1,2,3,5... 4'ü neden saymadım? Belki de saymak istememişimdir.
Işık;
-K-Kenan?
Neden bu kadar fazla polis ve ambulans vardı kimin için ne için toplanmışlardı. Yerde yatan elleri bembeyaz saçları altın sarısı benim küçüklüğüm, geçmişim ve hayatımın bir diğer yarısını geçirdiğim çocuk içinmiydi?
Zeynep:
-KENAAAAAAAAAAN!
Zeynep'i ilk defa bu hâlde görüyordum.
Can:
-Yo hayır hayır o değil o değil ben hayal görüyorum rüya görüyorum.
Can neden kendini tırmalıyordu. Benim için hayat durmuştu gözüm sadece yerde yatan geçmişimi, aynı kandan olmasakta kardeşimi görüyordum.
Zeynep, Can ve Elif Kenan'ın cesedinin üzerine doğru koşuyordu. Polis:
-Çocuklar burada olmamalısınız hemen uzaklaşın!
Polisler tüm gücüyle Can, Zeynep ve Elif'i tutuyordu.
Murat Ağabey de olay yerinin içindeydi. Ayakta duruyordu sanki birşey onu aşağı doğru çekiyor fakat Murat Ağabey ona karşı geliyordu. Donmuştu zaman onun içinde donmuştu. Çünkü çocuğunun yanında babalar her zaman güçlü kalmalıdır. Birden yere yığıldı o aşağı çeken güce karşı gelememişti çocuğunun yanında zayıf kalmıştı. Hemen ambulans ekipleri gelip müdahale ettiler.
Bir kaç polis ekibi üzerimize gelip bizi olay yerinden uzaklaştırdılar.
Can:
-Onun Kenan olduğuna hiç bir güç beni inandıramaz.
Bir evimi daha kaybettiğime inanıyordum. Sevdiklerimi tek tek kaybediyordum.
Bende yürümeye başladım.
Can:
-Devran nereye?
Bilmiyordum, nereye gideceğimi bende bilmiyordum, nereye gidiyordum ben?
-Eve
Ev dedim çünkü artık evimden başka hiçbir şeyim kalmamıştı. Buna inanmak istemiyordum.
Evimin kapısına gelmiştim ve annem beni bekliyordu, o çoktan haberi almış mıydı?
"Oğlum" diye seslendi gözleri sulu ağlamaktan kızarmış. Üstüme doğru geldi ve sımsıkı sarıldı.
"Efendim anne?" Dedim sanki olanlar hiç yaşanmamış bir şekilde.
Annem daha da sıkı sarıldı.
"Anne canımı yakıyorsun" dedim sanki canım hiç yanmamış bir şekilde, artık hiçbir şey hissedemiyordum. Onur kapının ardında yaşlı gözlerle bana bakıyordu.
"Onur" diye seslendim."Ne oldu?"
Daha çok ağlayarak odasına çıktı.
"Tamam anne iyiyim" dedim.
Annem bıraktı ve odama doğru yürümeye başladım. Attığım her adım canımı yakıyordu. Neden böyleydi Kenan benim için neydi?
Yatağıma uzandım duvarda asılı fotoğrafa baktım Kenan ve ben bir elimizde basketbol topu vardı. Diğer elimiz ile birbirimizin boynuna sarılmıştık.
Dün eğer fırtınada Kenan'ı bırakmasaydım şu an bunların hiçbirini yaşamayacaktım, yaşamayacaktık.
Neden Kenan'ı orada bırakmıştım? Ona olan sevgim mi azalmıştı yoksa ona olan güvenim mi fazlaydı?
Gözlerim yavaş yavaş kapandı...
Saat 19.43'tü zaman geçmek bilmiyodu. Uyandım ama bu sefer farklı uyanmıştım, hayatımda hiç bu kadar fazla uyanmamak istediğimi hatırlamıyordum.
Dün akşam ki fırtına aklıma geldi fırtına çıkmadan önce gölün rengi birden kahverengine dönüşmüştü ve ardından fırtına başladı. Sahile inmeye karar verdim. Hazırlanıp evden çıktım ama bu her zamanki bir çıkış değildi hayatım sanki baştan sona değişmişti. Yürüdüm yürüdüm her adımımın canımı acıttığını bile bile. Her adımda Kenan ile olan anılarımız aklıma geliyordu.
Sahile geldiğimde ilk olarak sahilin diğer tarafındaki harap olmuş evleri gördüm. Sonra denize baktım dünkü hâlinden eser yok su masmaviydi. Su neden birden kahverengi olup şimdide mavi olmuştu? Dünkü fırtınayla alakalı olabilirmiydi?
Döndüm ve bi' ses geldi.
Işık:
-Devran.
Işık ayakta durmakta zorlanıyordu. Masmavi gözleri yerini kırmızıya bırakmıştı. Ağlamaktan gözü şişmişti.
Ben:
-Işık? Napıyors-
Işık hemen bana hıçkıra hıçkıra sarılarak:
-Kenan, Kenan ölmedi değilmi Devran?
Benimde artık gözlerim doluyordu. Ağladım Işık ile birlikte birbirimize sımsıkı sarılarak ağladık.
Sonra Zeynep, Elif ve Can' da geldi. Onlarda bize katıldı. Hepimiz hıçkıra hıçkıra birbirimizle sımsıkı sarılarak ağladık.
Yaklaşık 10 dakika boyunca birbirimze sarıldıktan sonra oturduk.
Elif:
-Toparlayın kendinizi Kenan böyle olmamızı asla istemez.
Zeynep:
-Elif haklı yarın yas var kendimizi toparlayalım.
Hepimiz dağıldık ve evlerimize gittik bu gece 1 kişi eksiktik.
Yastığa başımı koyduğum zaman kulağımda Kenan'ın son sözleri yankılanıyordu. "Bisiklet bana ağabeyimin hediyesi" Kenan'ın ağabeyi de 4 yıl önce trafik kazasında hayatını kaybetmişti.
Murat Ağabey 4 yıl arayla iki çocuğunu kaybetmişti. Eşini de Kenan'ın doğumunda kaybetmişti. Murat Ağabey en yakın arkadaşını eşini ve iki çocuğunu kaybetti ve şuanda hastanede yoğun bakımda. Onu ziyaret etmeliydim.
Saat sabah 07.00 bu sabah her zamanki gibi bir sabah değildi sanki yeni bir hayata başlıyormuş gibiydi. Ellerimi yüzümü yıkadım mutfağa gittiğimde annem yoktu bugün kahvaltıyı hazırlamamıştı. Odasına gittiğimde gözleri dolmuş Kenan ve benim fotoğrafıma bakıyordu. Kenan ailemizin üçüncü çocuğu gibiydi. Annem beni gördüğünde gözyaşlarını silmeye çalıştı ve fotoğrafı sakladı ama ben o fotoğrafı çoktan yaşamıştım anne. "Hastaneye Murat ağabeyi ziyarete gideceğim." dedim. "Tabii oğlum git, dikkatli ol." dedi.
Evden çıktım ve bisikletimi alarak hastanenin yolunu tuttum. Hastaneye geldiğimde Can ile karşılaştım. Ben:
-Can!
Can:
-Devran ne işin var burada?
-Murat ağabeyi ziyarete gelmiştim.
-Sende mi?
-Evet sende mi onun için gelmiştin?
-Evet birlikte gidelim o zaman.
Danışmaya geldik. Ben:
-Murat Ordu'nun kaldığı oda nerede acaba öğrenebilirmiyiz?
-Tabii üst katta 17. Oda.
-Teşekkürler.
Odanın önüne geldik. Can:
-Bence şuan hiç iyi bir fikir değil.
Ben:
-Geri dönemem Can.
-Peki hadi o zaman girelim.
Kapıyı çaldım ve içeri girdik.
Murat Ağabey:
-Kenan, oğlum!
Murat ağabey hâlâ oğlunun ölümüne inanamıyordu.
Ben:
-Murat ağabey benim Devran.
-Devran senmisin oğlum gel otur. Can gel sende otur.
-Murat ağabey nasıl old-
-Kenan nerede oğlum onu neden getirmediniz?
Kalbim duruyor gibi olmuştu, boğazıma sanki bir taş oturmuş gibi oldu. Ben:
-Kenan gelmek istemedi ağabey.
-Anladım çocuklar siz neden okulda değilsiniz? Bir şey mi oldu?
Murat ağabeyin her sözü canımın daha da acımasına sebep oluyordu.
-Bugün gitmek istemedik ağabey.
-Anladım.
Daha fazla burada durmak istemiyordum. Masanın üstünde Murat ağabeyin evinin anahtarı vardı onu alıp Can ile birlikte odadan çıktık. Can:
-Anahtarı ne yapacaksın?
-Bilmiyorum neden aldığımı bende bilmiyorum aklım başımda değil.
-Gidelim o zaman.
-Nereye?
-Anahtarını aldığın eve.
Resmen Murat ağabeyin evine gidecektik. Evinin önüne vardık. Ve bi an duraksadım.
Can:
-Neden durdun?
-Eve girmelimiyiz?
-Bilmiyorum ama Kenan'ın kokusunu özledim ben Devran onun odasına girmek istiyorum.
Anahtarı elime aldım ve kapıyı açtım. Koridorun hemen sağında duvarda asılı olan Kenan ve Murat Ağabeyin fotoğrafını gördüm. Kenan'ın odasına doğru yürüdük ve içeri girmeden Kenan'ın kokusu yüzümüze doğru vurdu. Sanki hiç ölmemiş hep oradaymış gibi. Can'ın gözleri doldu ve ağlamaya başladı. Hıçkıra hıçkıra:
-Kenan neden bıraktın lan bizi söz vermiştin sen yoksa yine sözünü unuttunmu?
Can ile ben Kenan sayesinde tanışmıştık. Can kasabaya yeni taşınırken ilk arkadaşı Kenan olmuştu.
Yatağının üzerinde duvarda asılı fotoğrafta ben, Kenan, Işık, Can, Zeynep ve Elif'in birlikte çektirdiğimiz fotoğraf vardı. Kenan her birimizi ayrı ayrı çok seviyordu ve bunu bizlere çok fazla hissettiriyordu.
Ben:
-Can hadi kalk gidelim.
-Dün onu tek başına gönderdik. Biz neden böyle birşey yaptık?
-Can kalk hadi.
-Tamam kalkıyorum.
Koridorun sağında Murat ağabeyin kapısı açıktı. İçeriye girmek istedim. Can:
-Napıyorsun Devran?
-İçeri gireceğim merak ettim sadece.
Odayı biraz gözetledikten sonra Murat ağabeyin masasının bir çekmecesinin açık olduğunu fark ettim ve kapatmak isterken bir fotoğraf gördüm. Fotoğrafın arka yüzü bana dönüktü ve üstünde büyük harflerle "KASIRGA" yazıyordu. Tam elime alacakken bi anda içeriye polis ekipleri girdi ve bizi dışarı çıkardılar. Fotoğrafa bakamadan kendimizi dışarıda bulmuştuk. Bir polis memuru üzerimize geldi:
-Bu eve nasıl girdiniz?
Ben:
-Murat ağabeyin anahtarı bizdeydi ve içeri girme iznimiz vardı.
-Anahtarı bana teslim edin ve hemen buradan uzaklaşın.
-Anahtarı ben kendi elimle sahibine teslim ederim.
-Çocuk işimi zorlaştırma ve anahtarı hemen bana ver yoksa kendini Islah evinde bulursun.
Anahtarı polise verdim ve oradan uzaklaştık.
Polisler neden bu kadar tedirgin ve aceleciydi anlayamadım. Can:
-Bu neydi şimdi ne oldu az önce. Neden bu kadar polis Murat ağabeyin evinde?
-Bilmiyorum ama evde birşey olduğu kesin. Onlardan önce ulaşmamız gerek.
-İyi de nasıl ulaşacağız o kadar polis arasından nasıl içeri gireceğiz?
-Bizimkileri ara ve bizim eve gelmelerini söyle orada herşeyi konuşuruz.
-Tamam.
Can grubu aradı ve bizim evin yolunu tuttuk. Evin önüne vardığımızda Elif, Zeynep ve Işık çoktan gelmiş bizi bekliyorlardı. Elif:
-Devran ne olduğunu artık söyleyecek misiniz?
-İçeri geçelim orada konuşuruz.
Odama girdik ve hepimiz bir yere oturduk. Zeynep:
-Evet dinliyoruz beyler.
Can:
-Murat ağabeyin evindeydik ve bi anda eve polis girdi bizi aceleyle dışarı çıkardılar ve birdaha girmememizi söylediler.
Elif:
-Bi dakika bi dakika siz Kenan'ın evinde ne yapıyordunuz?
-Bilmiyorum Devran ile Murat ağabeyi ziyarete gittik ve orada Devran evin anahtarlarını alıp çıktı.
-Devran?
Ben:
-Bilmiyorum neden aldığımı ama içimden bi his o eve girmemi istedi.
-Peki Murat ağabeyin haberi var mıydı?
Can:
-Hayır
-SİZ KAFAYI YEMİŞSİNİZ. Biz burada kendimizi toparlayalım Kenan bizi böyle görmesin dedik öyle değilmi Devran?
-Elif şu anda daha önemli konularımız var onları konuşalım ne dersin?
-Kenan'dan daha önemli ne olabilir Devran?
Herkes bi an duraksadı ve benim gözlerim doldu. Elif'in sözleri bana gerçek kişiliğimi hatırlattı Kenan ve ben kardeştik bunu asla unutamazdım.
Elif:
-Şey aslında öyle demek istemedim özür dilerim.
Ben:
-Haklısın. Kenan'dan daha önemli hiçbir şey yok. Ama Murat ağabeyin evinde aranan şey belki de bizim için Kenan için daha iyi olur.
Işık:
-Tamam da eve nasıl gireceğiz bir sürü Polis var dediniz?
Ben:
-Her şeyin bi çözümü vardır bizde bir yolunu bulacağız şimdi herkes evlerine dağılsın ve yarın sağlıklı düşünelim.
Işık:
-Devran haklı evimize gidelim yarın birşeyler düşünürüz.
Zeynep:
-Tamam.
Elif:
-Başka çaremiz yok öyle yapacağız.
Can:
-Yarın cenazeden önce buluşuyoruz o zaman.
Herkes kafasını salladı ve bi anda hepimiz birbirimize sımsıkı sarılmaya başladık. Biz bir bütündük ve hiç ayrılmayacağıza küçüklükten beri söz vermiştik. Birimizin açtığı yarasını hepimiz birlikte saracaktık biz buyduk.