BÖLÜM 4
Mansur birkaç gün boyunca yaşadıklarını kimseye anlatmadı.
Önce emin olmak istiyordu.
Belki geçici bir durumdu.
Belki birkaç gün sonra bitecekti.
Ama bitmedi.
Aksine her geçen gün daha net hâle geldi.
Köpeklerin neye havladığını anlamaya başladı.
İneklerin rahatsızlığını daha önceden fark ediyordu.
Tavukların neden yumurtlamadığını bile öğreniyordu.
Bir sabah horozun sürekli aynı yere baktığını gördü.
“Ne var orada?”
Horoz kısa bir ses çıkardı.
“Yılan.”
Mansur samanların arasını kontrol etti.
Gerçekten küçük bir yılan vardı.
Artık şüphe kalmamıştı.
Hayvanları anlayabiliyordu.
Fakat bu durum onda sevinçten çok korku yaratıyordu.
Çünkü bunun nasıl olduğunu bilmiyordu.
Bir öğleden sonra bahçenin kenarında toprağın kabardığını gördü.
Babası söyleniyordu.
“Yine köstebekler.”
Mansur yaklaştı.
Ethem Bey küreği aldı.
“Şunlar bütün bahçeyi bozacak.”
Mansur hemen araya girdi.
“Ben hallederim baba.”
“Nasıl halledeceksin?”
“Bir bakayım.”
Ethem Bey şaşkın gözlerle oğluna baktı.
“Bak bakalım.”
Mansur yalnız kalınca toprağın yanına çömeldi.
Bir süre bekledi.
Küçük bir köstebek başını çıkardı.
Mansur yavaşça konuştu.
“Bahçeyi neden kazıyorsunuz?”
Köstebek bir süre ona baktı.
“Geçiş yolu.”
“Başka yerden geçemez misiniz?”
“Eski yol kapandı.”
“Neden?”
“Taş düştü.”
Mansur dikkat kesildi.
“Hangi taş?”
Köstebek başını ormana doğru çevirdi.
“Derindeki yol.”
Mansur’un yüzündeki ifade değişti.
“Eski kayalığın altında mı?”
Köstebek bir anda sessizleşti.
Sonra geri çekilmeye başladı.
Mansur hemen sordu:
“Orada ne var?”
Köstebek bu kez cevap vermedi.
Toprağın içine kayboldu.
Mansur uzun süre bulunduğu yerde kaldı.
Hayvanların çoğu onun sorularına cevap veriyordu.
Ama ilk kez biri bir şeyden söz etmek istememişti.
Bu durum, Mansur’un merakını daha da artırdı.
O gece karar verdi.
Ertesi gün eski kayalığa tekrar gidecekti.
Bu kez yalnızca odun toplamak için değil.