben:
-Uyuya kalmıştım.
-Neyse hadi tekneye gidelim.
Tekneye geldik ve denize açıldık. Yarım saat sonra Zeynep:
-Ee ne yapacağız artık harekete geçmenin zamanı gelmedi mi?
Ben:
-Aklıma hiç bir şey gelmiyor ne yapmalıyız nasıl yapmalıyız bilmiyorum yetersiz kalıyorum.
-Sen çok kendi üstüne gidiyorsun Devran. Rahatla biraz ve gevşe biz buraya zaten nefes alabilmek için gelmedik mi?
Zeynep haklıydı ama benim bi an önce bir şeyler yapmam lazımdı.
Zeynep:
-Hadi arkadaşlar sadece Devran değil bizimde bir şeyler bulmamız gerek.
Can:
-Daha Devran bile bir şey bulamadı biz ne bulacağız?
-Akıl akıldan üstündür Can elbet bir şeyler bulacağız.
Işık:
-Kenan'ın ölümü nasıl gerçekleşti hala bilinmiyor değil mi?
Can:
-Otopsi raporunda bile net bir şey çıkmamış ama kafasına aldığı sert bir darbeyle öldüğü kesinmiş.
-Acaba ne?
Aradan yarım saat geçmesine rağmen hala bir şey bulamamıştım. Acaba polis Murat ağabeyin evinde bir şey bulabilmiş miydi?
Ben:
-Acaba polisler aradığı şeyi buldu mu?
Can:
-Bilmiyorum gidip bakmamız gerek.
Elif:
-Gidelim o zaman ne bekliyoruz.
Ben:
-Acele etmeyelim önce temiz bir şekilde düşünelim bi yarım saat daha bir şeyler bulmaya çalışalım.
Yarım saat sonra artık dalgaların şiddeti ve rüzgarın şiddeti artmaya başlamıştı.
Ben:
-Hadi hazırlanalım Murat ağabeyin evine bakıp evlerimize dağılalım.
Rüzgar şiddetini hızlı bir şekilde arttırmaya devam etti ve tekneyi hareket ettirmekte yine zorlanıyordum. Şu anda dejavu yaşıyorduk. Kenan'ın öldüğü gece fırtına gecesini andırıyordu.
Can:
-Noluyor lan yine mi fırtına çıkacak?
Denizin suyu yine garip bir şekilde kahverengi olmaya başladı. Tıpkı o akşam ki gibi. Tekneyi hareket ettirmek gittikçe güçleşiyordu. Işık:
-Devran çabuk ol hadiii!
Elif:
-Sakin olalım sakin olmamız lazım Devran'a yardımcı olalım!
Tekneyi zor da olsa hareket ettirebiliyordum. Fırtınanın şiddeti gittikçe artıyordu. Ve ilk önce mavi bir şimşek ardından da bir mor şimşek çaktı. Elimden geleni yapmaya çalışıyordum fakat tekne eski olduğu için bunun gibi bir fırtına da hareket etmesi zorlaşıyordu.
Bulutlar yavaş yavaş sanki bir Kasırga'yı andıracak şekilde şekil alıyordu. Zor da olsa tekneyle iskeleye yaklaştık ama fırtına her saniye dahada güçleniyor yağmur ve rüzgarın şiddeti de iyice artıyordu.
İskeleye yanaştığımızda tekneden inmeye çalıştık ama sanki bir güç bizi kendine çekiyor gibiydi. Tekneden zor bir mücadele sonrası indik. Yürümek gittikçe zorlaşıyordu.
Biz ne yaşıyorduk? Bu sıradan bir fırtına değildi.
Güçte olsa bisikletlere binip sahilinden öbür tarafından uzaklaşıp kasabanın merkezine doğru gittik. Yaklaşık on dakika sonra fırtına dinmişti. Ve bir parkta hemen durduk ve dinlendik, herkes nefes nefese kalmıştı. Ben:
-Can gördün değil mi ?
-Neyi?
-Bulutları görmedin mi?
-Garip bir şekli vardı tıpkı bir ııı ...
-Kasırga.