6. BÖLÜM
Masaya ilk mezeler bırakıldığında ikisi de yemeğe dokunmadı.
Yusuf Efendi gözlerini Tarek’ten ayırmıyordu.
Profesör ise nereden başlayacağını düşünüyordu.
Sonunda çatalını masaya bıraktı.
“İstanbul’da bulduğumuz parşömenleri yeniden inceledim.”
Yusuf Efendi hafifçe öne eğildi.
“Ne çıktı?”
“Beklediğimizden daha fazlası.”
Tarek çantasından küçük bir dosya çıkardı.
Dosyanın içinde birkaç kâğıt, şeffaf çizim ve not vardı.
Hepsini masaya yaymadı.
Yalnızca bir tanesini Yusuf Efendi’nin önüne koydu.
“Bu, farklı dönemlere ait haritaların üst üste bindirilmiş hâli.”
Yusuf Efendi dikkatle baktı.
“Şu boş alan mı?”
“Evet.”
“Her haritada aynı yerde mi?”
“Tam olarak.”
Tarek parmağını çizimin ortasındaki boşluğa götürdü.
“Bu bir hata değil. Bir eksiklik de değil. Bilinçli olarak çizilmemiş bir yer.”
Yusuf Efendi bir süre konuşmadı.
“Peki ne olabilir?”
“Bilmiyorum.”
Tarek bunu söylerken yüzünde alışılmış akademik güven yoktu.
“Ve beni rahatsız eden de bu.”
Yusuf Efendi başını kaldırdı.
“Senin bilmediğin bir şey olması mı?”
Tarek hafifçe gülümsedi.
“Hayır. Bilinmemesi için bu kadar uğraşılmış olması.”
Garson masaya sıcak ekmek bıraktı.
İkisi de teşekkür edip konuşmanın yeniden yalnız kalmasını bekledi.
Tarek devam etti.
“Haritalar Ayasofya’yı, sarnıçları ve eski saray alanlarını birbirine bağlıyor. Ama merkez Yerebatan gibi görünüyor.”
“Merkez?”
“Evet.”
“Yani bütün tüneller oraya mı çıkıyor?”
“Kesin söyleyemem. Ama birçok hattın aynı noktada birleştiğine dair güçlü işaretler var.”
Yusuf Efendi arkasına yaslandı.
“Ve fuar da orada yapılacak.”
Tarek gözlerini onun gözlerine dikti.
“Tam da mesele bu.”
İlk kez konuşmanın tonu değişmişti.
Artık iki akademisyen geçmişi tartışmıyordu.
Bugünü konuşuyorlardı.
Yusuf Efendi birkaç saniye sessiz kaldı.
“Hocam…”
Sesinde temkin vardı.
“Bu iki meseleyi birbiriyle ilişkilendirmen tesadüf mü?”
Tarek hemen cevap vermedi.
Pencerenin dışındaki kalabalığa baktı.
Han el-Halili’nin uğultusu masaya kadar ulaşıyordu.
“Başlangıçta öyleydi.”
“Şimdi?”
Profesör yavaşça başını çevirdi.
“Artık emin değilim.”
Yusuf Efendi’nin yüzü ciddileşti.
Tarek nefes aldı.
“Yusuf, yıllardır kazı yapıyoruz. Kralların mezarlarını, sarayların kalıntılarını, savaşların izlerini araştırıyoruz.”
“Evet.”
“Ne görüyoruz?”
Yusuf Efendi sorunun nereye gittiğini anlamaya çalışıyordu.
“İnsan görüyoruz.”
“Daha doğrusu aynı insanı.”
Tarek’in sesi ağırlaşmıştı.
“Dönem değişiyor. İsimler değişiyor. Tahtlar değişiyor. Ama güç hep belli ellerde toplanıyor.”
Yusuf Efendi sessizce dinliyordu.
“Birileri hayatı boyunca çalışıyor ve hiçbir şeye sahip olamıyor. Birileri ise doğduğu anda dünyaya hükmedecek servetin içinde gözünü açıyor.”
“Bu yeni bir mesele değil hocam.”
“Değil.”
Tarek başını salladı.
“Beni rahatsız eden de bu zaten. Yeni değil.”
Masaya kısa bir sessizlik çöktü.
Profesör devam etti.
“Dünyanın bir yerinde çocuk temiz su bulamazken başka bir yerde insanlar bir taşı boynunda taşıyabilmek için milyonlarca dolar ödüyor.”
Yusuf Efendi’nin kaşları hafifçe çatıldı.
“Taşın suçu yok.”
Tarek ilk kez gülümsedi.
“Haklısın.”
Sonra ciddileşti.
“Benim derdim taşla değil.”
“Güçle.”
“Evet.”
Yusuf Efendi yavaşça su bardağını eline aldı.
“Bana bunları neden anlatıyorsun?”
İşte soru buydu.
Tarek bunu bekliyordu.
Ama cevap vermek düşündüğünden daha zordu.
Bir süre sustu.
Sonra sesi iyice alçaldı.
“Çünkü aklımdan geçen şeyden ben de korkuyorum.”
Yusuf Efendi’nin eli bardağın üzerinde kaldı.
“Ne geçiyor aklından?”
Tarek masadaki haritaya baktı.
Sonra Yerebatan’ı gösteren noktaya.
“Dünyanın en pahalı mücevherleri birkaç ay sonra burada olacak.”
Yusuf Efendi hiçbir şey söylemedi.
“Dünyanın en gelişmiş güvenlik sistemlerinden biri kurulacak.”
Sessizlik devam etti.
“Ve bütün bu sistemler, bildikleri tehditlere karşı hazırlanacak.”
Yusuf Efendi artık ne söyleyeceğini tahmin ediyordu.
Ama yine de duymak istemiyordu.
“Hocam…”
Tarek sözünü kesmedi.
“Yerin altında ise onların bilmediği başka bir yol olabilir.”
Yusuf Efendi bardağı masaya bıraktı.
“Ne demek istiyorsun?”
Profesör birkaç saniye ona baktı.
Sonra sonunda söyledi:
“Onlara bir ders vermek istiyorum.”
Yusuf Efendi’nin yüzü dondu.
Sanki masanın etrafındaki bütün sesler bir anda uzaklaşmıştı.
“Nasıl bir ders?”
“Henüz bilmiyorum.”
“Bu cevap beni rahatlatmadı.”
“Biliyorum.”
Tarek öne eğildi.
“Bak, söylediğim şey çılgınca gelebilir. Bana da öyle geliyor.”
“Devam et.”
“Eğer kimseye zarar vermeden… kimsenin canını tehlikeye atmadan… bu servetin bir bölümünü onların ellerinden almanın bir yolu varsa…”
Yusuf Efendi gözlerini kapattı.
“Hocam.”
“Biliyorum.”
“Bu söylediğin şeyin adı var.”
Tarek başını salladı.
“Var.”
Yusuf Efendi gözlerini açtı.
“Ve o isim hoşuna gitmez.”
“Biliyorum.”
Masaya ağır bir sessizlik çöktü.
Yusuf Efendi hayatında Tarek’i birçok hâliyle görmüştü.
Heyecanlı.
Öfkeli.
Yorgun.
Bir keşfin ardından çocuk gibi mutlu.
Ama karşısındaki adamı ilk kez böyle görüyordu.
Kendi fikrinden ürken ama yine de onu söylemek zorunda hisseden biri.
“Bunu ne zamandır düşünüyorsun?”
“İstanbul’dan döndüğümden beri.”
“Ve ne yapmak istiyorsun?”
Tarek hiç tereddüt etmeden cevap verdi.
“Serveti kendim için istemiyorum.”
Yusuf Efendi hafifçe kaşlarını kaldırdı.
“Bu cümleyi özellikle söyleme ihtiyacı hissetmen bile meselenin ne kadar tehlikeli olduğunu gösteriyor.”
Tarek bunu kabul eder gibi başını eğdi.
“Haklısın.”
“Peki ne için?”
Profesörün sesi değişti.
Daha sakindi artık.
“Eğitim.”
Yusuf Efendi beklemediği cevap karşısında sustu.
“Okumak isteyip okuyamayan çocuklar için.”
Devam etti.
“Temiz suya ulaşamayan köyler için.”
“Gıda.”
“Sağlık.”
“Burs.”
“İmkânsızlık yüzünden hayalini yarıda bırakan gençler.”
Tarek’in sesi giderek daha net çıkıyordu.
“Eğer dünyadaki bu korkunç servetin küçücük bir kısmı doğru yere giderse binlerce hayat değişebilir.”
Yusuf Efendi yavaşça konuştu.
“Niyetin iyi olabilir.”
“Biliyorum.”
“Ama iyi niyet, yanlış bir işi doğru yapmaz.”
Tarek’in yüzündeki ifade değişmedi.
“Bunun için seni çağırdım.”
“Neden?”
“Bana dur demen gerekirse dur diyecek birine ihtiyacım var.”
Bu cevap Yusuf Efendi’yi susturdu.
Bir süre sonra yemekler geldi.
İkisi de birkaç lokma aldı.
Fakat konuşma bitmemişti.
Yusuf Efendi çatalını bıraktı.
“Şunu açıkça söyleyeyim hocam.”
“Dinliyorum.”
“Böyle bir iş bizim boyumuzu aşar.”
Tarek başını salladı.
“Katılıyorum.”
“Güvenlik, teknoloji, istihbarat…”
“Biliyorum.”
“Ve en önemlisi…”
Yusuf Efendi gözlerinin içine baktı.
“Bir hata olursa insanların hayatı mahvolur.”
Tarek’in cevabı gecikmedi.
“O zaman yapılmaz.”
Yusuf Efendi kaşlarını kaldırdı.
“Bu kadar net mi?”
“Bir kişiye zarar gelme ihtimali varsa yapılmaz.”
“Peki ya yakalanma?”
“Bu başka.”
“Değil.”
Yusuf Efendi’nin sesi sertleşmişti.
“Sen yalnız değilsin. Ben yalnız değilim. Ailelerimiz var. Çevremizde insanlar var. Bizim yaptığımız bir yanlış onların hayatına da dokunur.”
Tarek sustu.
Bu, üzerinde düşündüğü ama kendisine yeterince açık söylemediği bir gerçekti.
Yusuf Efendi devam etti.
“Bir de şunu unutma. Karşında birkaç zengin adam yok.”
“Biliyorum.”
“Dünyanın en büyük şirketleri, sigorta kurumları, devletler ve güvenlik teşkilatları olacak.”
Tarek hafifçe gülümsedi.
“İşte benim de bilmediğim kısım tam olarak bu.”
Yusuf Efendi başını iki yana salladı.
“Sen gerçekten ciddisin.”
“Ne yazık ki.”
“Ne yazık ki mi?”
Profesör ilk kez rahat bir şekilde güldü.
“Keşke aklıma hiç gelmeseydi.”
Yusuf Efendi pencereden dışarı baktı.
Kahire’nin kalabalığı akıp gidiyordu.
İnsanlar alışveriş yapıyor, çocuklar koşuyor, sokak satıcıları bağırıyordu.
Dünyanın bütün büyük fikirleri ortaya çıkarken hayatın dışarıda bu kadar normal devam etmesi tuhaftı.
Bir süre sonra yeniden Tarek’e döndü.
“Benden ne istiyorsun?”
“Şimdilik hiçbir şey.”
“Beni bunun için mi çağırdın?”
“Senin ne düşündüğünü öğrenmek için.”
Yusuf Efendi birkaç saniye düşündü.
“Fikrine destek verdiğimi söyleyemem.”
Tarek başını salladı.
“Beklemiyordum.”
“Ama neden bunu düşündüğünü anlıyorum.”
Profesör sessiz kaldı.
“Ve şunu da biliyorum,” diye devam etti Yusuf Efendi. “Eğer sen bunu kafana koyduysan tek başına düşünmeye devam edeceksin.”
Tarek hafifçe gülümsedi.
“Muhtemelen.”
“İşte o yüzden…”
Yusuf Efendi derin bir nefes aldı.
“Seni yalnız bırakmak daha tehlikeli olabilir.”
Tarek’in bakışları değişti.
“Bu ne demek?”
“Bu, sana ‘evet’ dediğim anlamına gelmiyor.”
“Peki?”
“Düşüneceğim.”
Profesör ilk kez omuzlarının biraz gevşediğini hissetti.
Yusuf Efendi parmağını masaya vurdu.
“Ama bir şartım var.”
“Nedir?”
“Kimsenin canı tehlikeye girmeyecek.”
“Kesinlikle.”
“Silah yok.”
“Olmayacak.”
“Şiddet yok.”
“Olmayacak.”
“Ve bir noktada bunun yanlış olduğunu düşünürsem…”
Tarek sözünü tamamladı.
“Biter.”
Yusuf Efendi uzun süre ona baktı.
Sonra başını hafifçe salladı.
“Peki.”
Bu bir onay değildi.
Ama ret de değildi.
Ve ikisi de bunun farkındaydı.
Restorandan çıktıklarında akşam olmuştu.
Kahire’nin ışıkları birer birer yanıyordu.
Yusuf Efendi birkaç adım önden yürüyordu.
Tarek arkasından onu izledi.
Henüz ortada bir plan yoktu.
Nasıl yapılacağına dair tek bir fikir bile yoktu.
Sadece imkânsız görünen bir düşünce vardı.
Ve iki adam artık aynı soruyu taşıyordu:
Gerçekten mümkün olabilir miydi?
Tarek tam arabaya bineceği sırada telefonu çaldı.
Ekrandaki ismi görünce durdu.
Fransa’dan eski dostu Jean-Luc arıyordu.
Telefonu açtı.
“Jean-Luc?”
Karşıdan neşeli bir ses geldi.
“Tarek, seni rahatsız etmiyorum umarım.”
“Hayır. Söyle.”
“Bir kazıda ilginç bir taş tablet çıktı.”
Tarek arabanın kapısını kapatmadan bekledi.
“Üzerindeki bazı sembolleri çözemiyoruz.”
“Beni neden aradığını şimdi anladım.”
Jean-Luc güldü.
“Asıl ilginç olan bu değil.”
Tarek’in yüzündeki ifade değişti.
“Nedir?”
“Oğlum Henri bir program geliştirdi. Bazı semboller arasında bizim göremediğimiz ilişkiler buldu.”
Profesör sessiz kaldı.
Jean-Luc devam etti:
“Henri birkaç gün içinde Kahire’ye gelecek. İstersen tableti sana da göstersin.”
Tarek’in gözü karşı kaldırımda bekleyen Yusuf Efendi’ye kaydı.
Az önce konuştukları her şey zihninden yeniden geçti.
Teknoloji.
Güvenlik.
İmkânsızlık.
Sonra telefonun öbür ucundaki ismi düşündü.
Henri.
“Göndersin,” dedi.
“Memnuniyetle görüşürüm.”
Telefon kapandığında Yusuf Efendi yanına geldi.
“Bir şey mi oldu?”
Tarek birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra yavaşça konuştu:
“Bilmiyorum.”
“Neyi bilmiyorsun?”
Profesör boşluğa baktı.
“Bazen insan bir fikir kurar…”
Kısa bir duraksama.
“…sonra hayat önüne ihtiyacı olan insanları çıkarmaya başlar.”
Yusuf Efendi’nin yüzü ciddileşti.
“Kim?”
Tarek arabanın kapısını açtı.
“Henri.”
“Kimdir?”
Profesör sürücü koltuğuna oturdu.
“Belki hiçbir şey.”
Motoru çalıştırdı.
Sonra Yusuf Efendi’ye bakarak ekledi:
“Belki de aradığımız ilk cevap.”