BÖLÜM 3
Mansur eve nasıl döndüğünü tam hatırlamıyordu.
Ethem Bey onu köy yolunda bulmuştu.
Başındaki yara hemen fark edilmişti.
Fatma Hanım telaş içinde oğlunu arabaya bindirdi.
İlçedeki hastaneye gittiler.
Doktor gerekli kontrolleri yaptı.
Ciddi bir kırık yoktu.
Hafif sarsıntı ve birkaç dikişle kurtulmuştu.
Geceyi gözlem altında geçirmesi gerekti.
Fatma Hanım yatağın yanında oturuyordu.
“Bir daha tek başına o ormana gitme.”
Mansur hafifçe gülümsedi.
“Anne, yıllardır gidiyorum.”
“Yıllardır gidiyorsun diye başına bir şey gelmeyecek mi?”
Ethem Bey pencerenin yanında durdu.
“Annen haklı.”
Mansur cevap vermedi.
Aklında hâlâ köstebek vardı.
Belki başını çarptığı için hayal görmüştü.
Mantıklı açıklama buydu.
Kendini buna inandırmaya çalıştı.
Sabah taburcu oldular.
Çiftliğe döndüklerinde ilk işi ahıra gitmek oldu.
İneklerden biri huzursuzdu.
Mansur yanına yaklaştı.
Hayvan ona baktı.
Ve Mansur yeniden o tuhaf hissi yaşadı.
“Sol tarafım acıyor.”
Mansur bir anda durdu.
Etrafına baktı.
Kimse konuşmamıştı.
İnek tekrar böğürdü.
Mansur elini hayvanın karnına koydu.
“Sol tarafın mı?”
İnek sakinleşti.
Mansur birkaç saniye kıpırdamadı.
Sonra diğer hayvanlara baktı.
Bir tavuk kümesten bağırıyordu.
“Yuvama girmesin.”
Mansur başını çevirdi.
İki tavuk aynı yere girmeye çalışıyordu.
Bir köpek kapının önünde yatıyordu.
“Yabancı geldi.”
Mansur dışarı çıktı.
Gerçekten de köy yolundan tanımadığı bir araba yaklaşıyordu.
Yüzündeki ifade değişti.
Artık bunu başını çarpmaya bağlamak kolay değildi.
O gün boyunca kimseye bir şey söylemedi.
Akşam yalnız kaldığında bahçeye çıktı.
Bir serçe çitin üzerine kondu.
Mansur ona baktı.
“Beni duyuyor musun?”
Serçe başını yana eğdi.
“Sen bizi duyuyorsun.”
Mansur olduğu yerde dondu.
Bir süre ne yapacağını bilemedi.
Sonra sessizce eve girdi.
O gece sabaha kadar uyuyamadı.