Fırtına 15 dakika kadar sonra durdu. Herkes nefes nefese kalmıştı. Can:
-Kasırga evet lan fotoğraf ile bu bulutların ilgisi olabilir mi?
Ben:
-Bilmiyorum ama içimden bi ses bağlantılı olduğunu söylüyor.
Elif:
-Yani o fotoğrafı bulmamız lazım öyle değil mi?
-Evet kesinlikle bulmalıyız o fotoğrafta bir şey var.
Zeynep:
-Her şeyi anladım iyi güzel tamam da Murat ağabey ne alaka onu çözemedim.
Işık:
-Yani Murat ağabey ile bu fırtınaların bi alakası olduğunu mu söylüyorsun?
-Elif'in de dediği gibi artık her an her şey olabilir.
Fırtına çok geçmeden polis, ambulans ve itfaiye ekipleri fırtınanın çıktığı bölgeye doğru gidiyordu.
Can:
-Bu fırtınalar neden böyle bi anda arttı ki?
Ben:
-Bunlar normal değil fırtına çıkmadan bir dakika önce denizin suyu kahverengine döndü. Sürekli sırayla da mavi ve mor şimşekler çaktı. Bence bu tesadüf değil.
Elif:
-Bu bir doğa olayı doğadan her şey beklenir çokta abartmaya gerek yok.
-Abartmıyorum bunlar normal değil.
Işık:
-Peki ya şimdi ne yapacağız?
Can:
-Fotoğrafa ulaşmamız lazım şu anda tek büyük ipucu o.
Ben:
-Can haklı bir şekilde fotoğrafa ulaşmamız gerek.
-Murat ağabeyin evine gitmeliyiz.
Zeynep:
-Fırtınadan sonra polis ekipleri orda çok olur görmedinmi?
-Ee peki nasıl gireceğiz?
Ben:
-Ya fotoğrafı polisler çoktan almışsa bile?
Elif:
-Olabilir bence şu an evlerimize dağılıp çözüm arayalım ortalık altüst olmuş durumda.
-Peki herkes evlerine dağılsın yarın temiz kafayla bi düşünelim.
Bisikletleri alıp evlerimizin yoluna koyulduk. Evimize giden sokağın başına geldim ve uzun boylu birini gördüm. Bu Sinan'dı. Yanına yaklaşarak:
-Sinan merhaba.
-Ah merhaba Devran fırtınayı gördün değilmi?
-Gördüm gördüm hatta fırtınayı yaşadım sayılır.
-Neredeydin ki?
-Bizimkilerle denize açılmıştık. Sen ne yapıyordun?
-Bende kasabayı dolaşıyordum belki hoşuma giden bir şeye rastlarım diye.
-Anladım. Peki beğendin mi kasabayı?
-Beğendim gayet güzel. Babam dünden evde yok can sıkıntısından patlayacak gibiydim.
-Nerede ki?
-Babam polis bu aralar çok yoğun dünden beri gelmedi.
-Neden bir şey mi olmuş?
-Bana da tam söylemedi ama bir fotoğraf aradıklarını söyledi.
-Fotoğraf mı? Bir fotoğraf için mi bu kadar yoğunlar?
-Dediğine göre çok önemliymiş ve sanırım dün bulmuşlar.
-Öyle mi? Senin adına sevindim baban eve gelebilir artık.
-Sanmam fotoğraf ile ilgili araştırma yapacaklarmış.
-Yani o kadar önemli bir fotoğrafmış.
-Evet galiba öyle. Neyse artık eve gideyim sonra görüşürüz.
-Görüşürüz.
Artık polisin o fotoğrafı aradığından emindim ama çoktan bulmuşlardı. Peki ya şimdi ne yapacaktık? Eve girdim ve annem salondan bana seslendi:
-Devran oğlum bu saate kadar neredeydin fırtına çıktı kalbime inecekti az daha!
-Özür dilerim anne bizimkilerin yanındaydım.
-Bir daha geç kaldığını görmeyeyim.
-Tamam anne!
Yatağıma uzandığım gibi hemen gruba bir mesaj gönderdim:
-Arkadaşlar artık polisin fotoğrafı aradığına eminiz ama onlar çoktan ulaşmış bile.
Can:
-Ne nasıl yani sen nasıl öğrendin?
-Yarın konuşuruz.
Başımı yastığa koydum ve hemen uykuya daldım.
Saat sabah 07.00 alarm yine rahatsız edici bir şekilde çalıyordu. Uyandım ve elimi yüzümü yıkadım. Mutfağa gittiğimde annem yine kahvaltıyı çoktan hazırlamıştı bile. Televizyonda yerel haber açıktı ve dünkü fırtına hakkında konuşuyordu:
-Beyazgöl kasabasında art arda iki kere yaşanan fırtınalarda toplam can kaybı sayısı 9'a yükseldi. Dün akşam 3 kişi fırtınada hayatını kaybetti. Tüm yakınlarına baş sağlığı diliyoruz.
Ben:
-Anne Murat ağabey gemi kaptanıydı değilmi?
-Evet oğlum nereden çıktı şimdi bu?
-Polisler onun evinde bir şey arıyormuş bir fotoğraf. Belki denizcilik ile ilgili olabilir diye düşündüm.
-Takma kafanı sen böyle şeylere oğlum.
-Merak etmiştim sadece çünkü geçenlerde Can ile Murat ağabeyin evine gitmiştik ve bir fotoğraf gördüm ön yüzünü göremedim ama arkasında Kasırga yazıyordu.
-Kasırga mı?
-Evet.
-Ön yüzünü göremedin değil mi?
-Hayır göremedim sence ne olabilir anne?
-Bilmiyorum oğlum hadi kahvaltını yap takma kafanı böyle şeylere bu sene son senen sınava hazırlanmalısın.
-Tamam anne.
Kahvaltımı yaptıktan sonra gruptan mesaj geldi.
Can:
-Nerede buluşuyoruz?
Zeynep:
-Dünkü parka gidelim.
-Tamam.
Bisikletimi alıp evden çıktım. Parka doğru giderken 3 tane art arda sahile doğru giden lüks siyah araba gördüm. Bu çok tuhaf çünkü kasabamızda daha önce böyle arabalar görmemiştim.
Parka geldiğimde Can beni bekliyordu. Can:
-Sonunda geldin hadi artık anlat meraktan ölecek gibiyim dünden beri.
-Herkes gelsin öyle konuşalım.
5 dakika sonra herkes geldi.
Can:
-Herkes te geldi Devran artık söyleyebilir misin?
-Dün eve doğru giderken Sinan'ı gördüm.
Işık:
-Uzun boylu okulda senle konuşan çocuk değil mi?
-Evet, yanına gittim ve nereye gittiğini sordum babası iki gündür evde olmadığını canı sıkıldığı için kasabayı gezintiye çıktığın söyledi. Babası polismiş ve dünden beri bir fotoğraf aradıklarını ve bulduğunu söyledi.
Can:
-Kasırga yazılı fotoğraf değil mi?
-Bilmiyorum ama şu anda en büyük şüphelimiz o fotoğraf.
-Ee polisten nasıl alacağız?
-Bilmiyorum ama kesinlikle bulmalıyız. Bu arada siz de lüks siyah arabalar gördünüz mü?
Elif:
-Bende gördüm sahile doğru gidiyorlardı.
Zeynep:
-Bende gördüm.
Can:
-Bende parka girmeden önce görmüştüm.
Ben:
-Bi sahile bakalım o zaman belki araştırma görevlisidirler.
-Gidelim.
-Bisikletleri alıp sahilin yoluna koyulduk. Sahile vardığımızda sahilin diğer ucunda bir sürü lüks siyah araba ve takım elbiseli adamlar gelmişti. İçlerinden biri kasabanın başkanı ile konuşuyordu. Bu garip başkan hiç binasından dışarı çıkmazdı.
Can:
-Bunlar kim lan?
Ben:
-Çevre bakanlığından gelmişlerdir belki.
Elif:
-Olabilir korumalarından birine soralım.
Can:
-Burada bekleyin hemen geliyorum.
Zeynep:
-Can nereye?
Can yanımızdan uzaklaşarak oradaki korumalardan birinin yanına gitti ve kısa bir konuşmanın ardından geri döndü:
-Bakanlıktan değiller.
Elif:
-Kimler peki?
-Bilmiyorum ama bana "Ne bakanlığı çocuk uzaklaş buradan hemen." dedi.
Ben:
-İlk önce polis şimdi de bu adamlar tedirgin. Bir şey var sakladıkları bir şey var.
-Onu bilmem ama bunların kim olduğunu öğrenmemiz lazım.
Işık:
-Peki ya fotoğraf?
Can:
-Lan Başkan adama bir şey uzatıyor baksanıza!
Işık:
-Fotoğraf mı o?
Ben:
-Evet ta kendisi.
Can:
-Arabalarına biniyorlar şimdi de.
-Takip edelim hadi.
Bisikletlerimize binip siyah takım elbiseli adamların arabalarını takip etmeye başladık. Kasaba dışına doğru ilerliyorlardı ve ormana doğru girdiler. Uzun bir takibin sonunda bütün arabalar ormanın içine doğru çıkan bir yola girdiler.
Işık:
-Bence daha fazla ilerlemeyelim bu yolun nereye çıkacağı belli değil.
Can:
-Zaten belli olsun diye takip etmiyor muyduk hadi devam edelim.
Takibe devam ettik ve sonunda yüksek duvarlarla kaplı kapısında silahlı korumaların olduğu bir yere girdiler.
Can:
-Bura nere lan böyle ilk defa görüyorum.
Zeynep:
-Bende ilk defa görüyorum acaba buranın ne olduğuna dair bir fikri olan var mı?
Ben:
-Burası her neyse girmemiz lazım fotoğraf orada.
Elif:
-Devran süper bir gücün olmadığı sürece buraya nasıl girmeyi planlıyorsun?
-Orasını düşüneceğiz.
-Düşünelim bakalım zaten düşünmekten başka yaptığımız hiç bir şey yok.
-Şu ana kadar iyi ilerledik Elif pat diye her şey bi anda gerçekleşemez öyle değil mi?
-Bilmiyorum bu yaptıklarımız bana çok saçma geliyor sizce de öyle değil mi? Yani Kenan'ın ölümünün bizi ciddi bir şekilde etkilediğini düşünüyorum size de öyle gelmiyor mu bütün bu uğraş sanki kendimizi kandırmaktan başka hiç bir şey yapmıyor muşuz gibi.
-Elif şu an saçmalıyorsun neden herkes tedirgin onu düşünemiyor musun neden o fotoğrafı aradıklarını düşünemiyor musun? Belki de Kenan fırtınadan dolayı ölmedi bunun sonucunda ne olursa olsun içimde bir soru işaretinin kalmasını istemiyorum.
Can:
-Hey hey sesiniz çok yüksek çıkıyor biraz sessiz olur musu-
Can cümlesini bitirmeden arkamızdan gür bir ses yükseldi.
-HEY SİZ NE YAPIYORSUNUZ BURADA?
Hepimiz bi anda arkamızı döndük ve uzun boylu gür sakallı ve güvenlik üniformalı adam bize bakıyordu:
-Size diyorum ne yapıyorsunuz burada neyi gözetliyorsunuz?
Ben:
-Sadece ormanda gezintiye çıkmıştık.
Adam telsizini alıp "Burada 17 yaşlarında 5 kişilik bir grup var tekrar ediyorum burada 17 yaşlarında 5 kişilik bir grup var." anonsunu yaptı.
Can çok kısık bir sesle:
-Şimdi ne yapacağız.
Ben:
-B planına geçiyoruz.
-B planı mı vardı?
-3 dediğimde bisikletleri alıp var gücümüzle kasabaya gidiyoruz. 1,2 ve 3!
Herkes bi anda bisikletleri alıp kasaba yoluna doğru sürmeye başladı. Arkamızdan güvenlikçi koşarak:
-Buraya gelin lan yakalayacağım sizi bekleyin!
Hepimiz bisikletlere asılmış çok hızlı gidiyorduk. On dakika sonra kasabanın girişine geldik. Işık:
-Parkta dinlenelim çok yoruldum susuzluktan ölecek gibiyim!
Can:
-Tamam.
Kısa süre sonra parka girdik ve bisikletleri bırakıp çeşmeye doğru gittik.
Can:
-Bu neydi lan şimdi. Biz ne yaşadık az önce?
Zeynep:
-Sanki bir rüyaymış gibiydi.
Ben:
-Dikkatli olalım şimdi çoktan bizi aramaya çıkmıştır takım elbiseli adamlar.
Elif:
-Oraya geri dönecek miyiz?
-Evet mecburuz tek umudumuz o fotoğraf. Ama bir daha ki gidişimizde hazırlıklı olacağız.
Zeynep:
-Yarın gidiyoruz o zaman.
Etrafta polis sirenleri sesi yükseldi.
Can:
-Bizi aramıyorlardır değil mi?
Ben:
-Hiçbir fikrim yok.
Zeynep:
-Annem altı kere aramış ve mesaj atmış.
-Ne diyor?
-"Zeynep kızım neredesin polisler eve geldi seni soruyorlar." yazmış.
Can:
-Evet arkadaşlar artık polisin bir numaralı aranılan ekibiyiz tebrikler!
Işık:
-Polise gidelim ormana gezintiye çıkmıştık diyelim.
Elif:
-Güvenlikçi bile inanmadı polisler mi inanacak?
-Doğru. Ee peki şimdi ne yapacağız?
Ben:
-Saklanacak bir yer bulmamız lazım.
Can:
-Okulun spor salonuna gidelim orada saklanırız.
-Hadi o zaman çabuk.
Yine bir koşuşturmacanın içine girmiştik. Gökyüzüne doğru baktığımda sahil tarafında bulutlar kasırga şeklini alıyordu. Yine bir fırtına kopacaktı. Kısa süre sonra okulun önüne geldik.
Can:
-Ön kapıdan giremeyiz güvenlik var arka kapıyı kullanalım.
Hepimiz arka kapının olduğu yere doğru gidiyorduk. Bi anda arkamızdan bi ses yükseldi:
-Çocuklar hemen olduğunuz yerde durun!
Arkamızı dönüp baktığımızda iki polis memuru vardı ve bize silahlarını doğrultmuşlardı. Buraya kadar mıydı? Daha fotoğrafı bulamadan bile bitecek miydi her şey?
Polis telsizinden anons etti "Şüpheliler yakalandı karakola teslim ediyoruz."