19. BÖLÜM
Pazartesi sabahı İstanbul, diğer sabahlardan farklı görünmüyordu.
Boğaz üzerinde hafif bir pus vardı.
Martılar vapurların ardından uçuyor, esnaf kepenk açıyor, işe yetişmeye çalışan insanlar sokakları dolduruyordu.
Ama Tarihî Yarımada’da hava başkaydı.
Fuarın kapanış günüydü.
Bir aylık görkem sona eriyordu.
Saat 09.45’te Yerebatan Sarnıcı çevresindeki güvenlik yeniden en üst seviyeye çıkarıldı.
Görevli olmayan hiç kimse alana yaklaştırılmıyordu.
Şirket temsilcileri, sigorta uzmanları ve güvenlik yöneticileri belirlenen noktalarda bekliyordu.
Program belliydi.
Kapılar açılacak.
Alan kontrol edilecek.
Mücevherler tek tek teslim alınacak.
Kasalar mühürlenecek.
Son imzalar atılacak.
Ve dünyanın en pahalı fuarlarından biri kusursuz biçimde sona erecekti.
Kimsenin başka bir ihtimali yoktu.
Saat 09.58.
Sarnıcın girişindeki görevliler son kontrolleri yaptı.
Üç yetkili kapının önüne geldi.
İlk doğrulama tamamlandı.
Ardından ikincisi.
Son olarak üçüncü yetki de onaylandı.
Kısa bir elektronik ses duyuldu.
Kapı mekanizması çalışmaya başladı.
Görevlilerden biri saatine baktı.
10.00.
“Başlayabiliriz.”
Kapı açıldı.
İçeriden Yerebatan’ın alışıldık serin havası geldi.
İlk ekip merdivenlerden aşağı inmeye başladı.
Ayak sesleri taş duvarlarda yankılanıyordu.
Her şey sıradandı.
Ta ki son basamağa ulaşana kadar.
Öndeki görevli bir anda durdu.
Arkasındaki adam ona çarpmamak için son anda kendini tuttu.
“Neden durdun?”
Cevap gelmedi.
Görevlinin yüzü bembeyazdı.
“Ne oldu?”
Adam yalnızca önünü işaret etti.
Diğerleri baktı.
Ve sessizlik çöktü.
Bir ay boyunca ışıklarla parlayan alan hâlâ oradaydı.
Sütunlar…
Platformlar…
Vitrinler…
Aydınlatmalar…
Her şey ilk bakışta yerli yerindeydi.
Ama görüntüde bir şey eksikti.
Hayır.
Bir şey değil.
Her şey.
Öndeki görevli birkaç adım ilerledi.
Sonra başka bir standa baktı.
Ardından diğerine.
Nefesi hızlandı.
“Merkez…”
Telsizi eline aldı.
Sesi çıkmadı.
İkinci kez denedi.
“Merkez, iç alanda acil durum var.”
Karşı taraftan cevap geldi.
“Durum nedir?”
Görevli tekrar vitrinin içine baktı.
Boştu.
“Stantlar…”
Sesi titredi.
“Stantlar boş.”
Kısa bir sessizlik.
Telsizdeki kişi anlamamıştı.
“Tekrar edin.”
Görevli bu kez daha yüksek sesle konuştu.
“Bütün mücevherler yok!”
Bu cümlenin ardından birkaç saniye içinde Yerebatan’daki atmosfer tamamen değişti.
İçeri giren ekip sayısı arttı.
Alan hızla kontrol edildi.
Bir stant.
İki.
Beş.
On.
Sonuç değişmiyordu.
Dünyanın en pahalı taşlarından hiçbiri yerinde değildi.
Bir güvenlik yöneticisi vitrinin önünde donup kaldı.
“Bu mümkün değil.”
Yanındaki görevli cevap vermedi.
Adam başka bir standa koştu.
Sonra diğerine.
“Bu mümkün değil!”
Bu kez daha yüksek söyledi.
Ama gerçek, onun inanıp inanmamasıyla ilgilenmiyordu.
Vitrinler boştu.
Alarm birkaç dakika içinde üst birimlere ulaştı.
Sarnıcın kapıları yeniden kapatıldı.
İçeride bulunan herkes olduğu yerde tutuldu.
Görevlilerden biri dışarı çıkmak üzereyken durduruldu.
“Kimse çıkmıyor.”
“Ama ben…”
“Kimse.”
Telsizler aynı anda konuşmaya başladı.
Bir görevli diğerini bastırıyordu.
Talimatlar birbirine karışıyordu.
“Alanı mühürleyin.”
“Kamera kayıtları korumaya alınsın.”
“Bütün personelin listesi çıkarılsın.”
“Son giriş çıkış saatlerini istiyorum.”
“Şirket temsilcilerine henüz bilgi vermeyin.”
Ama son talimatın uygulanması artık mümkün değildi.
Çünkü haber çoktan dışarı sızmaya başlamıştı.
Fuara katılan şirketlerin üst düzey yöneticileri kapanış kahvaltısındaydı.
Masalarda kahve, çay ve İstanbul’un meşhur kahvaltılıkları vardı.
Bir aylık başarılı organizasyonun ardından yüzler gülüyordu.
İmzalanan anlaşmalar konuşuluyor…
Satış rakamları değerlendiriliyor…
Bir sonraki yılın fuar yeri tartışılıyordu.
Tam o sırada ilk telefon çaldı.
Bir yönetici aramayı açtı.
Yüzündeki ifade birkaç saniye içinde değişti.
“Ne demek yerinde değil?”
Masadakiler sustu.
Adam ayağa kalktı.
“Ne demek hiçbirisi yok?”
İkinci telefon çaldı.
Sonra üçüncü.
Birkaç dakika içinde salondaki rahat hava tamamen dağıldı.
Bir şirket sahibi sandalyeden kalkarken:
“Yerebatan’a gidiyoruz.”
dedi.
Başka biri bağırdı:
“Aracımı hazırlayın!”
Kimsenin kahvaltıyla ilgilendiği kalmamıştı.
Araçlar Sultanahmet’e ulaştığında güvenlik çemberi çoktan genişletilmişti.
Şirket yöneticileri içeri girmek istiyordu.
Görevliler onları durdurmaya çalışıyordu.
“Lütfen bekleyin.”
“Bekleyemem!”
“İçeride inceleme sürüyor.”
“Benim yüz milyonlarca dolarlık taşım içeride!”
Bir başka yönetici bağırdı:
“Sigorta şirketimi arayın!”
Başka biri:
“Elçilikle görüşüyorum.”
Dakikalar içinde mesele bir fuar güvenlik probleminden çıkıp uluslararası krize dönüşmeye başlamıştı.
Sonunda bazı şirket temsilcilerinin kontrollü biçimde içeri girmesine izin verildi.
Merdivenlerden aşağı inerken hiçbiri konuşmuyordu.
Belki de hâlâ bunun bir yanlışlık olduğuna inanmak istiyorlardı.
Bir sistem hatası.
Yanlış depolama.
Gizli güvenlik prosedürü.
Herhangi bir şey.
Ama standların önüne geldiklerinde umutları bitti.
Bir CEO vitrinin karşısında uzun süre hareketsiz kaldı.
Sonra yalnızca tek kelime söyledi:
“Nasıl?”
Kimse cevap veremedi.
Yanındaki başka bir şirket yöneticisi boş standına baktı.
“Kapılar kapalıydı.”
Güvenlik müdürü başını salladı.
“Evet.”
“Alarm?”
“Yok.”
“Zorla giriş?”
“Henüz görünmüyor.”
Adam başını kaldırdı.
“Öyleyse…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Çünkü mantığın vardığı yer kabul edilebilir değildi.
İlk saat içinde İstanbul’daki bütün ilgili güvenlik ve istihbarat birimleri alarma geçirildi.
Olay yeri uzmanları sarnıca ulaştı.
Kamera kayıtları incelemeye alındı.
Personel listeleri yeniden çıkarıldı.
Otellerde kalan yabancı ekiplerin bilgileri istendi.
Havalimanları ve limanlar bilgilendirildi.
Sınır geçişleri kontrol edilmeye başlandı.
Olayın büyüklüğü anlaşıldıkça verilen talimatlar da genişliyordu.
Ama bütün ekipler aynı problemle karşılaşıyordu.
Ortada bir başlangıç noktası yoktu.
Kapı zorlanmamıştı.
Büyük bir alarm kaydı yoktu.
Açıkça görülebilen bir kaçış izi yoktu.
Ve en tuhafı…
Bu büyüklükte bir olayın gerçekleştiğine dair kimsenin hatırladığı tek bir olağan dışı an yoktu.
Emniyetin oluşturduğu ilk değerlendirme masasında aynı soru defalarca soruldu.
“Ne zaman?”
Bir görevli cevap verdi:
“Kesin zaman henüz belirlenemiyor.”
“Nasıl belirlenemiyor?”
“Çünkü fuar alanı kapanıştan sonra mühürlüydü.”
Başka biri araya girdi.
“Son doğrulanmış görüntü?”
“İnceleniyor.”
“Personel?”
“Kontrol altında.”
“İçeriden yardım?”
“İhtimaller arasında.”
“Dışarıdan giriş?”
“Henüz iz yok.”
Masadaki üst düzey görevli öne doğru eğildi.
“Bana ihtimal anlatmayın.”
Odada sessizlik oldu.
“Bana bir başlangıç noktası bulun.”
Kimse konuşmadı.
Çünkü şu anda ellerinde en az bulunan şey tam da buydu.
Öğleye yaklaşırken haber artık saklanamaz hâle geldi.
İlk televizyon kanalı alt yazıyı geçti:
YEREBATAN SARNICI’NDA OLAĞANÜSTÜ GÜVENLİK HAREKETLİLİĞİ
Dakikalar sonra ifade değişti:
DÜNYA MÜCEVHER FUARI’NDA BÜYÜK KAYIP İDDİASI
Ardından:
MİLYARLARCA DOLARLIK MÜCEVHERLER KAYIP
Ve birkaç dakika sonra bütün dünya aynı görüntüleri izliyordu.
Sultanahmet Meydanı.
Polis bariyerleri.
Koşuşturan gazeteciler.
Siyah araçlar.
Endişeli şirket yöneticileri.
Kameralar.
Canlı yayın araçları.
Spikerler aynı soruyu soruyordu:
“Dünyanın en sıkı korunan mücevherleri nasıl kayboldu?”
Yusuf Efendi haberi odasında izledi.
Televizyonun sesini kısmıştı.
Ekranda Yerebatan’ın girişi görünüyordu.
Muhabir heyecanla konuşuyor, arkasında polisler hareket ediyordu.
Yusuf Efendi sandalyesine yaslandı.
Gözlerini kapattı.
Beklediği an buydu.
Ama geldiğinde düşündüğünden çok farklı hissettirdi.
Zafer duygusu yoktu.
Sevinç yoktu.
Sadece ağırlık.
Telefonuna baktı.
Tarek’i aramadı.
Aramayacaktı.
En azından şimdilik.
Kendi kendine fısıldadı:
“İnşallah kimse zarar görmez.”
Sonra televizyonu kapattı.
Henri ekranının başındaydı.
Haber kanallarını izliyordu.
Dünyanın farklı ülkelerinde aynı başlık dönüyordu.
Telefonu çaldı.
Kevin.
Açtı.
“Gördün mü?”
“Evet.”
Bir süre ikisi de sustu.
Henri sonunda:
“Başardı.”
dedi.
Kevin’in cevabı anında geldi.
“Hayır.”
Henri şaşırdı.
“Ne demek hayır?”
“Başarıp başarmadığımızı daha bilmiyoruz.”
“Her şey…”
Kevin sözünü kesti.
“Her şey daha yeni başladı.”
Henri sustu.
Kevin devam etti:
“Şimdi herkes geriye bakacak.”
Bu cümle Henri’nin yüzündeki bütün heyecanı aldı.
Çünkü doğruydu.
Bir şey kaybolduğunda insanlar önce bulunduğu yere bakardı.
Sonra zamana.
Sonra insanlara.
Ve en sonunda…
Kimsenin daha önce bakmadığı yerlere.
Denizin ortasında Tarek saatine baktı.
10.23.
Telefon hâlâ sessizdi.
Hamid korkuluklara yaslanmıştı.
“Fark etmişlerdir.”
Tarek başını salladı.
“Evet.”
Tam o anda telefon titreşti.
Mesaj Henri’den gelmişti.
Yalnızca iki kelime:
Kapılar açıldı.
Tarek uzun süre ekrana baktı.
Hamid yanına geldi.
“Ne diyor?”
Profesör telefonu ona gösterdi.
Hamid mesajı okudu.
Bir süre konuşmadı.
Sonra ufka baktı.
“Demek artık biliyorlar.”
“Evet.”
Hamid’in sesi alçaldı.
“Ne hissediyorsunuz?”
Tarek cevap vermekte zorlandı.
Aylar boyunca bu anı beklemişti.
Belki içinde bir rahatlama olacağını düşünmüştü.
Yoktu.
“Hiçbir şey.”
Hamid şaşırdı.
“Hiç mi?”
Profesör denize baktı.
“Belki de çok fazla şey.”
Bir süre sonra telefon yeniden titreşti.
Bu kez Kevin’den:
Dünya basını geçti. Sakin kalın. Plan değişmiyor.
Tarek mesajı kapattı.
Derin bir nefes aldı.
Hamid sordu:
“Şimdi ne olacak?”
Profesör ufuktan gözünü ayırmadı.
“Şimdi onlar bizi arayacak.”
“Bulabilirler mi?”
Tarek başını çevirdi.
“Bilmiyorum.”
Hamid bu cevaptan hoşlanmamıştı.
Ama artık ikisi de Profesörün “bilmiyorum” demesinin kötü bir işaret olmadığını öğrenmişti.
Tarek devam etti:
“Daha önemli bir soru var.”
“Nedir?”
“Ne arayacaklarını biliyorlar mı?”
İstanbul’da o sırada yüzlerce uzman aynı soruyla uğraşıyordu.
Kim?
Nasıl?
Ne zaman?
Nereden?
Ama bütün soruların merkezinde görünmeyen bir varsayım vardı:
Fail, Yerebatan Sarnıcı’na bildikleri yollardan girmiş olmalıydı.
Henüz hiç kimse başka bir ihtimali ciddi biçimde düşünmüyordu.
Yeraltını.
Eski haritaları.
Parşömenleri.
Ayasofya’yı.
Ve tarihin, modern güvenliğin altından geçen sessiz yollarını.
Profesör denizin ortasında bunu düşündüğünde içinde garip bir ürperti oluştu.
Çünkü artık ilk kez şunu fark ediyordu:
Bütün planlarının en güçlü noktası teknoloji değildi.
Sessizlik de değildi.
Asıl güç…
Kimsenin doğru soruyu henüz sormamış olmasıydı.
Ama bir gün biri soracaktı.
Tarek bundan emindi.
Ve o gün geldiğinde…
Hikâyenin ikinci yarısı başlayacaktı.