BÖLÜM 2
FIRTINA
Mansur traktöre ulaştığında yağmur başlamıştı.
Önce iri damlalar düştü.
Sonra gökyüzü bir anda boşaldı.
Römorka attığı odunları iplerle bağladı. Eve dönmeye hazırlanırken rüzgâr şiddetlendi.
Ağaçlar birbirine çarpıyor, kuru dallar yere düşüyordu.
Mansur traktörü çalıştırdı.
Tam yola çıkacaktı ki ileride büyük bir dalın patikaya düştüğünü gördü.
Motoru kapattı.
“Şimdi mi?”
Traktörden indi.
Dal çok büyük değildi. Birkaç dakika içinde kenara çekebilirdi.
Baltayı aldı.
Yağmur gittikçe artıyordu.
Dalı kesmeye başladığı sırada yukarıdan tiz bir ses duydu.
Aynı alakarga.
Mansur başını kaldırdı.
Kuş yağmurun altında bir dala tutunmuştu.
Arka arkaya ötüyordu.
“Sen yine mi?”
Kuş aniden havalandı.
Eski kayalığa doğru gitti.
Mansur baltayı bıraktı.
Bu kez içinde garip bir huzursuzluk oluştu.
Oraya gitmemesi gerektiğini düşündü.
Ama ayakları tersini yaptı.
Ağaçların arasından yürümeye başladı.
Yağmur yüzüne vuruyordu.
Birkaç dakika sonra yerde parçalanmış küçük dallar gördü.
Ardından bir yuva.
Fırtınada ağaçtan düşmüştü.
Yuvanın içinde iki yavru kuş vardı.
Mansur hemen çömeldi.
“Tamam, tamam…”
Yavrulardan biri hareketsizdi.
Diğeri zayıfça kıpırdıyordu.
Mansur yuvayı kaldırdı.
Tam ayağa kalkarken büyük bir çatırdama duydu.
Başını kaldırdı.
Üzerindeki ağacın kalın bir dalı kopuyordu.
Mansur geri çekilmeye çalıştı.
Ayağı kaydı.
Dengesini kaybetti.
Son hatırladığı şey, başının sert bir yere çarpması oldu.
Gözlerini açtığında her taraf bulanıktı.
Yağmurun sesi uzaktan geliyordu.
Başını kaldırmaya çalıştı.
Başaramadı.
Bir süre sonra kulağının yanında bir hareket hissetti.
Toprak kıpırdadı.
Bir köstebek çıktı.
Mansur yarı baygın hâlde ona baktı.
Ve o anda çok garip bir şey oldu.
Bir ses duydu.
Ama bu ses kulaktan gelen normal bir ses değildi.
Daha çok zihninin içindeydi.
“Burada kalma.”
Mansur gözlerini kırptı.
Etrafına baktı.
Kimse yoktu.
Sonra aynı ses tekrar geldi.
“Su geliyor.”
Mansur’un kalbi hızlandı.
Köstebeğe baktı.
Hayvan oradaydı.
Mansur fısıldadı:
“Sen mi…?”
Köstebek toprağın içine girdi.
Bir anda uzaktan uğultu duyuldu.
Yukarıdaki yamaçtan sel suyu geliyordu.
Mansur bütün gücüyle doğruldu.
Başındaki acıya rağmen ayağa kalktı.
Yuvayı ceketinin içine aldı.
Kayalıklara doğru sendeleyerek yürüdü.
Birkaç saniye sonra az önce yattığı yerden çamurlu su geçti.
Mansur kayaya yaslandı.
Nefes nefese kaldı.
Ne olduğunu anlayamıyordu.
Sadece tek bir şeyi biliyordu.
Az önce onu biri uyarmıştı.
Ve orada ondan başka insan yoktu.