8. BÖLÜM
Kevin, Henri’nin önüne bir bardak çay bıraktı.
“İç,” dedi. “Yüzünden belli, kolay bir şey anlatmayacaksın.”
Henri bardağı iki eliyle kavradı.
Normalde söze nereden başlayacağını bilirdi.
Bu kez bilmiyordu.
Karşısındaki adamı yıllardır tanıyordu. Üniversite yıllarından beri birlikte çalışmış, birlikte risk almış, başarısız olmuş, yeniden ayağa kalkmışlardı.
Henri’nin hayatında güvenebildiği insan sayısı çok azdı.
Kevin bunların başında geliyordu.
Çayından bir yudum aldı.
Sonra bardağı masaya bıraktı.
“Birazdan anlatacağım şeye inanmak istemeyebilirsin.”
Kevin arkasına yaslandı.
“İyi başladın.”
Henri gülmedi.
Kevin’in yüzündeki ifade değişti.
“Ciddi misin?”
“Çok.”
Henri derin bir nefes aldı.
“Aile dostumuz Profesör Tarek var ya…”
“Babanın arkadaşı?”
“Evet.”
“Arkeolog.”
Henri başını salladı.
“Bugün bana bir şey anlattı.”
Ve baştan başladı.
Ayasofya’daki gizli dolabı…
Parşömenleri…
Sembolü…
Yerebatan’da bulunan aynı işareti…
Haritalardaki boşluğu…
Yeraltında var olduğuna inandıkları bilinmeyen geçitleri…
Ve sonunda Dünya Mücevher Fuarı’nı.
Kevin başlangıçta hiç soru sormadı.
Sadece dinledi.
Henri asıl meseleye geldiğinde ise bakışları sertleşti.
“Yani…”
Bir an durdu.
“Profesör gerçekten bunu düşünüyor?”
Henri başını salladı.
“Evet.”
“Sen?”
Henri cevap vermedi.
Kevin biraz öne eğildi.
“Ben profesörü soruyorum sanıyorsun ama seni soruyorum.”
Henri birkaç saniye sustu.
“Bilmiyorum.”
“Bu iyi.”
Henri şaşkınlıkla baktı.
“Nesi iyi?”
“Bilmiyorum diyebilmen.”
Kevin çayından bir yudum aldı.
“Böyle bir şey duyup ilk dakikada ‘yapalım’ diyorsan, zaten yapılmaması gerekir.”
Henri hafifçe gülümsedi.
“Değişmemişsin.”
“Maalesef.”
Kevin ayağa kalkıp pencerenin önüne yürüdü.
Uzun süre dışarı baktı.
“Profesör Tarek’i senin kadar yakından tanımıyorum,” dedi.
Henri sustu.
“Ama yaptığı işleri biliyorum.”
Kevin arkasını dönmeden devam etti.
“Kurdukları vakfı biliyorum. Öğrencilere verdikleri bursları biliyorum. Yardım ettikleri insanları biliyorum.”
Henri başını salladı.
“Biz de bağış yapıyoruz.”
“Biliyorum.”
Kevin geri dönüp arkadaşının karşısına oturdu.
“Mesele niyet değil.”
Henri hemen anladı.
“Yöntem.”
“Evet.”
Bir süre sessizlik oldu.
Kevin parmaklarını masanın üzerinde birleştirdi.
“İyi bir amaç, her yolu haklı çıkarmaz.”
Henri’nin yüzünde Profesörle yaptığı konuşmanın izleri belirdi.
“Yusuf Hoca da aşağı yukarı aynı şeyi söylemiş.”
Kevin başını salladı.
“Akıllı adammış.”
“Çok.”
“Peki Profesör ne diyor?”
“Kimsenin zarar görmeyeceğini söylüyor.”
“Bunu herkes söyler.”
Henri kaşlarını çattı.
Kevin devam etti:
“Ben onun kötü niyetli olduğunu söylemiyorum. Tam tersine. Ama böyle bir şeyde sorun niyet değildir.”
“Nedir?”
“Kontrol.”
Kevin birkaç saniye sustu.
“İnsan bir noktadan sonra olayların kontrolünü kaybedebilir.”
Henri bunu düşündü.
“Yani hayır mı diyorsun?”
Kevin cevap vermedi.
Bir süre sonra masasındaki dizüstü bilgisayarını kapattı.
Bu hareket Henri’nin dikkatini çekti.
“Ne yapıyorsun?”
“Düşünüyorum.”
“Bilgisayarı kapatınca mı?”
Kevin omuz silkti.
“Bazen.”
Henri gülümsedi.
Kevin tekrar ciddileşti.
“Profesör bizden ne istiyor?”
“Şimdilik yalnızca bunun mümkün olup olmadığını bilmek istiyor.”
Kevin kaşlarını kaldırdı.
“İmkânsız diye bir şey söylemem.”
“Biliyorum.”
“Ama mümkün olması, yapılması gerektiği anlamına da gelmez.”
Henri tekrar başını salladı.
“Ben de bunun için sana geldim.”
Kevin birkaç saniye ona baktı.
“Bana güveniyor musun?”
Henri tereddüt etmedi.
“Kendimden fazla.”
Kevin istemsizce gülümsedi.
“Bu da çok sağlıklı değil.”
“Kevin.”
“Tamam.”
Derin bir nefes aldı.
“Profesörle görüşmek istiyorum.”
Henri’nin yüzündeki gerginlik biraz azaldı.
“Yani…”
“Henüz hiçbir şey demiyorum.”
“Anladım.”
“Önce adamın kendisini dinleyeceğim.”
Henri ayağa kalktı.
“Bunu kabul sayıyorum.”
“Sayma.”
İkisi de ilk kez rahatça güldüler.
Aynı akşam Tarek, Henri’den gelen mesajı gördü.
Kevin görüşmek istiyor.
Profesör bir süre ekrana baktı.
Sonra yalnızca iki kelime yazdı:
Bu akşam.
Yer ve saati daha sonra gönderdi.
Telefonu cebine koyarken içine açıklayamadığı bir huzursuzluk çöktü.
Son günlerde ilk kez böyle hissetmiyordu.
Yıllardır akademik çalışmaları, uluslararası temasları ve kazıları nedeniyle farklı çevrelerin ilgisine alışmıştı.
Ama artık durum farklıydı.
Eskiden saklayacak bir şeyi yoktu.
Şimdi vardı.
Üstelik bu sır artık yalnızca ona ait değildi.
Henri vardı.
Kevin vardı.
Yusuf Efendi vardı.
Ve her biri, diğerinin hayatından sorumlu hâle geliyordu.
Profesör pencereden dışarı baktı.
Karşı kaldırımda duran koyu renkli bir araç dikkatini çekti.
Bir süre baktı.
Sonra gözlerini çekti.
Belki sıradan bir otomobildi.
Belki değildi.
Artık her ihtimal ona fazla anlamlı geliyordu.
Tarek o an ilk kez şunu düşündü:
Bir sırın en ağır yanı, onu saklamak değil…
Kimin bildiğini bilmekti.
Akşam üçü, Kahire’nin eski mahallelerinden birindeki küçük bir restoranda buluştular.
Mekân taş duvarlı, loş ve sakindi.
Kevin, Profesörü ilk kez bu kadar yakından görüyordu.
Tarek ise karşısındaki genç adamı uzun süre gözlemledi.
Kevin’in davranışlarında gösteriş yoktu.
Fazla konuşmuyordu.
Ama çevresini sürekli fark ediyor gibiydi.
Yemekler sipariş edildi.
İlk birkaç dakika sıradan konular konuşuldu.
Sonunda Kevin doğrudan sordu:
“Hocam, size bir şey sorabilir miyim?”
“Elbette.”
“Bunu gerçekten neden yapmak istiyorsunuz?”
Tarek cevabı biliyordu.
Ama yine de birkaç saniye düşündü.
“Dünyayı düzeltmek gibi bir iddiam yok.”
Kevin dikkatle dinliyordu.
“Bunu yapabileceğime inanacak kadar da kibirli değilim.”
Profesör devam etti.
“Ama bazı hayatların küçük dokunuşlarla tamamen değişebileceğini biliyorum.”
“Örneğin?”
“Okuyamayan bir çocuğun eğitimi.”
“Bir köyün içme suyu.”
“Bir araştırmacının yarım kalan projesi.”
“Bir hastanın ulaşamadığı tedavi.”
Tarek’in sesi ağırdı.
“Ben servetin yok edilmesini istemiyorum. Bir bölümünün hayat üretmesini istiyorum.”
Kevin gözlerini masaya indirdi.
Bir süre düşündü.
Sonra sordu:
“Peki kendiniz için?”
“Hiçbir şey.”
“Henri?”
“Hiçbir şey.”
“Ben?”
Tarek gözlerinin içine baktı.
“Senin adına cevap veremem.”
Kevin’in yüzünde hafif bir tebessüm oluştu.
“İyi cevap.”
Kevin birkaç saniye sustuktan sonra devam etti.
“Bir şartım var.”
Tarek kaşlarını kaldırdı.
“Henüz evet demedin.”
“Demiyorum.”
Henri güldü.
Kevin ona kısa bir bakış attı.
Sonra Profesöre döndü.
“Eğer bu konuşma devam edecekse bazı sınırlar baştan belli olacak.”
Tarek dikkatle dinledi.
“Kimse zarar görmeyecek.”
“Katılıyorum.”
“Silah olmayacak.”
“Olmayacak.”
“İnsanları tehlikeye atacak hiçbir şey olmayacak.”
“Kesinlikle.”
“Ve herhangi bir noktada iş kontrolden çıkıyorsa…”
Tarek tamamladı:
“Biter.”
Kevin başını salladı.
“Benim için en önemli kısmı bu.”
Tarek’in yüzünde belli belirsiz bir tebessüm belirdi.
“Yusuf da aynı şeyi söyledi.”
“Demek doğru adamlarla konuşuyorsunuz.”
Konuşma ilerledikçe mesele teknik ayrıntılardan çok prensipler üzerine kuruldu.
Kevin, Profesöre açıkça şunu söyledi:
“Bizi ne yaptığımızın ayrıntılarıyla uğraştırmayın.”
Tarek şaşırdı.
“Neden?”
“Çünkü bilmeniz gerekmiyor.”
Henri sessizce dinliyordu.
Kevin devam etti:
“Bizim işimiz, önümüzdeki sistemleri anlamak. Sizin işiniz ise neyi neden yaptığınızı unutmamak.”
Tarek bu cümleyi beğenmişti.
“Yani iş bölümü.”
“Daha çok sınır.”
“Aradaki fark?”
Kevin gülümsedi.
“İş bölümünde herkes birbirinin ne yaptığını bilir. Sınırda ise herkes yalnızca bilmesi gerekeni bilir.”
Tarek uzun süre ona baktı.
Bu genç adam yalnızca teknoloji konusunda yetenekli değildi.
Risk kavramını da çok iyi anlıyordu.
“Peki mümkün mü?”
Profesör sonunda soruyu sordu.
Kevin hemen cevap vermedi.
“Teorik olarak birçok şey mümkündür.”
“Bu?”
Kevin Henri’ye baktı.
Sonra yeniden Tarek’e döndü.
“İmkânsız demem.”
Profesörün gözlerinde ilk kez belirgin bir hareket oldu.
“Ama…”
Kevin sözünü bilerek uzattı.
“Ama bu tür işler teknolojiyle değil, sabırla kaybedilir.”
Tarek hafifçe öne eğildi.
“Nasıl yani?”
“Acele eden hata yapar.”
Kevin sakin bir sesle devam etti.
“Bize zaman lazım. İnsanları, düzeni, akışı anlamak için.”
Henri ekledi:
“Ve hiçbir şeyi zorlamamak için.”
Tarek başını salladı.
“Zekâ ve sabır.”
Kevin ilk kez gülümsedi.
“Aynen öyle.”
Yemek ilerlerken konu Yusuf Efendi’ye geldi.
Tarek’in yüzü ciddileşti.
“Onu bu işin dışında tutmak istiyorum.”
Henri şaşırdı.
“Ama bölgeyi en iyi bilen kişi o.”
“Tam da bu yüzden.”
Tarek devam etti:
“Yusuf oranın insanı. Herkes onu tanıyor. Hayatını, itibarını ve görevini tehlikeye atamam.”
Kevin başını salladı.
“Ne kadar az bilirse o kadar iyi.”
Henri de bu düşünceye katıldı.
“Gerekmedikçe hiçbir şeyi söylemeyiz.”
Tarek rahatladı.
Bu, duymak istediği cevaptı.
Bir süre sonra Kevin masanın ortasına küçük bir nesne bıraktı.
Profesör baktı.
“Bu ne?”
Kevin gülümsedi.
“Şimdilik yalnızca bir fikir.”
Tarek eline almadı.
Kevin devam etti:
“Bizim çalışmalarımızda kullandığımız bazı küçük prototipler var. Gerektiğinde bilgi toplamaya veya ortamı anlamaya yardımcı oluyorlar.”
Henri araya girdi.
“Teknik kısmı anlatmayalım.”
Kevin başını salladı.
“Zaten gerek yok.”
Profesör birkaç saniye nesneye baktı.
“Adı var mı?”
Kevin’in yüzünde ilk kez çocukça bir ifade belirdi.
“Gelengi.”
Tarek kaşlarını kaldırdı.
“Neden?”
“Doğada küçük, sessiz ve dikkatli bir hayvan. Tehlikeyi herkesten önce fark eder.”
Profesör hafifçe gülümsedi.
“Uygunmuş.”
Kevin nesneyi tekrar cebine koydu.
“Henüz yalnızca seçeneklerden biri.”
Bu cümle Profesörün hoşuna gitti.
Çünkü karşısındaki gençler, sandığının aksine heyecana kapılmıyordu.
Onlar da korkuyordu.
Ve belki de bu, güvenmek için en önemli sebepti.
Görüşmenin sonunda Tarek telefonuna baktı.
Fuarın başlamasına çok az zaman kalmıştı.
Takvim artık ayları değil, haftaları gösteriyordu.
Kevin bunu fark etti.
“Zaman sizi rahatsız ediyor.”
“Evet.”
“Etmesin.”
Tarek şaşırdı.
“Nasıl etmesin?”
“Zaman daraldığında insan hızlanmak ister.”
Kevin’in sesi sakindi.
“Biz tam tersini yapacağız.”
Henri başını salladı.
“Yavaşlayacağız.”
Tarek ikisine de baktı.
“Bu biraz ters değil mi?”
Kevin gülümsedi.
“En tehlikeli işlerde en hızlı hareket eden değil, en doğru anda hareket eden kazanır.”
Profesör bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra sandalyesine yaslandı.
Karşısındaki iki genç adamdan emin olmaya başlamıştı.
Henri güven demekti.
Kevin ise denge.
Ve Tarek’in belki de en çok ihtiyacı olan şey buydu.
Aynı günlerde İstanbul’daki hazırlıklar son sürat devam ediyordu.
Yerebatan Sarnıcı artık yalnızca tarihî bir yapı değil, dünyanın en sıkı korunan sergi alanlarından birine dönüşmüştü.
Mücevher firmalarının temsilcileri sırayla şehre geliyor, hazırlıkları yerinde inceliyordu.
Stantlar kuruluyor, ışık düzenleri test ediliyor, personel listeleri yeniden kontrol ediliyordu.
Her ayrıntı defalarca gözden geçiriliyordu.
Firmaların yöneticileri gördüklerinden memnundu.
Bazıları hazırlık seviyesinin kendi beklentilerinin bile üzerinde olduğunu söylüyordu.
Yerebatan artık dışarıdan bakıldığında aşılması imkânsız bir kale gibiydi.
Fiziksel olarak korunaklı.
Teknolojik olarak sıkı.
İnsan gözüyle sürekli izlenen.
Ama bütün bu güvenlik planlarının ortak bir özelliği vardı.
Hepsi görülebilen dünyaya göre hazırlanmıştı.
Oysa taşların altında…
Resmî haritaların dışında kalan eski boşluklar hâlâ sessizdi.
Ve İstanbul’un üzerindeki kalabalık büyüdükçe…
Yerin altındaki sessizlik daha da derinleşiyordu.
Tarek o gece eve dönerken ilk kez ekibin gerçekten oluşmaya başladığını hissetti.
Yusuf Efendi.
Henri.
Kevin.
Henüz ortada tamamlanmış bir plan yoktu.
Belki hiçbir zaman da olmayacaktı.
Ama artık yalnız değildi.
Ve bazen imkânsız görünen şeyleri değiştiren ilk unsur plan değil…
Doğru insanların aynı masaya oturmasıydı.