4. BÖLÜM
Tarek o gece neredeyse hiç uyumadı.
Gözlerini kapattığında bile önünde aynı görüntü beliriyordu.
Haritalar…
Tüneller…
Semboller…
Ve hepsinin ortasında, hiçbir çizginin dokunmadığı o garip alan.
Boşluk.
Sabah olduğunda yeniden ofisine döndü.
Kapıyı kapattı.
Masasının üzerindeki dosyaları bir kez daha açtı.
Bu kez amacı yalnızca bakmak değildi.
Anlamak istiyordu.
Farklı dönemlere ait haritaları tek tek önüne serdi. Bazıları Bizans dönemindendi, bazıları daha sonraki yıllarda hazırlanmıştı. Ölçekleri birbirinden farklıydı. Çizim teknikleri değişiyordu.
Ama bir şey değişmiyordu.
Boşluk.
Haritaları üst üste getirdiğinde aynı alanın tekrar tekrar çizilmeden bırakıldığını fark etti.
Bu bir eksiklik olamazdı.
Bu kadar farklı kaynağın aynı yerde hata yapması mümkün değildi.
Birileri o bölgeyi özellikle boş bırakmıştı.
Tarek sandalyesine yaslandı.
Uzun süre kıpırdamadı.
Sonra not defterini açtı.
Sayfanın üstüne tarihi yazdı.
Altına büyük harflerle bir başlık attı:
ARAŞTIRMA NOTLARI – ÖN DEĞERLENDİRME
Kalemini birkaç saniye havada tuttu.
Ardından yazmaya başladı.
Tarihî Yarımada’nın altında, bugüne kadar bütünlüğü ortaya çıkarılamamış gelişmiş bir yeraltı ağı bulunuyor olabilir.
Bir satır boş bıraktı.
Devam etti.
Ayasofya, Yerebatan Sarnıcı, eski saray alanları ve çevredeki tarihî yapılar arasında doğrudan ya da dolaylı bağlantılar bulunduğuna ilişkin güçlü işaretler vardır.
Tarek durdu.
Kalemin ucuyla masaya hafifçe vurdu.
Sonra yeniden yazdı.
Giriş ve çıkış noktaları, yapının doğal mimari unsurları içine gizlenmiş olabilir.
Bu nedenle bazı açıklıkların kapıdan çok duvar, sütun, niş veya yapı elemanı gibi görünmesi muhtemeldir.
Profesör sayfayı çevirdi.
Artık zihnindeki ihtimaller daha açık hâle geliyordu.
Alt alta notlar aldı.
Saklanma.
Kaçış.
Güvenli geçiş.
Değerli eşyaların korunması.
İnsanların fark edilmeden bir noktadan başka bir noktaya ulaşması.
Olağanüstü durumlar için hazırlanmış depolama alanları.
Son maddeyi yazarken kalemi yavaşladı.
Bu sistem yalnızca kaçmak için tasarlanmış değildi.
Bir şeyi korumak için de tasarlanmış olabilirdi.
Belki insanları.
Belki belgeleri.
Belki serveti.
Belki de tarih boyunca el değiştirdiğinde şehirlerin kaderini değiştirecek şeyleri.
Tarek defterin alt kısmına tek bir cümle yazdı:
Bu yapı yalnızca savunma amacıyla yapılmış olamaz.
Kalemi masaya bıraktı.
Pencereye doğru yürüdü.
Kahire sabahı yavaş yavaş canlanıyordu.
Arabaların sesleri yükseliyor, sokaklarda hayat başlıyordu.
Ama Tarek’in zihni hâlâ İstanbul’un altındaydı.
Yüzyıllardır karanlıkta duran bir yapının içinde.
Bir anda aklına başka bir soru geldi.
Eğer bu sistem gerçekten bu kadar büyükse…
Kimler biliyordu?
Ve daha önemlisi:
Neden unutulmuştu?
Günler geçtikçe keşif Tarek için akademik bir meraktan çok daha fazlasına dönüşmeye başladı.
Bir yük hâline geliyordu.
Çünkü bilgi, bulunduğu andan itibaren insana sorumluluk yüklüyordu.
Bir şeyi bilmemek kolaydı.
Ama öğrendikten sonra görmezden gelmek çok daha zordu.
Profesör masasında oturmuş, bilgisayar ekranındaki fuar afişine bakıyordu.
Dünya Mücevher Fuarı – İstanbul – Temmuz 2026
Bir ay boyunca dünyanın en değerli taşları Yerebatan Sarnıcı’nda sergilenecekti.
Ve birkaç metre altında…
Yüzyıllardır kimsenin bilmediği bir sistem bulunuyor olabilirdi.
Bu düşünce zihnine ilk kez düştüğünde hemen uzaklaştırmak istemişti.
Fakat geri geliyordu.
Tekrar.
Tekrar.
Tarek hayatı boyunca servet ile yoksulluk arasındaki uçuruma yakından şahit olmuştu.
Kazılar için gittiği ülkelerde bir yanda milyonlarca dolarlık eserlerin peşinde koşan koleksiyoncuları, diğer yanda bir günlük ekmek için çalışan insanları görmüştü.
Dünyanın bazı bölgelerinde çocukların suya ulaşamadığını biliyordu.
Bazı gençlerin yalnızca maddi imkânsızlık yüzünden eğitimlerini bırakmak zorunda kaldığını da.
Servetin kendisine düşman değildi.
Ama servetin insanın gözünü kör etmesine karşıydı.
Gücün yalnızca belli ellerde toplanmasına karşıydı.
Yıllardır içinde taşıdığı bu düşünceler şimdi başka bir şeyle birleşmeye başlamıştı.
Yerebatan.
Tüneller.
Fuar.
Profesör ayağa kalktı.
Pencereye yürüdü.
“Hayır…”
Bunu sesli söylemişti.
Henüz düşünmemesi gereken bir şeyi düşündüğünün farkındaydı.
Masasına geri döndü.
Defterini kapattı.
Bilgisayar ekranını kararttı.
Ama düşünce kaybolmadı.
Aksine daha da belirginleşti.
Tarih bazen insanın önüne yalnızca bir keşif koymazdı.
Bir tercih de koyardı.
Tarek’in ilk içgüdüsü akademisyenliğinin gerektirdiği şeyi yapmaktı.
Belgele.
Koru.
Yetkililere bildir.
Sonra durdu.
Eğer bütün bulguları resmî makamlara teslim ederse ne olurdu?
Kazılar başlardı.
Komisyonlar kurulurdu.
Uzmanlar gelirdi.
Basın haberi duyururdu.
Yıllarca sürecek araştırmalar başlardı.
Belki tarih adına muhteşem bir sonuç ortaya çıkardı.
Belki de tüneller güvenlik gerekçesiyle kapatılırdı.
Bazı bölümler güçlendirilir, bazı bölümler betonla doldurulurdu.
Sonunda yeraltındaki o gizemli dünya turistik bir güzergâha dönüşebilirdi.
Tarek kaşlarını çattı.
Bunu istemediğinden emin değildi.
Asıl korktuğu başka bir şeydi.
Bilginin yanlış ellere geçmesi.
Çünkü tarih boyunca değerli olan her şey, er ya da geç güç sahiplerinin ilgisini çekmişti.
Bu tüneller gerçekten önemli bir sırrı saklıyorsa, keşfin açıklanması onu korumak yerine yok edebilirdi.
Profesör uzun süre düşündü.
İkinci seçenek her şeyi unutmaya çalışmaktı.
Fotoğrafları silmek.
Notları yok etmek.
Defteri kapatmak.
Hayatına devam etmek.
Ama bu da mümkün değildi.
Çünkü artık biliyordu.
Ve bilmek, geri dönüşü olmayan bir eşikti.
“Susmak da bir seçimdir,” diye mırıldandı.
Bu söz hoşuna gitmedi.
Ama doğruydu.
Üçüncü bir yol olmalıydı.
Bilgiyi hemen açıklamamak.
Ama kaybetmemek.
Kullanmamak.
Ama gerektiğinde korumak.
Tarek bilgisayarını açtı.
Fotoğrafları güvenli bir dosyaya taşıdı.
Notlarının kopyalarını ayırdı.
Sonra defterine tek bir cümle yazdı:
Bu yapı sahip olunmak için değil, anlaşılmak için vardır.
Bir süre o cümleye baktı.
Sonra derin bir nefes aldı.
Kararının ilk kısmı netleşmişti.
Bu sırrı herkese anlatmayacaktı.
Ama tek başına da taşıyamazdı.
Zihninde yalnızca bir kişi vardı.
Yusuf Efendi.
Tarek onu yıllardır tanıyordu.
Bilgisine güveniyordu.
Ama asıl güvendiği şey karakteriydi.
Yusuf Efendi, ne zaman konuşması gerektiğini bildiği kadar ne zaman susması gerektiğini de bilen adamlardandı.
Tarih ile vicdan arasında ince bir çizgide yürüyebiliyordu.
Profesör telefonunu eline aldı.
Numarayı açtı.
Parmağı arama tuşunun üzerinde durdu.
Sonra vazgeçti.
Böyle bir konuşma telefonda yapılmazdı.
Ekranı kapattı.
“Yüz yüze.”
Karar vermişti.
Ama Yusuf Efendi’yi İstanbul’dan Kahire’ye çağırmak için bir sebep gerekiyordu.
Üstelik doğal bir sebep.
Şüphe çekmeyecek bir görüşme.
Tarek birkaç gün boyunca hiçbir şey yapmadı.
Araştırmalarına devam etti.
Haritaları yeniden inceledi.
Boşluk değişmiyordu.
Aksine her yeni veri onu daha da görünür kılıyordu.
Yaklaşık bir hafta sonra telefonu yeniden eline aldı.
Bu kez arama tuşuna bastı.
Telefon birkaç kez çaldı.
Yusuf Efendi’nin tanıdık sesi duyuldu.
“Selamünaleyküm hocam.”
Tarek istemsizce gülümsedi.
“Aleykümselam Yusuf. Nasılsın?”
“Çok şükür hocam. Siz nasılsınız?”
“İyiyim. İş güç…”
Önce sıradan şeylerden konuştular.
İstanbul’un havasından.
Ayasofya’daki yoğunluktan.
Kahire’deki çalışmalardan.
Dışarıdan dinleyen biri için iki eski dostun sohbetinden başka bir şey değildi.
Bir süre sonra Tarek’in sesi değişti.
“Yusuf…”
“Buyurun hocam.”
“Üzerinde çalıştığım bir mesele var.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Senin görüşüne ihtiyacım olacak.”
Yusuf Efendi hemen cevap vermedi.
Tarek devam etti.
“Telefonda anlatmak istemiyorum.”
Bu kez Yusuf Efendi’nin sesi daha ciddiydi.
“Anladım.”
“Eğer müsaitsen birkaç günlüğüne Kahire’ye gelmeni isterim.”
“Ne zaman?”
“Hafta sonu uygun olur.”
Yusuf Efendi birkaç saniye düşündü.
“Olur hocam. Zaten bir süredir Mısır’a gelmeyi istiyordum.”
Tarek’in omuzlarındaki ağırlık biraz hafifledi.
Konuşmanın sonunda Yusuf Efendi her zamanki sıcaklığıyla sordu:
“İstanbul’dan istediğiniz bir şey var mı hocam?”
Tarek gülümsedi.
“Sen gel yeter.”
Vedalaştılar.
Telefon kapandı.
Profesör bir süre ekranına baktı.
Sonra başını kaldırıp masasındaki haritalara döndü.
Artık bu sır yalnızca onun değildi.
En azından birkaç gün sonra olmayacaktı.
Ve Tarek bilmiyordu ama Yusuf Efendi’nin Kahire’ye yapacağı bu yolculuk, hikâyenin yönünü tamamen değiştirecekti.
Aynı günlerde İstanbul’da fuar hazırlıkları başka bir aşamaya geçmişti.
Açılışa yaklaşık dört ay kalmıştı.
İstanbul Emniyeti için takvim artık haftalarla değil, risklerle ölçülüyordu.
Tarihî Yarımada’nın çevresinde görünmez bir güvenlik ağı kurulmuştu.
Sultanahmet…
Ayasofya…
Yerebatan…
Çevredeki oteller, yollar ve geçiş noktaları sürekli izleniyordu.
Her ihbar değerlendiriliyor, geçmişinde hırsızlık, kaçakçılık veya organize suç bağlantısı bulunan isimlerin hareketleri dikkatle takip ediliyordu.
Şehir yüzeyde her zamanki hayatını sürdürüyordu.
Turistler fotoğraf çekiyor…
Esnaf dükkânını açıyor…
Ezan sesleri kubbelerin arasından yükseliyordu.
Ama perde arkasında başka bir İstanbul vardı.
Sessiz.
Dikkatli.
Hazırlıklı.
Güvenlik birimleri bildikleri bütün risklere karşı önlem alıyordu.
Sorun şuydu:
Bilmedikleri bir şeye karşı önlem almaları mümkün değildi.
Ve Yerebatan Sarnıcı’nın çok altında, resmî hiçbir haritada bulunmayan o boşluk…
Hâlâ sessizce yerinde duruyordu.