15. BÖLÜM
Karanlık, sandıklarından daha yoğundu.
Tarek ile Hamid birkaç dakika boyunca neredeyse hiç konuşmadı.
Fenerlerin ışığı taş duvarların üzerinde kayıyor, her adımda başka bir yüzey, başka bir çatlak, başka bir iz ortaya çıkıyordu.
Burası yalnızca eski bir geçit değildi.
Yüzyıllardır insan nefesi değmemiş bir boşluk gibiydi.
Hamid elini duvara sürdü.
“Taş işçiliğine bakın hocam.”
Tarek başını salladı.
“Görüyorum.”
“Bu kadar düzgün bir hat…”
Cümlesini tamamlamadı.
İkisi de aynı şeyi düşünüyordu.
Bu yapı rastgele açılmış bir tünel değildi.
Planlanmıştı.
Ölçülmüştü.
Ve belki de özellikle unutulmuştu.
Aynı saatlerde Henri ile Kevin, iki ayrı ülkede ekranlarının başındaydı.
Birbirleriyle neredeyse hiç konuşmuyorlardı.
Gerek yoktu.
Haftalardır izledikleri düzen artık onlara yabancı değildi.
Saatler.
Yoğunluklar.
Tekrarlanan davranışlar.
Rutinler.
Hepsi zihinsel bir haritaya dönüşmüştü.
Ama bu gece farklıydı.
Çünkü ilk kez Tarek ile Hamid yeraltındaydı.
Kevin ekrandan gözünü ayırmadan konuştu:
“Başladılar.”
Henri derin bir nefes aldı.
“Evet.”
“Bundan sonra hiçbir şeyi zorlamıyoruz.”
“Biliyorum.”
Kevin başını kaldırdı.
“Henri.”
“Efendim?”
“Bilmiyorsun.”
Henri ona baktı.
Kevin’in sesi sertleşmişti.
“Bir şey beklediğimiz gibi değilse duruyoruz.”
Henri birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra başını salladı.
“Tamam.”
Kevin yeniden ekranına döndü.
O gece onların görevi bir kapı açmak değildi.
Birilerinin yolunu açmak da değildi.
Sadece planın sınırlarını korumaktı.
Ve gerektiğinde tek kelime söylemek:
Dönün.
Yeraltında Tarek aniden durdu.
Hamid de durdu.
“Ne oldu?”
Profesör fenerini taş duvarın alt bölümüne tuttu.
Silik bir şekil vardı.
Üç yarım yay.
Ve onları kesen ince çizgi.
Sembol.
Aylar önce parşömende gördükleri işaret.
Yerebatan’da buldukları aynı şekil.
Tarek birkaç saniye konuşamadı.
“Hocam?”
Profesör diz çöktü.
İşarete dokunmadı.
Sadece baktı.
“Doğru yerdeyiz.”
Hamid fenerini biraz daha yaklaştırdı.
“Bu işaretin anlamı ne?”
“Tam olarak hâlâ bilmiyorum.”
“İyi haber sayılır mı?”
Tarek hafifçe gülümsedi.
“Arkeolojide bazen doğru soru, cevaptan daha değerlidir.”
Hamid başını iki yana salladı.
“Ben daha basit şeyleri seviyorum hocam.”
“Mesela?”
“Kapıysa kapı olsun.”
Tarek güldü.
“Keşke tarih senin kadar açık konuşsaydı.”
Bir süre duvarı incelediler.
Tarek haritayı açtı.
Çizgileri kontrol etti.
Burada bir bağlantı olması gerekiyordu.
Ama görünürde hiçbir geçit yoktu.
Hamid duvarın önünde çömeldi.
“Taş farklı.”
“Neresi?”
“Şu bölüm.”
Profesör yaklaştı.
Gerçekten de yüzey, diğer taşlardan biraz daha düzgündü.
Ama bunu bilmeden bakan biri asla fark etmezdi.
Hamid ellerini geri çekti.
“Dokunmayalım.”
Tarek ona baktı.
“Neden?”
“Önce düşünelim.”
Bu cevap Profesörü memnun etti.
Birkaç ay önce olsaydı belki kendisi hemen denemek isterdi.
Şimdi bekledi.
Kevin’in sesi kulağındaki küçük iletişim cihazından duyuldu.
“Hocam?”
Tarek alçak sesle cevap verdi:
“Dinliyorum.”
“Her şey normal.”
“Anlaşıldı.”
“Size ait süre konusunda sıkışıklık yok.”
Profesör kısa bir nefes aldı.
“Tamam.”
Hamid ona baktı.
“Ne diyor?”
“Acele etmeyin diyor.”
Hamid gülümsedi.
“Bu Kevin’i sevmeye başladım.”
Dakikalar geçti.
Sonunda Hamid taşın kenarındaki ince farklılığı fark etti.
Ama ne olduğunu anlamak kolay değildi.
Eski ustaların bıraktığı mekanizma zamanla neredeyse yapının kendisine dönüşmüştü.
Tarek yaklaşarak yalnızca şunu söyledi:
“Yavaş.”
Hamid başını salladı.
“Her zaman.”
Bir süre sonra taşın içinden derinden gelen boğuk bir ses duyuldu.
İki adam aynı anda geri çekildi.
Taş yüzey çok yavaş biçimde hareket etti.
Bir kapı gibi değil…
Sanki duvarın kendisi nefes alıyormuş gibi.
Hamid’in gözleri büyüdü.
“Allah Allah…”
Tarek hiçbir şey söylemedi.
Önlerinde dar bir açıklık oluşmuştu.
İçeriden daha soğuk bir hava geldi.
Yüzyıllardır kapalı kalmış bir mekânın kokusu.
Nem.
Taş.
Ve zaman.
Hamid fenerini açıklığa tuttu.
Işık birkaç metre sonra karanlığın içinde kayboldu.
“Girecek miyiz?”
Tarek cevap vermedi.
Bu küçük soru, aylar süren bütün çalışmanın özeti gibiydi.
Önlerinde aradıkları yol vardı.
Ve aynı zamanda geri dönme hakkı.
Profesör arkasına baktı.
Geldikleri koridor karanlığa uzanıyordu.
Sonra yeniden önündeki açıklığa döndü.
“Gireceğiz.”
Hamid başını salladı.
Ama Tarek ekledi:
“Bir şey ters gelirse hemen dönüyoruz.”
“Tamam.”
İlk adımı Hamid attı.
Profesör arkasından geçti.
Yeni koridor daha dardı.
Tavan yer yer alçalıyordu.
Duvarlarda farklı dönemlerden kalmış gibi görünen taşlar vardı.
Sanki bu geçit bir defada değil, yüzyıllar boyunca genişletilmişti.
Tarek’in akademisyen tarafı uyanmıştı.
Her şeyi incelemek istiyordu.
Taş biçimlerini.
Derzleri.
Duvarlardaki izleri.
Ama bunun zamanı değildi.
Kendine sürekli aynı cümleyi söylüyordu:
Sonra.
Eğer bir sonra varsa.
Yukarıda ise İstanbul, onların altında yürüyen iki adamdan tamamen habersizdi.
Yerebatan çevresinde güvenlik görevlileri rutin kontrollerini yapıyordu.
Gazeteciler ertesi günün yayınları için hazırlık yapıyordu.
Otellerde fuar konukları yemek yiyordu.
Elmas firmalarının yöneticileri son hafta değerlendirmelerini konuşuyordu.
Şehir bütün ışıklarıyla yaşıyordu.
Yeraltında ise iki fener karanlığın içinde ilerliyordu.
Bir noktada Tarek yeniden durdu.
“Hamid.”
“Efendim?”
“Dinle.”
İkisi de sessizleşti.
Önce hiçbir şey yok gibiydi.
Sonra…
Çok uzaktan gelen belli belirsiz bir uğultu.
Hamid kaşlarını çattı.
“Havalandırma olabilir.”
“Belki.”
“Ya da yukarıdaki sistemler.”
Profesör duvara kulağını yaklaştırmadı.
Sadece dinledi.
Yerebatan’a yaklaştıkları açıktı.
Haritayı yeniden açtı.
“Bu çizgi doğruysa…”
Hamid tamamladı:
“Yakınız.”
Tarek başını salladı.
Henri’nin ekranında küçük bir değişiklik belirdi.
Bir gösterge birkaç saniyeliğine normal dışı hareket etti.
Henri öne eğildi.
“Kevin.”
“Gördüm.”
“Bu ne?”
Kevin birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra sakin bir sesle:
“Henüz bilmiyorum.”
“Onlara söyleyelim mi?”
“Hayır.”
Henri şaşırdı.
“Niye?”
“Çünkü önce bunun gerçek bir sorun olup olmadığını anlamamız lazım.”
Henri gözünü ekrandan ayırmadı.
Gösterge normale döndü.
Bir süre hiçbir şey olmadı.
Kevin derin bir nefes aldı.
“Muhtemelen sıradan bir dalgalanma.”
“Muhtemelen?”
Kevin bu kez ona baktı.
“Bu gece ‘kesin’ kelimesini kullanmayacağız.”
Henri gülümsedi.
“İlk kez senden bunu duyuyorum.”
“İlk kez bu kadar çok bilinmeyenle çalışıyorum.”
Yeraltında Tarek ile Hamid ikinci bir geniş alana ulaştılar.
Burada koridor birden açılıyordu.
Tavan yükselmişti.
Duvarlarda, ilk geçitte görmedikleri oyuklar vardı.
Hamid ışığı çevirdi.
“Nedir bunlar?”
Tarek yaklaşarak baktı.
“Depolama nişleri olabilir.”
“Boş.”
“Şimdi boş.”
Bu iki kelime ikisini de susturdu.
Bir zamanlar burada ne vardı?
Erzak mı?
Belgeler mi?
Silahlar mı?
Değerli eşyalar mı?
İnsanlar mı?
Kimse bilmiyordu.
Ve belki de hiçbir zaman öğrenemeyeceklerdi.
Tarek o anda tuhaf bir pişmanlık hissetti.
Bu yapı keşfedilmeliydi.
Belgelenmeliydi.
Bilim dünyasına kazandırılmalıydı.
Ama kendisi onun içine başka bir amaçla giriyordu.
Bu düşünce ona ağır geldi.
Hamid bunu fark etti.
“İyi misiniz hocam?”
“İyiyim.”
“Emin misiniz?”
Profesör bir süre sustu.
“Hamid…”
“Efendim?”
“Burayı bulduğumuz gün aslında her şeyi devlete bildirmemiz gerekiyordu.”
Hamid cevap vermedi.
Tarek devam etti:
“Belki hâlâ gerekiyor.”
“Peki neden yapmadınız?”
Profesör karanlığa baktı.
“Başta korumak için sustuğumu düşündüm.”
“Şimdi?”
Uzun bir sessizlik oldu.
“Şimdi niyetlerimin birbirine karıştığından korkuyorum.”
Hamid’in cevabı çok basitti.
“O zaman zamanı geldiğinde ayırırsınız.”
Tarek ona baktı.
“Nasıl?”
“Hangisi vicdanınızı rahat bırakıyorsa o kalır.”
Profesör birkaç saniye gülümsedi.
“Senin burada olman iyi oldu.”
Hamid omuz silkti.
“Ben zaten bunun için geldim sanırım.”
Koridorun sonunda yeniden bir taş yüzey vardı.
Bu kez üzerinde sembol yoktu.
Ama zemindeki taşlar değişiyordu.
Profesör haritaya baktı.
Çizgiler burada birleşiyordu.
İki farklı yol…
Tek noktada.
Tarek’in kalbi hızlandı.
“Hamid.”
“Buradayım.”
“Sanırım burası.”
“Ne?”
Profesör fenerini yukarı kaldırdı.
“Yerebatan’a bağlanan son bölüm.”
Hamid’in yüzündeki bütün rahatlık kayboldu.
Artık şaka yapmıyordu.
“Emin misiniz?”
“Hayır.”
Hamid gülümsedi.
“İyi.”
Profesör de hafifçe güldü.
“Sen iyice alıştın.”
“Size.”
Sonra ikisi de sustu.
Kulağında Kevin’in sesi duyuldu.
“Hocam.”
Tarek cevap verdi:
“Evet.”
Bu kez Kevin’in sesi daha ciddi geliyordu.
“Bir süre bulunduğunuz yerde kalın.”
Profesör Hamid’e eliyle dur işareti verdi.
“Neden?”
Kısa bir sessizlik.
“Yukarıda beklemediğimiz küçük bir değişiklik oldu.”
Tarek’in yüzü gerildi.
“Tehlike var mı?”
“Şimdilik hayır.”
“Şimdilik?”
“Kontrol ediyoruz.”
Profesör hemen cevap verdi:
“Tamam.”
Bağlantıyı kapattı.
Hamid baktı.
“Problem mi?”
“Bilmiyoruz.”
İkisi de oldukları yerde kaldı.
Dakikalar geçmeye başladı.
Tarek ilk kez bu kadar net biçimde şunu hissetti:
Ne kadar plan yapılırsa yapılsın…
Gerçek hayat, her zaman kendine küçük bir yer açardı.
Yukarıdaki değişiklik kısa sürdü.
Kevin birkaç dakika sonra yeniden konuştu.
“Devam edebilirsiniz.”
Tarek rahatlamadı.
“Ne oldu?”
“Rutin dışı ama önemsiz bir durum.”
Profesör birkaç saniye sustu.
“Emin misin?”
Kevin de sustu.
Sonra:
“Devam etmenize engel olacak bir şey yok.”
Tarek bu cevabın bilinçli seçildiğini fark etti.
Kevin “eminim” dememişti.
Profesör bunu sevdi.
“Anlaşıldı.”
Hamid derin bir nefes aldı.
“Devam?”
Tarek önündeki karanlığa baktı.
Sonra başını salladı.
“Devam.”
İki adam yeniden yürümeye başladı.
Ama artık değişen bir şey vardı.
Az önceye kadar planı takip ediyorlardı.
Şimdi ise bilinmeyenin içinde ilerliyorlardı.
Ve aradaki fark çok büyüktü.
Tarek fenerini önüne tuttu.
Koridor birkaç metre sonra sola dönüyordu.
Dönüşün ardından çok zayıf bir ışık gördüler.
İkisi de aynı anda durdu.
Hamid fısıldadı:
“Hocam…”
Tarek cevap vermedi.
Çünkü o ışığı o da görmüştü.
Yıllardır kapalı olduğunu düşündükleri bir tünelin sonunda…
Işık vardı.
Bu tek başına bir gerçeği değiştiriyordu.
Orası tamamen unutulmuş değildi.
Profesörün kalbi hızlandı.
Hamid elini kaldırdı.
“Bekleyelim.”
Tarek bu kez hiç itiraz etmedi.
İkisi karanlığın içinde durdu.
Uzakta belli belirsiz ışık yanmaya devam ediyordu.
Ne hareket vardı…
Ne ses…
Ama artık ikisi de aynı şeyi biliyordu.
Bu geçit yalnızca geçmişe ait değildi.
Bir şekilde…
Bugüne de dokunuyordu.
Ve o anda Tarek’in zihninden tek bir düşünce geçti:
Belki de şimdiye kadar sordukları soru yanlıştı.
Soru, “Bu tüneller nereye çıkıyor?” değildi.
Asıl soru şuydu:
“Bu tünelleri bugün başka kim biliyor?”