18. BÖLÜM
Tekne kıyıdan ağır ağır uzaklaşırken İstanbul sabah ışığının altında geride kalıyordu.
Önce binalar küçüldü.
Sonra minareler.
Sonra şehir, denizin üzerindeki ince bir siluete dönüştü.
Tarek kıç tarafta durmuş, uzun süre arkasına baktı.
Hamid yanına gelmedi.
Bazı anlarda insanın yalnız kalması gerektiğini biliyordu.
Motorun düzenli sesi suyun üzerine yayılıyordu.
Deniz sakindi.
Gökyüzü açıktı.
Her şey olağan görünüyordu.
İşte Profesörü en fazla rahatsız eden de buydu.
İstanbul’da birkaç saat önce hayatlarının en büyük kırılmasını yaşamışlardı.
Şimdi ise deniz, hiçbir şey olmamış gibi aynı ritimle kıyıya vuruyordu.
Martılar uçuyor…
Tekneler geçiyor…
Güneş yükseliyordu.
Dünya onların yaşadıklarını umursamıyordu.
Belki de insanı en çok küçülten gerçek buydu.
Hamid bir süre sonra iki bardak çayla geldi.
Birini Profesöre uzattı.
“İçin hocam.”
Tarek aldı.
“Sağ ol.”
Yan yana durdular.
Bir süre hiç konuşmadılar.
Hamid sonunda dayanamadı.
“Gerçekten bitti mi?”
Tarek gözünü İstanbul’dan ayırmadı.
“Hayır.”
Hamid iç çekti.
“Bunu yine söyleyeceğinizi biliyordum.”
Profesör hafifçe gülümsedi.
“Çünkü doğru.”
“Nesi kaldı?”
Tarek ilk kez arkadaşına döndü.
“Sonuçları.”
Bu kelime Hamid’i susturdu.
Tarek devam etti:
“Bir insan yaptığı işten uzaklaşabilir.”
Çayından küçük bir yudum aldı.
“Ama sonucundan uzaklaşamaz.”
Tekne açık denize doğru ilerledikçe kıyı tamamen gözden kayboldu.
Artık yalnızca deniz vardı.
Gökyüzü.
Ve ufuk.
Tarek bir süre sonra güverteye oturdu.
Hamid karşısındaydı.
Aralarında duran çantalardan hiçbiri söz etmiyordu.
Sanki adlarını söylerlerse gerçeklik yeniden üzerlerine çökecekti.
Hamid sonunda sordu:
“Hocam.”
“Efendim?”
“Bunca para gerçekten insanların hayatını değiştirebilir mi?”
Profesör ona baktı.
“Değiştirebilir.”
“Ne kadar?”
Tarek düşündü.
“Doğru kullanılırsa…”
Bir an durdu.
“Binlerce insanın.”
“Belki daha fazla?”
“Belki.”
Hamid denize baktı.
“Peki o zaman neden kendimizi bu kadar kötü hissediyoruz?”
Bu soru Tarek’i hazırlıksız yakaladı.
Cevap vermesi uzun sürdü.
“Çünkü sonuç iyi olabilir.”
Hamid bekledi.
“Ama yol…”
Profesör cümleyi tamamlamadı.
Gerek yoktu.
Öğleye doğru deniz biraz hareketlendi.
Tekne yükselip alçaldıkça Hamid kamaraya geçti.
Tarek güvertede kaldı.
Telefonunu çıkardı.
Sinyal zayıftı.
Henri’den kısa bir mesaj vardı:
Her şey sakin.
Kevin’den ise mesaj yoktu.
Profesör birkaç dakika ekrana baktı.
Sonra telefonu kapattı.
Bu iki kelimeyi son haftalarda kaç kez okuduğunu düşündü.
Her şey sakin.
Eskiden sakinlik ona huzur verirdi.
Şimdi ise tedirgin ediyordu.
Çünkü artık biliyordu.
Büyük olayların ilk saatleri çoğu zaman sessiz geçerdi.
Gerçek gürültü daha sonra başlardı.
Hamid yeniden güverteye çıktığında elinde küçük bir tabak vardı.
“Bir şeyler yiyin.”
“İştahım yok.”
“Benim de.”
“Niye getirdin?”
Hamid omuz silkti.
“İnsan yemek yemediğinde mesele çözülmüyor.”
Profesör gülümsedi.
“Bugün ikinci hayat dersini senden alıyorum.”
“Birincisi neydi?”
“Çorba.”
Hamid kahkaha attı.
“Onu unutmayın.”
Tarek tabağı aldı.
Bir parça ekmek kopardı.
İnsan zihni ne kadar büyük bir şeyin içinde olursa olsun beden kendi sıradan ihtiyaçlarını hatırlatıyordu.
Açlık.
Susuzluk.
Uyku.
Belki de insanı normal tutan şey bunlardı.
Öğleden sonra rüzgâr biraz arttı.
Ufuk bulanıklaştı.
Tarek kamaraya indi.
Hamid, yatağın kenarında oturmuş çantaların olduğu tarafa bakıyordu.
Profesör bunu fark etti.
“Ne düşünüyorsun?”
Hamid cevap vermeden önce uzun süre sustu.
“Bir tanesini açsak…”
Tarek’in yüzü anında değişti.
Hamid elini kaldırdı.
“Meraktan söyledim.”
Profesör yine de ciddi kaldı.
“Hayır.”
“Biliyorum.”
“Bakmayacağız.”
Hamid başını salladı.
“Tamam.”
Tarek karşısına oturdu.
“Bunun neden önemli olduğunu biliyor musun?”
“Çünkü bize ait değil.”
“Evet.”
Sonra ekledi:
“Ve sahip olduğumuzu hissetmeye başladığımız an her şey değişir.”
Hamid düşünceli biçimde başını salladı.
“İnsanın gözü görürse gönlü de ister diyorsunuz.”
“İnsan olduğumuzu söylüyorum.”
Bu cevap ikisine de yetti.
Akşamüstü hava yeniden açıldı.
Güneş ufka yaklaşırken denizin rengi değişmeye başladı.
Mavi…
Turuncu…
Sonra mora yaklaşan tonlar.
Tarek güverteye çıktığında manzaraya uzun süre baktı.
Bir an için yaptığı her şeyi unuttu.
Karşısındaki görüntü, insanın bütün hesaplarından daha büyüktü.
Hamid yanına geldi.
“Güzel.”
“Evet.”
“İnsan böyle bakınca…”
“Neyi?”
Hamid denizi işaret etti.
“Bizim yaptığımız her şey çok küçük görünüyor.”
Tarek başını salladı.
“Belki gerçekten öyledir.”
“Dünyanın en büyük işi sanıyoruz.”
“Dünya için değil.”
Hamid ona baktı.
“Bizim için.”
“Evet.”
Gece yaklaştığında yolculuğun ilk kısmı sona ermek üzereydi.
Bundan sonraki geçişler daha önce ayarlanmış sivil yolculuklar ve resmî seyahat düzenlemeleri üzerinden ilerleyecekti.
Tarek özellikle ayrıntıları bilmiyordu.
Kevin ile Henri bu konuda ısrar etmişti.
“Bilmeniz gerekmeyen şeyi bilmeyin.”
Başlangıçta bu yaklaşım Profesörü rahatsız etmişti.
Şimdi ise nedenini daha iyi anlıyordu.
Sır yalnızca saklanan bilgi değildi.
Bazen bilinmeyen bilgi de korumaydı.
Akşam saatlerinde küçük bir kıyı kasabasına ulaştılar.
Tekne yavaşladı.
Motor sesi düştü.
İskelede onları karşılayan kişi yalnızca yolculuğun sonraki kısmını organize eden bir bağlantıydı.
Kısa bir selamlaşma oldu.
Fazla soru sorulmadı.
Tarek bundan hoşlanmadı.
Çünkü fazla düzgün ilerleyen her şey artık ona şüpheli geliyordu.
Hamid bunu fark etti.
“Yine başladınız.”
Profesör kaşlarını kaldırdı.
“Neye?”
“Her şeye şüpheyle bakmaya.”
“Sen bakmıyor musun?”
“Bakıyorum.”
Hamid hafifçe gülümsedi.
“Ama siz profesyonel seviyeye geçtiniz.”
Tarek de gülümsedi.
Bu kısa şaka üzerlerindeki ağırlığı biraz azalttı.
Geceyi kıyıda küçük bir konaklama yerinde geçirdiler.
Oda sade ve sessizdi.
Hamid yatağa uzandı.
Tarek pencerenin önünde kaldı.
Uzakta deniz görünüyordu.
Telefonuna baktı.
Hâlâ hiçbir haber yoktu.
Bu iyi olmalıydı.
Ama içinden bir ses sürekli başka bir şey söylüyordu.
Bu kadar kolay olamaz.
Profesör kendi düşüncesine kızdı.
Kolay mı?
Aylarca araştırma.
Uykusuz geceler.
Vicdan hesaplaşmaları.
Tüneller.
Karanlık.
Korku.
Buna kolay denebilir miydi?
Belki de şüphe ettiği şey işin kolaylığı değildi.
Henüz bedel ödememiş olmalarıydı.
Hamid yataktan seslendi:
“Uyumayacak mısınız?”
“Birazdan.”
“Hocam.”
“Efendim?”
“Bir soru daha soracağım.”
Tarek arkasını döndü.
“Bugün çok soru soruyorsun.”
“Denizde insanın yapacak başka işi yok.”
Profesör gülümsedi.
“Sor.”
Hamid tavana baktı.
“Bu paralar dağıtıldığında insanlar kimin yaptığını bilecek mi?”
“Hayır.”
“Hiç mi?”
“Hiç.”
“Neden?”
Tarek cevap vermekte zorlanmadı.
“Çünkü isim istersek yaptığımız iyiliğin karşılığını da istemiş oluruz.”
Hamid başını çevirdi.
“Profesör Tarek Vakfı falan olmayacak yani?”
Tarek ilk kez içten bir kahkaha attı.
“Kesinlikle olmayacak.”
“İyi.”
“Neden?”
“İsim bulmakla uğraşmak istemiyordum.”
İkisi de güldü.
Sonra oda yeniden sessizleşti.
Ertesi sabah yeni bir yolculuk başladı.
Deniz yeniden önlerindeydi.
Bu kez İstanbul artık çok uzaktaydı.
Tarek korkuluklara yaslanıp ufka baktı.
Arkasında bıraktığı şehir görünmüyordu.
Ama zihninde hâlâ bütün ayrıntılarıyla oradaydı.
Ayasofya.
Yerebatan.
Yusuf Efendi.
Taş koridorlar.
Ve vitrindeki ışıklar.
Hamid yanına geldi.
“Ne zaman rahatlayacaksınız?”
Tarek cevap vermedi.
Bir süre sonra:
“Pazartesi.”
Hamid anladı.
“Kapılar açıldığında.”
“Evet.”
“Sonra?”
Profesör hafifçe başını salladı.
“Sonra daha az rahat olacağım.”
Hamid güldü.
“Size yaranılmıyor.”
Pazartesi sabahına doğru deniz yolculuğu devam ederken İstanbul’da başka bir gün başlamak üzereydi.
Fuar artık sona ermişti.
Bir aylık ihtişam kapanışa gelmişti.
Şirket yöneticileri son toplantılarına hazırlanıyor…
Organizasyon görevlileri teslim programlarını kontrol ediyor…
Güvenlik birimleri kapanış prosedürlerini gözden geçiriyordu.
Herkes için sıradan olmayan ama planlanmış bir sabahtı.
Saatler birazdan 10.00’u gösterecekti.
Yerebatan Sarnıcı’nın kapıları yeniden açılacaktı.
Tarek denizin ortasında saatine baktı.
Hamid bunu fark etti.
“Kaç?”
“Dokuzu geçti.”
İkisi de sustu.
Artık konuşacak bir şey yoktu.
Saat ilerliyordu.
Dokuz otuz.
Dokuz kırk beş.
Tarek’in gözü sürekli saatindeydi.
Hamid sonunda:
“Bakmayı bırakın hocam.”
“Yapamıyorum.”
Dokuz elli beş.
Deniz sakindi.
Motor aynı ritimle çalışıyordu.
Gökyüzünde tek tük bulut vardı.
İstanbul yüzlerce kilometre uzaktaydı.
Ama iki adamın bütün zihni aynı noktadaydı.
Yerebatan Sarnıcı.
Saat 10.00.
Tarek gözlerini kapattı.
O anda İstanbul’da ağır kapılar açılmaya başladı.
Ve denizin ortasında iki adam…
Hayatlarının geri kalanını değiştirecek haberin gelmesini bekliyordu.