5. BÖLÜM
Yusuf Efendi telefonu kapattıktan sonra uzun süre yerinden kalkmadı.
Tarek’in sesindeki değişimi fark etmişti.
Profesör her zamanki gibi ölçülü konuşmuştu. Ne paniğe kapılmış ne de gereğinden fazla şey söylemişti.
Ama Yusuf Efendi onu yıllardır tanıyordu.
Cümlelerin arasında saklanan endişeyi anlamıştı.
“Telefonda anlatmak istemiyorum.”
Bu söz zihninde tekrar tekrar dönüyordu.
Mesele sıradan bir akademik çalışma olsaydı, Tarek onu Kahire’ye çağırmazdı.
Üstelik bu kadar kısa sürede.
Yusuf Efendi pencereye doğru yürüdü.
Ayasofya’nın kubbesi akşam ışığında ağır bir gölge gibi yükseliyordu.
Bir süre sessizce baktı.
Aklına birkaç hafta önce açtıkları gizli dolap geldi.
Parşömenler…
Sembol…
Yerebatan Sarnıcı’nda buldukları aynı işaret…
Ve o gece hissettiği tuhaf duygu.
Bir şeylerin henüz başlamadığını ama başlamak üzere olduğunu düşünmüştü.
Şimdi Profesörün telefonu bu hissi güçlendirmişti.
Hafta sonu için hazırlığını kısa tuttu.
Yanına birkaç parça kıyafet, not defterini ve eski harita kopyalarından bazılarını aldı.
Fazlasını istemedi.
Bu ziyaret bir tatil değildi.
Hatta akademik bir toplantı bile sayılmazdı.
Sabah henüz İstanbul tam uyanmadan evden çıktı.
Sokaklar alışılmadık ölçüde sakindi.
Hava serindi.
Uçağı İstanbul Havalimanı’ndan kalkacaktı.
Araç hareket ettiğinde Yusuf Efendi arka koltuğa yaslandı.
Şehrin sabah manzarasını izliyordu.
Köprüler…
Minareler…
Boğazın üzerine yayılan pus…
Her şey her zamanki gibiydi.
Ama onun zihni başka yerdeydi.
Profesör ne bulmuş olabilirdi?
Parşömenlerde yeni bir işaret mi?
Başka bir geçit mi?
Yerebatan’ın altındaki boşlukla ilgili kesin bir kanıt mı?
Belki de mesele bütün bunlardan daha büyüktü.
Yusuf Efendi istemeden ellerini birbirine kenetledi.
Aklına en rahatsız edici ihtimal geldi.
Ya gerçekten, Ayasofya ile Yerebatan arasında bugüne kadar bilinmeyen bir sistem varsa?
Yeraltı su yolları…
Kapatılmış geçitler…
Bizans döneminden kalma servis tünelleri…
Yüzyıllar içinde unutulmuş girişler…
Bunların varlığı tek başına büyük bir keşif sayılırdı.
Ama Profesörün sesindeki ton ona başka bir şey söylüyordu.
Mesele yalnızca tarih değildi.
Havalimanındaki güvenlik işlemleri sırasında çevresine dikkatle baktı.
İnsanlar aceleyle kapılara yöneliyor, anonslar terminalin geniş tavanında yankılanıyordu.
Yusuf Efendi kalabalığın ortasında yalnız gibiydi.
Zihni iki farklı düşünce arasında gidip geliyordu.
Bir tarafı akademisyendi.
Bulunabilecek yeni bir yapının heyecanını hissediyordu.
Diğer tarafı ise yılların verdiği tecrübeyle daha temkinliydi.
Bazı keşifler yalnızca tarih kitaplarını değiştirmezdi.
İnsanların bugünkü dengelerini de etkilerdi.
Uçağa bindi.
Pencere kenarındaki koltuğuna oturdu.
Motorlar çalışmaya başladığında başını cama yasladı.
Uçak pistte ilerledi.
İstanbul yavaş yavaş geride kalıyordu.
Kalkıştan birkaç dakika sonra Boğaz uzaktan ince bir çizgiye dönüştü.
Kubbe ve minareler küçüldü.
Şehir bulutların altında kaybolmaya başladı.
Yusuf Efendi gözlerini kapattı.
İçinden tek bir düşünce geçti:
“Eğer gerçekten o tüneller varsa…”
Bir süre durdu.
“…bu yalnızca bir keşif değildir.”
Gözlerini açtı.
“Bir kapıdır.”
Uçuş boyunca uyuyamadı.
Yanındaki yolcu bir süre sonra uykuya dalmıştı.
Yusuf Efendi ise not defterini çıkardı.
Boş bir sayfa açtı.
Bir süre hiçbir şey yazmadı.
Sonra yalnızca üç kelime not etti:
Ayasofya – Yerebatan – Boşluk
Altına bir soru işareti koydu.
Defteri kapattı.
Profesörün ne söyleyeceğini tahmin etmeye çalışmanın anlamı yoktu.
Bir kaç saat sonra öğrenecekti.
Ama hissettiği şey değişmiyordu.
Tarek’in sesi yalnızca heyecanlı değildi.
Endişeliydi.
Ve bu, Yusuf Efendi için her şeyden daha önemliydi.
Çünkü Tarek kolay kolay korkan bir adam değildi.
Uçak Kahire’ye yaklaşırken manzara değişmeye başladı.
Yeşil alanların arasından Nil uzanıyor, şehir sarı ve kahverengi tonlarıyla ufka yayılıyordu.
Yusuf Efendi yıllardır görmediği bu şehre bakarken çocukluğundan dinlediği aile hikâyelerini hatırladı.
Anne ve babasının memleketi…
Kendi köklerinin bir parçası.
Ama bugün buraya geliş sebebi geçmişe duyulan özlem değildi.
Uçak piste teker koydu.
Kısa süre sonra terminale yanaştılar.
Yusuf Efendi’nin uçak altı bagajı yoktu.
Bunu özellikle tercih etmişti.
Beklemek istemiyordu.
Pasaport kontrolünden geçip gelen yolcu salonuna yöneldi.
Çıkış kapısına yaklaştıkça içindeki merak arttı.
Kapı açıldı.
Kalabalığın arasında gözleri hemen tanıdık bir yüzü buldu.
Profesör Tarek.
Birkaç metre ötede durmuş, gelen yolcuları dikkatle izliyordu.
Yusuf Efendi dışarı çıktığında Tarek’in yüzü aydınlandı.
Hızlı adımlarla yanına geldi.
İki eski dost sarıldı.
“Hoş geldin Yusuf.”
“Hoş bulduk hocam.”
Yusuf Efendi geri çekilip Profesörün yüzüne baktı.
Tarek gülümsüyordu.
Ama bu, rahat bir adamın gülümsemesi değildi.
“Yolculuk nasıl geçti?”
“İyi geçti.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Yusuf Efendi doğrudan konuya girdi.
“Telefonda söylemediklerin var.”
Tarek’in gülümsemesi kayboldu.
Bir an etrafına baktı.
“Var.”
Başka hiçbir şey söylemedi.
Birlikte otoparka yöneldiler.
Tarek’in aracı tenha bir bölümdeydi.
Sade, dikkat çekmeyen bir otomobil.
Bagaj olmadığı için doğrudan bindiler.
Motor çalıştı.
Kahire’nin yoğun trafiğine karıştılar.
Kornalar…
Kalabalık…
Yol kenarındaki dükkânlar…
Güneşin altında titreşen şehir…
Yaklaşık birkaç dakika boyunca ikisi de konuşmadı.
Yusuf Efendi sonunda sessizliği bozdu.
“Şimdi anlatabilirsin.”
Tarek gözlerini yoldan ayırmadı.
“Henüz değil.”
Yusuf Efendi kaşlarını kaldırdı.
“Beni bunun için çağırmadın mı?”
“Çağırdım.”
Profesör derin bir nefes aldı.
“Ama konuşacağımız yer burası değil.”
Yusuf Efendi bir süre onu izledi.
“Bu kadar ciddi mi?”
Tarek başını hafifçe salladı.
“Sandığımızdan daha ciddi.”
Araç kavşaktan döndü.
Kahire’nin merkezine doğru ilerlemeye başladılar.
Yusuf Efendi artık soru sormadı.
Bir süre sonra Tarek kendiliğinden konuştu.
“İstanbul’da bulduğumuz şeyle ilgili çalışmaya devam ettim.”
Yusuf Efendi’nin dikkati tamamen ona döndü.
“Parşömenler?”
“Evet.”
“Bir şey buldun.”
Bu soru değildi.
Tarek’in elleri direksiyonu biraz daha sıkı kavradı.
“Bir şeyden fazlasını.”
Yusuf Efendi’nin kalbi hızlandı.
“Ayasofya mı?”
“Hayır.”
Tarek ilk kez ona baktı.
“Asıl mesele Yerebatan.”
Yusuf Efendi sustu.
Tarek devam etti:
“Haritaları üst üste koydum. Farklı dönemleri karşılaştırdım. Aynı yerde sürekli boş bırakılmış bir alan var.”
“Ne kadar büyük?”
“Henüz kesin değil.”
“Peki bunun tünellerle bağlantısı?”
Profesör yeniden yola döndü.
“Bence tünellerin merkezi orası.”
Yusuf Efendi arkasına yaslandı.
Bir süre yalnızca dışarı baktı.
Sonra yavaşça sordu:
“Bizi kimse dinlemiyor değil mi?”
Tarek hafifçe gülümsedi.
“İşte bu yüzden burada konuşmayı bırakıyoruz.”
Bu cevap Yusuf Efendi’yi daha da tedirgin etti.
Yaklaşık bir saat sonra araç Kahire’nin tarihî bölgelerinden birine girdi.
Dar sokaklar…
Taş cepheli eski binalar…
Baharat kokuları…
İnsan sesleri…
Yusuf Efendi çevresine baktı.
Tarek arabayı Han el-Halili yakınlarında durdurdu.
Kontağı kapattı.
“Önce yemek yiyelim.”
Yusuf Efendi ona baktı.
“Bunca yolu yemek için gelmedim hocam.”
Tarek ilk kez gerçek anlamda gülümsedi.
“Biliyorum.”
Kapıyı açtı.
“Zor konuşmalara aç karınla başlanmaz.”
Birlikte araçtan indiler.
Kalabalığın arasından yürüyerek yıllardır ayakta duran eski bir restorana girdiler.
Bakır işlemeler…
Ahşap oymalar…
Loş ışıklar…
Duvarlardan yükselen tarihin kokusu…
Mekân Tarek’i tanıyordu.
Şef garson onları görür görmez gülümseyerek karşıladı.
“Hocam, hoş geldiniz!”
“Hoş bulduk.”
“Her zamanki masa?”
Tarek başını salladı.
“Bugün biraz daha sakin bir köşe olsun.”
Garson onları avluya bakan tenha bir masaya götürdü.
Oturduklarında Yusuf Efendi sabırsızlığını saklamadı.
“Artık anlatacak mısın?”
Profesör masaya gelen su bardağından bir yudum aldı.
Sonra Yusuf Efendi’nin gözlerinin içine baktı.
“Anlatacağım.”
Bir süre sustu.
“Ama önce şunu bilmeni istiyorum.”
“Neyi?”
“Bu konuşmadan sonra İstanbul’a aynı gözle bakamayacaksın.”
Yusuf Efendi’nin yüzündeki ifade sertleşti.
Tarek devam etti:
“Belki bana da.”
Masaya kısa bir sessizlik çöktü.
Dışarıda Kahire bütün gürültüsüyle yaşamaya devam ediyordu.
Ama o masada…
Birazdan söylenecek birkaç cümle, iki adamın hayatını tamamen değiştirecekti.