16. BÖLÜM
Uzakta gördükleri ışık sabit duruyordu.
Ne yaklaşıyor…
Ne uzaklaşıyor…
Ne de titreşiyordu.
Tarek ile Hamid karanlık koridorun içinde birkaç dakika boyunca kıpırdamadan beklediler.
Hamid fısıldadı:
“Elektrik ışığına benziyor.”
Tarek cevap vermedi.
Bir adım öne çıktı.
Sonra durdu.
Kevin’in sesi duyuldu.
“Hocam?”
“Dinliyorum.”
“Kaldığınız yerde misiniz?”
“Evet.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Şimdilik bulunduğunuz bölümde olağan dışı bir hareket görünmüyor.”
Tarek gözlerini ışık noktasından ayırmadı.
“Biz görüyoruz.”
“Neyi?”
“Işık.”
Bu kez bağlantının diğer tarafı sustu.
Henri’nin sesi geldi:
“Orada ışık olmaması gerekiyordu.”
Hamid Tarek’e baktı.
İşte ikisinin de duymak istemediği cümle buydu.
Profesör sakin kalmaya çalıştı.
“Ne öneriyorsunuz?”
Kevin’in cevabı gecikmedi.
“Bekleyin.”
Bir dakika.
Sonra bir dakika daha.
Karanlığın içinde zaman uzuyordu.
Tarek kendi kalp atışlarını duyabiliyordu.
Hamid ise fenerini yere çevirmişti.
Uzakta duran ışığı doğrudan aydınlatmak istemiyordu.
Sonunda Kevin yeniden konuştu.
“Hocam, ışığın kaynağını doğrulayamıyoruz.”
“Bu ne demek?”
“Bizim bildiğimiz düzenin parçası değil.”
Tarek’in yüzü sertleşti.
“Geri dönelim mi?”
Bu soru ilk kez açıkça söylenmişti.
Henri hemen cevap vermedi.
Kevin ise net konuştu:
“Kararı siz vereceksiniz.”
Tarek gözlerini kapattı.
Aylar önce Yusuf Efendi’ye verdiği söz aklına geldi.
Gerçek bir tehlike görürsek duracağız.
Ama karşılarındaki şey tehlike miydi?
Yoksa yalnızca bilinmeyen mi?
Hamid sessizce sordu:
“Hocam?”
Profesör gözlerini açtı.
“Biraz daha yaklaşacağız.”
Hamid başını salladı.
“Yavaş.”
“Çok yavaş.”
Koridor birkaç metre sonra genişledi.
Işığın kaynağı da burada anlaşıldı.
Duvarın üst bölümünde sonradan açılmış küçük bir açıklıktan yukarıdaki aydınlatmanın çok zayıf bir kısmı sızıyordu.
Hamid derin bir nefes verdi.
“İnsan bazen ışığa bile düşman gözüyle bakıyor.”
Tarek gülümsedi.
“Bu gece her şeye öyle bakıyoruz.”
Ama rahatlaması kısa sürdü.
Çünkü birkaç adım sonra koridor sona erdi.
Önlerinde büyük, düz bir taş yüzey vardı.
Bu kez üzerindeki işaret çok daha belirgindi.
Üç yarım yay.
Ortadan geçen çizgi.
Tarek nefesini tuttu.
“Yine o sembol.”
Hamid yaklaştı.
“Bu kez çok daha büyük.”
“Evet.”
“Ne demek?”
Profesör uzun süre taşın üzerindeki şekle baktı.
Sonra:
“Bence artık yön göstermiyor.”
“Peki?”
“Varış noktasını gösteriyor.”
Hamid’in yüzü değişti.
“Yani…”
Tarek başını salladı.
“Haritadaki boşluk.”
İkisi birkaç saniye konuşmadı.
Aylar önce Kahire’de haritaları üst üste koyduklarında buldukları o çizilmemiş alan…
Tüm yolların etrafından dolaştığı…
Hiçbir planın içine girmediği…
Ama her haritanın varlığını dolaylı biçimde kabul ettiği boşluk…
Şimdi önlerindeydi.
Hamid fısıldadı:
“Hocam, geri dönsek bile artık buranın var olduğunu biliyoruz.”
Tarek ona baktı.
“Evet.”
“Bu da insanın hayatını değiştirmeye yeter.”
Profesör cevap vermedi.
Çünkü Hamid haklıydı.
Bazı kapıları açmak gerekmiyordu.
Kapının varlığını öğrenmek bile yeterince tehlikeliydi.
Uzun bir bekleyişten sonra taş yüzeyin ardında dar bir geçit ortaya çıktı.
Tarek ilk adımı attığında hava değişti.
İçerisi diğer koridorlardan daha kuruydu.
Duvarlar daha düzgün işlenmişti.
Fener ışığı ileri uzandığında Hamid’in nefesi kesildi.
“Hocam…”
Tarek de görmüştü.
Burası tünel değildi.
Bir odaydı.
Geniş.
Yüksek tavanlı.
Ve yüzyıllardır terk edilmiş gibi görünmesine rağmen şaşırtıcı derecede sağlam.
Duvar boyunca taş sekiler uzanıyordu.
Yerde kırılmış kaplar…
Paslanmış metal parçaları…
Belirsiz işaretler…
Tarek her şeyi incelemek istiyordu.
Ama bakışları odanın karşı tarafında takılı kaldı.
Çünkü orada eski dünyaya ait olmayan bir çizgi vardı.
Düz.
Yeni.
Modern.
İki çağ birbirine yalnızca birkaç metre mesafede duruyordu.
Geçmiş…
Ve bugün.
Hamid alçak sesle konuştu:
“Demek doğru yere gelmişiz.”
Tarek cevap verdi:
“Henüz bundan emin değilim.”
Ama aslında emindi.
İlerideki bölümden çok zayıf bir ışık daha geliyordu.
Bu kez bunun kaynağı belliydi.
Yerebatan’ın sergi alanı.
Yukarıda dünyanın en pahalı taşları parlıyordu.
Aşağıda ise Tarek ile Hamid karanlığın içinde duruyordu.
İki dünya arasında birkaç eski taş vardı.
Profesör uzun süre hiçbir şey söylemedi.
Aylar boyunca bu anı düşünmüştü.
Zihninde her şey daha basit görünüyordu.
Servet bir rakamdı.
Milyarlar.
Şirketler.
Sigortalar.
Fonlar.
Yardım projeleri.
Ama şimdi yukarıdaki taşları gözünün önüne getirdiğinde mesele değişmişti.
Her biri gerçekti.
Birine aitti.
Birileri yıllarca onu bulmuş, kesmiş, işlemiş, satmış, satın almıştı.
Tarek ilk kez yapmak üzere oldukları şeyin adını kendi zihninde saklamadan söyledi:
Hırsızlık.
Kelime ağırdı.
Onu başka kelimelerle süslemek kolaydı.
Adalet.
Dağıtım.
Denge.
İyilik.
Ama gerçeğin bir adı vardı.
Ve Tarek o adı artık kendisinden saklayamazdı.
Hamid Profesörün yüzüne baktı.
“Ne oldu?”
Tarek cevap vermedi.
“Hocam?”
Sonunda konuştu:
“Bir şeyin doğru olduğuna aylarca inanırsın.”
Hamid bekledi.
“Sonra o şeyin karşısına geldiğinde…”
Tarek nefes aldı.
“…kelimeler değişir.”
Hamid ne demek istediğini anlamıştı.
“Dönmek mi istiyorsunuz?”
Bu soru karanlığın içinde asılı kaldı.
Tarek hemen cevap vermedi.
“Bilmiyorum.”
Hamid şaşırmadı.
Profesör devam etti:
“Bunun olabileceğini hiç düşünmemiştim.”
“Neyin?”
“Buraya kadar gelip vazgeçmenin.”
Hamid başını önüne eğdi.
Sonra çok sakin biçimde konuştu:
“Hocam, bana kararın son ana kadar değişebileceğini siz söylediniz.”
Tarek ona baktı.
Hamid devam etti:
“Şimdi o son an olabilir.”
Kulağındaki cihazdan Henri’nin sesi duyuldu.
“Hocam, durum nedir?”
Tarek bir süre cevap vermedi.
Sonra:
“Bekliyoruz.”
Kevin sordu:
“Problem mi var?”
Profesörün cevabı şaşırtıcıydı.
“Teknik değil.”
Bu iki kelime, karşı tarafta her şeyi anlatmaya yetti.
Henri sustu.
Kevin ise yalnızca:
“Anladım.”
dedi.
Ne baskı yaptı.
Ne hızlandırdı.
Ne de “artık çok geç” dedi.
Tarek bunu takdir etti.
Bu karar yalnızca ona ait olmalıydı.
Dakikalar geçti.
Profesör duvara yaslandı.
Gözlerini kapattı.
Bir çocuğun burs kazanmasını düşündü.
Bir köyde akan temiz suyu.
Bir hastaneye alınabilecek cihazı.
Bir araştırma merkezini.
Sonra yukarıdaki taşları düşündü.
Ve insanların kendi amaçlarını haklı göstermek için ne kadar kolay hikâyeler kurabildiğini.
Bir anda Yusuf Efendi’nin sesi zihninde duyuldu:
“İyi niyet, yanlış bir işi doğru yapmaz.”
Tarek gözlerini açtı.
Hamid hâlâ bekliyordu.
“Hocam?”
Profesör yavaşça konuştu:
“Devam edeceğiz.”
Hamid’in yüzünde ne sevinç ne rahatlama vardı.
Sadece ciddiyet.
Tarek hemen ekledi:
“Ama bir şart daha koyuyorum.”
“Nedir?”
“Bundan sonra herhangi bir insana zarar verme ihtimali doğarsa…”
Hamid sözünü tamamladı:
“Döneriz.”
“Hayır.”
Tarek başını iki yana salladı.
“Bırakırız.”
“Her şeyi?”
“Her şeyi.”
Hamid uzun süre baktı.
Sonra başını salladı.
“Tamam.”
İlerlemeye devam ettiler.
Bir süre sonra taş duvarın ardından Yerebatan’ın daha belirgin uğultusu gelmeye başladı.
Yukarıdaki sistemler…
Havalandırma…
Uzak insan sesleri…
Ve suyun hafif yankısı.
Tarek, sarnıcın bu kadar yakında olduğunu hissettiğinde istemsizce durdu.
Bir duvarın öte tarafında milyarlarca dolarlık servet vardı.
Kendisi ise elinde küçük bir fenerle, yüzlerce yıllık bir geçitte duruyordu.
Tarihin bazen insanla alay ettiğini düşündü.
Modern dünyanın bütün teknolojisi yukarıdaydı.
Ama geçmiş, aşağıda hâlâ kendi yolunu saklıyordu.
Henri’nin sesi yeniden geldi.
“Hocam.”
“Evet.”
“Yukarıda küçük bir değişiklik var.”
Tarek’in bütün dikkati bir anda toplandı.
“Ne değişikliği?”
“Rutin dışı bir hareket.”
Hamid Profesörün yüzünü izliyordu.
“Tehlike?”
Henri cevap vermeden Kevin konuştu:
“Henüz değil.”
Tarek:
“Ne kadar zamanımız var?”
Kevin’in cevabı net değildi.
“Zamana göre karar vermeyin.”
Bu söz Tarek’in hoşuna gitmedi.
“Neye göre?”
“Gördüğünüze göre.”
Profesör derin bir nefes aldı.
“Anlaşıldı.”
Tam o anda yukarıdan belli belirsiz bir titreşim geldi.
Taş duvardan içeri yayıldı.
Hamid hemen fenerini kapattı.
Karanlık üzerlerine çöktü.
İkisi de nefesini tuttu.
Bir ses.
Sonra ikinci.
Üst tarafta bir hareket vardı.
Tarek’in kulağında Kevin’in sesi:
“Bekleyin.”
Kimse kıpırdamadı.
Saniyeler geçti.
Sonra…
Sessizlik.
Kevin yeniden konuştu.
“Geçti.”
Tarek fenerini açmadı.
“Ne oldu?”
“Rutin kontrol olabilir.”
“Olabilir mi?”
“Evet.”
Tarek karanlıkta gülümsedi.
Kevin’in “kesin” kelimesini hâlâ kullanmaması artık onu rahatsız etmiyordu.
Tam tersine güven veriyordu.
Hamid fenerini yeniden açtı.
Önlerinde kalan son bölüm aydınlandı.
Taş yüzeyin ardından yansıyan belli belirsiz ışık, duvara küçük renkler düşürüyordu.
Kırmızı.
Mavi.
Beyaz.
Elmasların ışığı.
Tarek birkaç saniye onları seyretti.
Bu kadar yakındılar.
Hamid fısıldadı:
“Hocam…”
“Efendim?”
“Bunca yol geldik.”
Tarek cevap vermedi.
Hamid devam etti:
“İnsan tam burada kendine şunu soruyor.”
“Neyi?”
“Gerçekten aradığımız şey elmaslar mıydı?”
Profesör ona baktı.
Bu kez cevap vermek uzun sürmedi.
“Hayır.”
“Neydi?”
Tarek fenerini taş zemine çevirdi.
“Ne yapabilecek biri olduğumuzu öğrenmek.”
Hamid’in yüzü ciddileşti.
“Ve öğrendik mi?”
Profesör yavaşça başını salladı.
“Henüz değil.”
Bir süre sonra karanlığın içinde parıltılar çoğalmaya başladı.
Görmedikleri ama varlığını hissettikleri servet, birkaç metre ötedeydi.
Tarek’in zihninde artık para yoktu.
Rakamlar yoktu.
Plan yoktu.
Sadece tek bir soru vardı:
Bu kapıdan geçtiğinde…
Yıllardır olduğu adam olarak geri dönebilecek miydi?
Hamid arkasında sessizce bekliyordu.
Tarek son kez geriye baktı.
Karanlık koridor kilometrelerce uzanıyormuş gibi görünüyordu.
Geri dönüş yolu hâlâ oradaydı.
Sonra önüne döndü.
Elmaslardan yansıyan zayıf ışık taş duvarlara vuruyordu.
Profesör derin bir nefes aldı.
Ve karanlığın içinde bir adım daha attı.
O adım yalnızca Yerebatan’a doğru değildi.
Kendi vicdanının çizdiği son sınıra doğruydu.