9. BÖLÜM
Mekke geceleri bambaşkaydı.
Gündüzün kalabalığı hiç bitmiyor ama gecenin ilerleyen saatlerinde Kâbe’nin etrafındaki sesler bile insana daha derinden ulaşıyordu.
Dualar…
Ayak sesleri…
Fısıltılar…
Ve milyonlarca insanın aynı yöne dönmesinden doğan o tarif edilmesi zor sükûnet.
Profesör Tarek, otelin yüksek katlarından birinde pencerenin önünde durmuş, uzun süre dışarıyı izledi.
Yusuf Efendi birkaç kat aşağıdaydı.
İkisi de farklı akademik heyetlerle gelmişti.
Dışarıdan bakıldığında bu yolculuğun hiçbir olağanüstü yanı yoktu.
İlahiyatçılar…
Tarihçiler…
Akademisyenler…
Eski dostlar…
İbadet, sohbet ve ziyaretlerle geçen birkaç günlük bir Umre programı.
Hepsi bu.
En azından herkes öyle görüyordu.
Tarek ise burada bulunmasının başka bir anlamı olduğunu biliyordu.
Ceketinin iç cebine dokundu.
Orada, avucunun içine sığacak kadar küçük bir nesne vardı.
Kevin’in “Gelengi” adını verdiği prototip.
Profesör cihazın ne yaptığını bütün ayrıntılarıyla bilmiyordu.
Bilmek de istemiyordu.
Kevin’in söylediği bir cümleyi hatırladı:
“Hocam, siz ne işe yaradığını bilin. Nasıl yaptığını bize bırakın.”
Tarek o gün buna itiraz etmemişti.
Şimdi de etmiyordu.
Çünkü bazı bilgilerin insanı güçlü değil, daha fazla sorumlu yaptığını öğrenmişti.
Günler ibadet ve sohbet içinde geçti.
Sabah namazlarının ardından uzun yürüyüşler yapılıyor, öğleden sonraları heyetler bir araya geliyor, akşam yemeklerinde tarih, inanç ve medeniyet üzerine uzun konuşmalar yapılıyordu.
Yusuf Efendi bulunduğu her ortamda doğal biçimde dikkat çekiyordu.
Mekke’yi yalnızca anlatmıyor, adeta yaşatıyordu.
Bir yapının tarihinden söz ederken taşını, insanından bahsederken ruhunu anlatıyordu.
Heyetteki genç akademisyenlerden biri bir akşam ona sordu:
“Hocam, sizce tarih neden bu kadar önemlidir?”
Yusuf Efendi kısa bir süre düşündü.
“Çünkü insan geçmişini unutursa,” dedi, “yaptığı hatayı ilk kez yapıyormuş gibi tekrar eder.”
Masadakiler sustu.
Tarek birkaç sandalye öteden arkadaşına baktı.
Bu adamın neden yanında olmasını istediğini bir kez daha anladı.
Yusuf Efendi yalnızca bilen biri değildi.
Ölçen biriydi.
İnsanları.
Sözleri.
Niyetleri.
Ve gerektiğinde kendisini.
Programın üçüncü gecesi Tarek ile Yusuf Efendi, akşam yemeğinin ardından otelin geniş lobisinde karşılaştılar.
Yanlarında başkaları da vardı.
Selamlaştılar.
Kısa bir sohbet ettiler.
Hiçbiri diğerine gereğinden fazla bakmadı.
Bir süre sonra grup dağıldı.
Yusuf Efendi asansöre doğru yürürken Tarek yanına geldi.
“Yarın dönüş mü?”
“Evet hocam.”
“Benim de.”
Yusuf Efendi ona kısa bir bakış attı.
“İstanbul’a mı?”
“Önce Kahire.”
Bir an sessizlik oldu.
Asansör kapısı açıldı.
İçeri birkaç kişi daha girdi.
Konuşma sona erdi.
Ama ikisi de asıl konuşmanın henüz yapılmadığını biliyordu.
Ertesi sabah Tarek erkenden kalktı.
Abdest aldı.
İki rekât namaz kıldı.
Sonra pencerenin önünde uzun süre oturdu.
Cebindeki küçük nesneyi çıkardı.
Masanın üzerine bıraktı.
Bir süre baktı.
Neredeyse sıradan bir bellek kadar küçüktü.
Bu kadar küçük bir şeyin kendisine neden bu kadar ağır geldiğini düşündü.
Belki ağırlık nesnede değildi.
Niyetteydi.
İlk kez kendi kendine yüksek sesle konuştu.
“Eğer yanlışsa…”
Cümlesini tamamlamadı.
Sonra Yusuf Efendi’nin Kahire’de söylediği söz aklına geldi:
“Bir noktada yanlış olduğunu düşünürsem biter.”
Tarek cihazı yeniden cebine koydu.
“Öyle olacak.”
Bu kez cümleyi tamamladı.
Dönüş günü geldiğinde havalimanı kalabalıktı.
Heyet üyeleri birbirleriyle vedalaşıyor, telefon numaraları alınıyor, İstanbul ve Kahire için yeni buluşmalar konuşuluyordu.
Bir grup akademisyen Yusuf Efendi’nin etrafını çevirmişti.
“Hocam, İstanbul’a gelirsek bizi Ayasofya’da gezdirirsiniz artık.”
Yusuf Efendi gülümsedi.
“Kapımız her zaman açık.”
“Bu sözünüzü unutmayız.”
“Unutmayın.”
Tarek birkaç metre öteden onları izliyordu.
Kevin ile Henri’nin kendisine söyledikleri aklına geldi.
Yusuf Hoca’yı gereğinden fazla bilgiyle yükleme.
Onu planın merkezine çekme.
Sadece bilmesi gerekeni bilsin.
Profesör buna tamamen katılamıyordu.
Çünkü Yusuf Efendi onun için bir araç değildi.
Arkadaşıydı.
Üstelik bu hikâyenin başlangıcında parşömenleri ortaya çıkaran kişi oydu.
Ona hiçbir şey bilmeden bir görev vermek Tarek’in içine sinmiyordu.
Kalabalık biraz azaldığında yanına yaklaştı.
“Yusuf.”
“Buyurun hocam.”
“Biraz yürüyelim mi?”
İkisi terminalin daha sakin tarafına doğru ilerlediler.
Bir süre konuşmadılar.
Sonra Tarek durdu.
“Benden bir emanet almanı isteyeceğim.”
Yusuf Efendi yüzüne baktı.
“Ne emaneti?”
Tarek hemen cevap vermedi.
“İstanbul’a götürmeni istediğim küçük bir şey.”
Yusuf Efendi’nin yüzü ciddileşti.
“Neden ben?”
Bu soru Tarek’i şaşırtmadı.
“Çünkü sana güveniyorum.”
“Bu yeterli değil.”
Profesör hafifçe başını salladı.
Haklıydı.
“Yerebatan’la ilgili.”
Yusuf Efendi’nin bakışı değişti.
Tarek sesini alçalttı.
“Ayrıntısını ben de bilmiyorum. Henri ile Kevin’in hazırladığı bir araç.”
“Ne yapacak?”
“Bize ortam hakkında bilgi sağlayacak.”
Yusuf Efendi birkaç saniye düşündü.
“Yani oraya bırakmamı istiyorsun.”
“Evet.”
“Nereye?”
“Önceden konuştuğumuz bölgelerden birine. Ama kesin noktayı İstanbul’a döndüğünde birlikte değerlendireceğiz.”
Yusuf Efendi gözlerini Profesörden ayırmadı.
“Bu cihaz birine zarar verebilir mi?”
“Hayır.”
“Bir güvenlik sistemini bozacak mı?”
“Hayır.”
“İnsanların canını tehlikeye atacak mı?”
“Kesinlikle hayır.”
Yusuf Efendi derin bir nefes aldı.
“Bunu bana baştan söyleseydin daha iyi olurdu.”
Tarek başını eğdi.
“Haklısın.”
“Beni korumak için az bilgi vermek istediğini biliyorum.”
“Evet.”
Yusuf Efendi’nin sesi yumuşadı.
“Ama bazen insanı korumanın yolu, ne taşıdığını bilmesini sağlamaktır.”
Bu cümle Tarek’i susturdu.
Bir süre sonra ceketinin iç cebindeki küçük nesneyi çıkardı.
Yusuf Efendi’ye uzattı.
“Bunu bir görev olarak değil…”
Durdu.
“Emanet olarak kabul et.”
Yusuf Efendi nesneye baktı.
Sonra Profesöre.
“Elbette.”
Cihazı aldı.
Ceketinin iç cebine koydu.
Tarek’in yüzünde hafif bir rahatlama belirdi.
Vedalaşma zamanı geldi.
İki arkadaş kısa bir süre birbirlerine baktılar.
Yusuf Efendi elini uzattı.
“Hocam.”
Tarek elini tuttu.
“Evet?”
“Bir şeyi unutmayalım.”
“Neyi?”
“Başlangıçta ne konuştuğumuzu.”
Tarek biliyordu.
“Kimse zarar görmeyecek.”
“Evet.”
“Ve bir yerde yanlış olduğunu düşünürsek…”
“Duracağız.”
Yusuf Efendi başını salladı.
“Gerisi nasip.”
İkisi sarıldılar.
Sonra farklı kapılara yöneldiler.
Tarek birkaç adım attıktan sonra arkasına baktı.
Yusuf Efendi kalabalığın arasında yürüyordu.
Cebinde küçücük bir emanet vardı.
Ama Tarek’in gözünde taşıdığı yük, bavulların hepsinden ağırdı.
Uçak İstanbul’a doğru yükseldiğinde Yusuf Efendi pencere kenarında oturuyordu.
Bulutlar aşağıda kalmıştı.
Elini ceketinin üzerine götürdü.
Cihazı hissedebiliyordu.
Bir an içinde huzursuzluk oluştu.
Çünkü yıllarını insanlara emanetin ne kadar ağır bir sorumluluk olduğunu anlatarak geçirmişti.
Şimdi kendisi bir emanet taşıyordu.
Üstelik nereye varacağını tam olarak bilmediği bir emanet.
Gözlerini kapattı.
İçinden kısa bir dua etti.
“Allah’ım, niyetimizi bozma.”
Sonra bir süre sustu.
“Ve yanlış yapıyorsak bizi durdur.”
Bu cümleyi söylerken içinde beklemediği bir rahatlama oluştu.
Artık karar yalnızca onlara aitmiş gibi hissetmiyordu.
Aynı saatlerde Kevin Fransa’ya dönmüştü.
Henri ile yaptıkları son görüşmede tek bir konuda anlaşmışlardı:
Acele edilmeyecekti.
Tarek ve Yusuf Efendi gereğinden fazla teknik ayrıntının içine sokulmayacaktı.
Her adımın öncesinde tekrar düşünme payı bırakılacaktı.
Kevin uçakta bilgisayarını açmadı.
Pencereden dışarı baktı.
Henri’nin son söylediği cümle aklındaydı:
“Artık gerçek dünyaya geçiyoruz.”
Kevin o cümleyi pek sevmemişti.
Çünkü gerçek dünyanın en kötü tarafını çok iyi biliyordu.
Bilgisayarda yapılan bir hata düzeltilebilirdi.
Gerçek hayatta ise bazı hataların geri dönüşü olmazdı.
Kendi kendine mırıldandı:
“Henüz hiçbir şey başlamadı.”
Sonra ekledi:
“Ve gerekirse hiç başlamaz.”
İstanbul’da ise fuar hazırlıkları artık son aşamaya giriyordu.
Yerebatan Sarnıcı’nın içindeki stantlar neredeyse tamamlanmıştı.
Işıklar deneniyor, vitrinlerin son kontrolleri yapılıyor, güvenlik ekipleri sürekli prova yapıyordu.
Mücevherler İstanbul’a ulaştıkları andan itibaren sıkı koruma altında tutulacaktı.
Sarnıca yerleştirildikten sonra ise bütün gözler onların üzerinde olacaktı.
Firmalar memnundu.
Güvenlik ekipleri kendinden emindi.
Organizasyon yönetimi hazır olduğunu düşünüyordu.
Yerebatan artık bir tarihî yapıdan çok devasa bir kasaya benziyordu.
Herkes kapıları düşünüyordu.
Herkes vitrinleri düşünüyordu.
Herkes yukarıyı koruyordu.
Kimse aşağıya bakmıyordu.
Yusuf Efendi İstanbul’a indiğinde hava kararmaya başlamıştı.
Pasaport işlemlerini tamamladı.
Terminalden çıktı.
Eve giderken fazla konuşmadı.
Şoför birkaç kez sohbet açmaya çalıştı ama o kısa cevaplarla yetindi.
Şehrin ışıkları camdan akıp gidiyordu.
Ayasofya’nın silueti uzaktan göründüğünde eli yeniden ceketinin üzerine gitti.
Emanet hâlâ oradaydı.
Küçük.
Sessiz.
Görünmez.
Ama artık İstanbul’daydı.
Yusuf Efendi gözlerini Ayasofya’nın kubbesinden ayırmadan kendi kendine fısıldadı:
“Şimdi sıra sende.”
Kime söylediğini kendisi de bilmiyordu.
Tarihe mi…
İstanbul’a mı…
Yoksa kendisine mi?
Araç Sultanahmet’e doğru ilerlerken yerin altında, yüzyıllardır değişmeyen karanlık sessizce bekliyordu.
Ve ilk kez…
O sessizliğe dışarıdan bir şey yaklaşmıştı.