20. BÖLÜM
İstanbul’da saatler ilerledikçe olay daha da büyüdü.
İlk şok geçmişti.
Şimdi sıra anlamaya gelmişti.
Ama tam da burada işler zorlaşıyordu.
Çünkü ortada büyük bir suç vardı.
Milyarlarca dolarlık kayıp.
Yüzlerce kamera.
Onlarca güvenlik noktası.
Kontrollü girişler.
Kayıtlı personel.
Mühürlü alanlar.
Ve buna rağmen…
Somut bir başlangıç noktası yoktu.
Sarnıcın içindeki ilk inceleme saatler sürdü.
Uzmanlar her vitrini tek tek kontrol etti.
Parmak izleri…
Zemin…
Cam yüzeyler…
Kapılar…
Duvarlar…
Teknik sistemler…
Her şey yeniden incelendi.
Ama soru değişmiyordu:
Nasıl?
Bir güvenlik uzmanı boş vitrinlerden birinin önünde uzun süre durdu.
Yanındaki görevliye baktı.
“Zorlama izi yok.”
“Evet.”
“Alarm yok.”
“Evet.”
“Giriş kaydı yok.”
“Şu ana kadar yok.”
Adam kaşlarını çattı.
“Peki bunlar kendi kendine mi kayboldu?”
Kimse cevap vermedi.
Öğleden sonra oluşturulan kriz masasında onlarca dosya açıldı.
İlk ihtimal:
İçeriden yardım.
Mantıklı görünüyordu.
Bu ölçekte bir olay dışarıdan destek almadan yapılamazdı.
En azından ilk düşünce buydu.
Fuar çalışanları yeniden sorgulandı.
Güvenlik personeli.
Temizlik ekipleri.
Teknik görevliler.
Organizasyon şirketi çalışanları.
Taşların yerleştirilmesinde görev alan özel ekipler.
Yabancı şirket temsilcileri.
Hatta bazı üst düzey yöneticiler bile.
Ama her isim incelendikçe soruşturma daha da karmaşıklaşıyordu.
Çünkü herkesin bir yerde izi vardı.
Kart kaydı.
Kamera görüntüsü.
Telefon konumu.
Tanık.
Program.
Ve çoğunun olayın gerçekleşmiş olabileceği zaman aralığında başka yerde olduğu doğrulanabiliyordu.
İkinci ihtimal:
Sistemlere dışarıdan müdahale.
Siber güvenlik ekipleri saatlerce kayıtları taradı.
Büyük bir saldırının izini aradılar.
Ama sistemlerde bekledikleri türden bir yıkım yoktu.
Ne büyük çaplı bir çöküş…
Ne uzun süreli kesinti…
Ne de bütün ağı aynı anda susturan açık bir müdahale.
Küçük düzensizlikler vardı.
Her büyük organizasyonda görülebilecek türden.
Kısa bağlantı kopmaları.
Bir iki yeniden başlatma.
Geçici veri kayıpları.
Ama bunların hiçbiri tek başına yaşananları açıklamıyordu.
Bir uzman toplantıda:
“Bunlarla böyle bir olay yapılamaz.”
dedi.
Masadaki biri hemen sordu:
“Emin misiniz?”
Uzman birkaç saniye sustu.
“Bildiğimiz yöntemlerle…”
Cümle orada kaldı.
Artık kimse “imkânsız” kelimesini kolay kullanmıyordu.
Üçüncü ihtimal daha basitti.
Mücevherler aslında fuar kapanmadan önce çıkarılmış olabilir miydi?
Kayıtlar yeniden incelendi.
Teslim belgeleri.
Stant kontrolleri.
Görüntüler.
Şirket raporları.
Her şey tekrar tekrar karşılaştırıldı.
Ama kapanış saatine kadar taşların büyük bölümü yerindeydi.
Bu durum da başka bir problemi doğurdu.
O hâlde olay sınırlı bir zaman aralığında gerçekleşmiş olmalıydı.
Ama o zaman aralığı…
Sarnıcın en kontrollü olduğu dönemdi.
Bir görevli sinirle kalemini masaya bıraktı.
“Her ihtimal başka bir ihtimali imkânsız hâle getiriyor.”
Odada kimse itiraz etmedi.
Çünkü olayın en rahatsız edici tarafı tam da buydu.
Akşam olduğunda ilk resmî açıklama yapıldı.
Kameraların karşısına çıkan yetkili dikkatli konuşuyordu.
“Yerebatan Sarnıcı’nda gerçekleştirilen Dünya Mücevher Fuarı sonrasında bazı değerli eserlerin yerinde olmadığı tespit edilmiştir.”
Gazeteciler hemen bağırmaya başladı.
“Bazı mı? Tamamı mı?”
“Toplam değer ne kadar?”
“Soygun mu?”
“İçeriden yardım var mı?”
“Şüpheli gözaltına alındı mı?”
Yetkili ellerini kaldırdı.
“Soruşturma çok yönlü olarak devam etmektedir.”
Bir gazeteci:
“Bu kadar güvenli bir yerde nasıl oldu?”
Yetkili birkaç saniye sustu.
“Şu anda bu soruya kesin bir cevap vermek doğru olmaz.”
İşte dünya basınının aradığı cümle buydu.
Bir saat içinde bütün ekranlarda aynı ifade dönmeye başladı:
YETKİLİLER HENÜZ NASIL GERÇEKLEŞTİĞİNİ AÇIKLAYAMIYOR
Yabancı basın olayı daha da büyüttü.
Londra’da bir kanal:
“Modern çağın en büyük mücevher bilmecesi.”
Paris’te başka bir yayın:
“Güvenlik tarihinin en büyük başarısızlığı mı?”
New York’ta bir uzman:
“Böyle bir olayın içeriden destek olmadan gerçekleşmesi neredeyse imkânsız.”
Berlin’de eski bir istihbarat görevlisi:
“Bence hepimiz yanlış yere bakıyoruz.”
Sunucu sordu:
“Nereye bakmalıyız?”
Adam cevap vermedi.
“Bilmiyorum.”
Sonra ekledi:
“Zaten sorun da bu.”
Sosyal medya ise çoktan kontrolden çıkmıştı.
Komplo teorileri birbirini izliyordu.
Devlet operasyonu.
Uluslararası suç örgütü.
Şirketlerin sigorta oyunu.
İçeriden planlanmış sahte soygun.
Gizli servisler.
Hatta bazıları işin içine tarihî tünelleri bile sokmaya başlamıştı.
Eski İstanbul haritaları paylaşılmış…
Ayasofya ile Yerebatan arasında gizli geçitler olduğuna dair yıllardır anlatılan şehir efsaneleri yeniden gündeme gelmişti.
Ama bunların çoğu ciddiye alınmıyordu.
Bir televizyon programında tarihçi gülerek:
“İstanbul’un altında elbette pek çok eski yapı var. Ama filmlerdeki gibi Yerebatan’a açılan gizli tünellerden söz etmek bilimsel değil.”
dedi.
Yusuf Efendi bu yayını odasında izlerken başını eğdi.
İlk kez yüzünde acı bir tebessüm oluştu.
“Bilimsel değil…”
Televizyonu kapattı.
Pencerenin önüne geçti.
Ayasofya’nın taşlarına baktı.
Sonra çok alçak sesle:
“Bazen bilim, henüz görmediği şeye yok der.”
diye mırıldandı.
Ancak aynı akşam soruşturma ekibindeki genç bir uzman farklı bir şey fark etti.
Adı Selim’di.
Tarihî yapılara merakı vardı.
Üniversitede mühendislik okumuş ama eski İstanbul üzerine onlarca kitap toplamıştı.
Kamera kayıtlarıyla mekân planlarını karşılaştırırken ekrandaki bir ayrıntı dikkatini çekti.
Sarnıcın resmî planında bazı duvarların kalınlıkları birbirini tutmuyordu.
İlk başta bunun eski yapıdan kaynaklanan olağan bir farklılık olduğunu düşündü.
Sonra başka bir harita açtı.
Daha eski tarihli.
Çizgiler tam örtüşmüyordu.
Selim kaşlarını çattı.
Dosyaları yeniden karşılaştırdı.
Bir boşluk vardı.
Küçük değildi.
Ama hiçbir modern planda işlev verilmemişti.
Yanındaki meslektaşına seslendi.
“Buraya bakar mısın?”
Adam yaklaştı.
“Ne var?”
Selim ekrana işaret etti.
“Şu alan ne?”
“Duvar.”
“Emin misin?”
“Plana göre.”
Selim başka haritayı açtı.
“Peki buna göre?”
Adam sustu.
İki harita arasında aynı noktada farklılık vardı.
“Eski çizim hatası olabilir.”
Selim başını salladı.
“Olabilir.”
Bir an durdu.
“Ama ya değilse?”
Bu soru ilk kez soruşturmayı başka bir yöne çevirdi.
Ertesi sabah teknik ekip, sarnıcın tarihî planlarını yeniden istedi.
Arşivlerden farklı dönemlere ait çizimler getirildi.
Osmanlı kayıtları.
Cumhuriyet dönemi restorasyon planları.
Modern ölçümler.
Hepsi yan yana konuldu.
Bir noktada aynı tuhaflık tekrar tekrar ortaya çıkıyordu.
Bazı alanlar tam ölçülmemişti.
Bazı duvar kalınlıkları açıklanamıyordu.
Bazı çizgiler ise sanki özellikle kesiliyordu.
Kriz masasındaki kıdemli görevli uzun süre haritalara baktı.
“Bu daha önce neden fark edilmedi?”
Uzmanlardan biri cevap verdi:
“Çünkü bugüne kadar kimse buraya suç mahalli olarak bakmamıştı.”
Odadaki hava değişti.
İlk kez soru yalnızca güvenlik sistemiyle ilgili değildi.
Yapının kendisi de inceleme konusuydu.
Selim başka bir dosya çıkardı.
“Bir şey daha var.”
Masadakiler ona baktı.
“Eski şehir kayıtlarında Ayasofya çevresiyle ilgili yeraltı bağlantılarından söz ediliyor.”
Bir görevli hemen:
“Şehir efsanesi.”
Selim başını salladı.
“Bir kısmı öyle.”
“Peki diğer kısmı?”
“Bilmiyoruz.”
Bu kelime odada giderek daha sık kullanılmaya başlanmıştı.
Bilmiyoruz.
Nereden girdiler?
Bilmiyoruz.
Ne zaman?
Tam olarak bilmiyoruz.
Kaç kişiler?
Bilmiyoruz.
Mücevherler nerede?
Bilmiyoruz.
Artık soruşturmanın en büyük düşmanı suçlular değil…
Bilinmezlikti.
Yusuf Efendi öğle saatlerinde iki sivil görevlinin Ayasofya’ya geldiğini gördü.
Kendilerini tanıttılar.
“Tarihî yapılarla ilgili bazı bilgilere ihtiyacımız var hocam.”
Yusuf Efendi’nin yüzü değişmedi.
“Elimden geldiğince yardımcı olurum.”
“Yerebatan ile Ayasofya arasında tarihî bir geçit olduğuna dair bir bilginiz var mı?”
Soru beklediğinden erken gelmişti.
Ama cevabı hazır değildi.
Bir an durdu.
Sonra doğru olanı söyledi.
“Bu konuda yıllardır birçok söylenti vardır.”
Görevli not aldı.
“Gerçekliği?”
“Belgelenmiş hâliyle bildiğim kadarıyla kesin değil.”
Bu cevap hem doğruydu…
Hem eksik.
Yusuf Efendi bundan rahatsız oldu.
Görevliler ayrıldıktan sonra odasına geçti.
Kapıyı kapattı.
Sandalyeye oturdu.
İlk kez korku hissetti.
Kendisi için değil.
Tarek için.
Telefonuna uzandı.
Sonra elini geri çekti.
Aramaması gerekiyordu.
Bir süre bekledi.
Sonunda yalnızca kısa bir mesaj yazdı:
Eski haritalara bakmaya başladılar.
Göndermeden önce uzun süre ekrana baktı.
Sonra mesajı sildi.
Hayır.
Böylesi daha doğruydu.
Eğer izleniyorsa?
Eğer bütün iletişimler inceleniyorsa?
Telefonu masaya bıraktı.
Artık susmak da planın bir parçasıydı.
Denizin üzerinde Tarek ise İstanbul’daki gelişmelerden habersizdi.
Tekne ilerliyordu.
Hamid kamarada uyumaya çalışıyordu.
Profesör güvertede tek başına oturmuştu.
Telefonunu açtı.
Haber başlıklarını gördü.
GİZLİ TÜNEL İHTİMALİ ARAŞTIRILIYOR
Parmakları ekranda dondu.
Haberi açtı.
Kaynak belirsizdi.
Henüz resmî açıklama yoktu.
Ama bazı uzmanların tarihî geçit ihtimali üzerinde durduğu yazıyordu.
Tarek’in yüzündeki kan çekildi.
Hamid güverteye çıktı.
“Ne oldu?”
Profesör telefonu ona uzattı.
Hamid haberi okudu.
Sessizce:
“Doğru soruyu sormaya başladılar.”
dedi.
Tarek başını kaldırdı.
Deniz sonsuz görünüyordu.
Ama ilk kez kendisini açıkta hissetti.
Yeraltında duvarlar vardı.
Karanlık vardı.
Gizlenebilecek boşluklar vardı.
Burada ise yalnızca ufuk.
Profesör telefonu kapattı.
“Evet.”
Hamid sordu:
“Şimdi?”
Tarek birkaç saniye düşündü.
Sonra garip biçimde sakinleşti.
“Hiçbir şey.”
“Hiç mi?”
“Panik yapmayacağız.”
“Ya bulurlarsa?”
Profesör denize baktı.
“Bir gün o tüneller zaten bulunmalıydı.”
Hamid ona döndü.
“Bunu gerçekten şimdi mi söylüyorsunuz?”
Tarek hafifçe gülümsedi.
“Hayır.”
Yüzü yeniden ciddileşti.
“Ama kendimi buna alıştırmaya çalışıyorum.”
İstanbul’da araştırma devam ederken Selim gece geç saatte hâlâ haritaların başındaydı.
Bir planı diğerinin üzerine koydu.
Sonra üçüncüsünü.
Çizgileri takip etti.
Bir noktada durdu.
Gözlerini ekrandan ayırmadı.
Aynı boşluk.
Aynı yön.
Ve çizginin sonunda…
Ayasofya.
Selim sandalyesinde doğruldu.
Eski çizimin köşesinde çok küçük bir şekil vardı.
Üç yarım yay.
Ortadan geçen ince bir çizgi.
Yakınlaştırdı.
Uzun süre baktı.
Bu sembolü daha önce görmemişti.
Not defterine çizdi.
Altına tek bir kelime yazdı:
Nedir?
O gece henüz cevabı bilmiyordu.
Ama aylar önce Tarek’in bütün hayatını değiştiren soru…
Şimdi başka bir adamın masasındaydı.
Ve sırrın etrafındaki çember ilk kez daralmaya başlamıştı.