7. BÖLÜM
Tarek o gece uyuyamadı.
Kahire sokakları çoktan sessizleşmişti ama onun zihni durmuyordu.
Yusuf Efendi’yle yaptığı konuşma tekrar tekrar aklına geliyordu.
İlk kez, aylardır yalnızca kendi içinde taşıdığı düşünceyi başka birine açmıştı.
Bu onu rahatlatması gerekirken tam tersine yükünü daha da ağırlaştırmıştı.
Çünkü artık fikir yalnızca bir düşünce değildi.
Söylenmişti.
Paylaşılmıştı.
Gerçekliğe bir adım daha yaklaşmıştı.
Tarek çalışma odasının ışığını açtı.
Masasına oturdu.
Önündeki notlara baktı.
Yerebatan.
Tüneller.
Fuar.
Dünyanın en pahalı mücevherleri.
Ve karşılarında kurulacak devasa güvenlik ağı.
Kendi kendine sordu:
“Bunu gerçekten yapmayı düşünüyor musun?”
Cevap vermedi.
Çünkü asıl mesele artık istemek değildi.
Mümkün olup olmadığıydı.
Ve bu soruya cevap verebilecek biri gerekiyordu.
Tam o sırada telefonu çaldı.
Ekranda tanıdık bir isim vardı.
Jean-Luc.
Tarek telefonu açtı.
“Dostum.”
Karşıdan sıcak bir kahkaha geldi.
“Rahatsız etmiyorum ya?”
“Hayır. Tam zamanında aradın.”
Jean-Luc, yıllardır Fransa’da çalışan eski bir meslektaşıydı. Müze ve kazı çalışmaları sırasında defalarca birlikte çalışmışlardı.
Kısa bir hâl hatır sohbetinden sonra Jean-Luc konuya girdi.
“Bir kazıda ilginç bir taş tablet çıktı.”
Tarek’in dikkati arttı.
“Üzerinde ne var?”
“Bazı semboller. Bir kısmı tanıdık ama bazılarını çözemiyoruz.”
“Fotoğrafları gönder.”
Jean-Luc kısa bir sessizlikten sonra güldü.
“Asıl seni arama sebebim bu değil.”
Tarek arkasına yaslandı.
“Nedir?”
“Henri.”
Tarek’in yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu.
Jean-Luc’un oğlu Henri’yi çocukluğundan beri tanıyordu.
Yıllar önce küçük bir çocukken babasının peşinden müzelere gelir, vitrindeki eserlerden çok bilgisayarlarla ilgilenirdi.
“Ne olmuş Henri’ye?”
“Artık o eski çocuk değil.”
Jean-Luc’un sesinde babalık gururu vardı.
“Bilgisayar ve yazılım eğitimi aldı. Okulu bitirdikten sonra bir arkadaşıyla şirket kurdu. Tablet üzerindeki sembollerin bazılarını hazırladıkları programla karşılaştırmışlar.”
Tarek sustu.
Jean-Luc devam etti.
“Henri birkaç günlüğüne Kahire’ye gelecek. Eğer uygun olursan tableti de sana göstersin.”
Profesörün bakışları masasındaki Yerebatan haritasına kaydı.
Daha birkaç saat önce Yusuf Efendi’yle konuştuklarını hatırladı.
Teknoloji.
Uzmanlık.
Güven.
Ve şimdi karşısına Henri çıkıyordu.
“Gönder,” dedi.
“Memnun olurum.”
Telefonu kapattığında uzun süre hareketsiz kaldı.
Tesadüf…
Son günlerde bu kelime zihninde fazla yer kaplamaya başlamıştı.
İki gün sonra Henri Kahire’ye indi.
Havalimanından çıkar çıkmaz Tarek’i aradı.
“Amca, yeni indim. Uygunsan önce sana uğramak istiyorum.”
Tarek’in yüzü aydınlandı.
“Doğrudan gel.”
“Arkadaşım bekliyor ama biraz gecikebilirim.”
“O beklesin.”
Henri güldü.
“Hiç değişmemişsin.”
“Sen değişmişsin bakalım.”
Yaklaşık bir saat sonra ofisin kapısı çalındı.
Tarek ayağa kalktı.
Kapıyı açtığında karşısındaki genç adamı birkaç saniye inceledi.
Çocukluğundaki yüz hâlâ oradaydı.
Ama karşısında artık olgun, kendinden emin bir adam duruyordu.
“Gel buraya.”
Henri’yi sarıldı.
“Ne kadar büyümüşsün.”
Henri gülümsedi.
“Beni en son gördüğünde öğrenciydim.”
“Benim gözümde hâlâ küçüksün.”
İkisi de güldü.
Bir süre geçmişten konuştular.
Jean-Luc’tan.
Fransa’dan.
Üniversite yıllarından.
Henri’nin kurduğu şirketten.
Tarek kahve söyledi.
Sonra Jean-Luc’un bahsettiği tablet gündeme geldi.
Henri dizüstü bilgisayarını açtı.
Tablet üzerindeki işaretlerin görüntülerini gösterdi.
Tarek dikkatle inceledi.
Bazı semboller tanıdıktı.
Bazıları değildi.
“Bunları nasıl karşılaştırdınız?”
Henri omuz silkti.
“Görüntüleri farklı arşivlerdeki sembollerle eşleştiren bir sistem geliştirdik.”
Tarek başını kaldırdı.
“Biz dediğin?”
“Ben ve ortağım.”
“Mısırlı arkadaşın?”
“Evet. Kevin.”
“Ne kadar zamandır birliktesiniz?”
“Üniversiteden beri.”
Henri anlatmaya başladı.
Programlama.
Veri analizi.
Yapay zekâ tabanlı çalışmalar.
Kurumsal projeler.
Tarek onu dinledikçe şaşırıyordu.
Henri’nin teknolojiye ilgisini biliyordu ama ulaştığı seviyeyi tahmin etmemişti.
“Demek işler iyi gidiyor?”
Henri gülümsedi.
“Şikâyet etmiyoruz.”
“Baban seni öve öve bitiremedi.”
“Babalar biraz abartır.”
Tarek gözlerini kıstı.
“Jean-Luc kolay kolay abartmaz.”
Henri kahvesinden bir yudum aldı.
“Doğru.”
Bir süre daha tablet üzerinde konuştular.
Henri gitmek için izin istediğinde Tarek onu kapıya kadar uğurladı.
“Yarın müsait misin?”
“Öğleden sonra.”
“Gel.”
Henri başını salladı.
“Tamam.”
Kapı kapandı.
Ofis yeniden sessizleşti.
Tarek masadaki tablet görüntülerine baktı.
Ama artık sembolleri düşünmüyordu.
Henri’yi düşünüyordu.
O gece Profesörün zihninde tek bir soru vardı.
Henri’ye güvenebilir miydi?
Cevabı aslında biliyordu.
Evet.
Onu çocukluğundan beri tanıyordu.
Babasını tanıyordu.
Ailesini tanıyordu.
Karakterini biliyordu.
Ama mesele güvenmekten daha büyüktü.
Onu böyle bir şeyin içine çekmeye hakkı var mıydı?
Tarek odasında ileri geri yürüdü.
Bir insanın hayatını değiştirecek bir sırrı ona anlatmak, yalnızca ona güvenmek değildi.
Onun geleceğine de müdahale etmekti.
Henri hiçbir şey bilmiyordu.
Hayatı düzenliydi.
Başarılı bir işi vardı.
Önünde uzun bir gelecek bulunuyordu.
Tarek’in fikrine “evet” dediği anda bütün bunlar değişebilirdi.
“Hayır…”
Kendi kendine söylendi.
“Kararı o verecek.”
Ona yalnızca gerçeği anlatacaktı.
Ne yapıp yapamayacağını soracaktı.
Eğer Henri istemezse konu orada kapanacaktı.
Bir daha kimseyle konuşmayacaktı.
Tarek bu kararı verdiğinde ilk kez biraz rahatladı.
Aynı saatlerde İstanbul’da fuar hazırlıkları hız kazanıyordu.
Tarihî Yarımada artık sıradan bir turistik bölgeden çok devasa bir organizasyon alanına dönüşüyordu.
Dışarıdan bakıldığında hayat normaldi.
Turistler Sultanahmet Meydanı’nda fotoğraf çekiyor, esnaf dükkânlarını açıyor, insanlar Ayasofya’nın önünde sıra bekliyordu.
Ama perde arkasında onlarca ekip çalışıyordu.
Fuar alanına ilişkin güvenlik değerlendirmeleri sürekli yenileniyor, yabancı heyetler İstanbul’a gelip hazırlıkları yerinde inceliyordu.
Dünyanın en büyük mücevher firmalarının yöneticileri tek tek Yerebatan Sarnıcı’na getiriliyordu.
Gördükleri karşısında memnun kalıyorlardı.
Her şey planlanandan da ileri seviyedeydi.
Yusuf Efendi ise bütün bu hareketliliğin ortasında günlük hayatını değiştirmemeye çalışıyordu.
Ayasofya’daki görevine devam ediyor, çevredeki esnafla sohbet ediyor, zaman zaman güvenlik görevlileriyle çay içiyordu.
Onu tanımayan neredeyse kalmamıştı.
Ama her Yerebatan’ın önünden geçişinde zihninde aynı düşünce beliriyordu:
Bütün bu insanlar gördüklerini koruyordu.
Kimse görmediğini düşünmüyordu.
Ertesi gün Tarek ile Henri üniversitenin yemekhanesinde buluştular.
İlk dakikalar yine tablet üzerindeki sembollerle geçti.
Tarek ise konuşmayı yavaş yavaş başka bir yöne çekiyordu.
“Henri.”
“Efendim amca?”
“Teknoloji dünyası çok hızlı değişiyor.”
Henri gülümsedi.
“Her gün.”
“İnsan yetişemiyor.”
“Biz de bazen yetişemiyoruz.”
Tarek birkaç saniye sustu.
“Sen kendini bu işin neresinde görüyorsun?”
Henri sorunun sıradan olmadığını anlamıştı.
“Ne anlamda?”
“Yazılım. Yapay zekâ. Güvenlik sistemleri. Büyük şirketler…”
Henri çatalını bıraktı.
“Biz yalnızca program yazmıyoruz.”
“Ne yapıyorsunuz?”
“Problemi anlamaya çalışıyoruz.”
Tarek dikkatle dinliyordu.
“Bir şirket bize geldiğinde önce neye ihtiyacı olduğunu anlamaya çalışıyoruz. Sonra ona göre çözüm üretiyoruz.”
“Kevin de senin kadar iyi mi?”
Henri güldü.
“Bazı konularda benden iyi.”
“Güveniyor musun?”
Bu soru birden gelmişti.
Henri’nin yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Hayatımı emanet ederim.”
Tarek cevap vermedi.
Henri birkaç saniye onu izledi.
“Amca.”
“Evet?”
“Bunları bana neden soruyorsun?”
Tarek cebinden küçük bir kâğıt çıkardı.
Önüne koydu.
Henri aldı.
Kâğıtta yalnızca birkaç satır vardı:
Seninle çok hassas bir konu konuşmak istiyorum.
Bu konuşmanın üçüncü kişiler tarafından duyulmasını istemiyorum.
Ofiste nasıl güvenli konuşabiliriz?
Henri notu okudu.
Başını kaldırdı.
Tarek hiçbir şey söylemedi.
Henri kâğıdı katladı ve cebine koydu.
Sonra yüzünde hiçbir şey olmamış gibi bir ifade belirdi.
“Yemekten sonra ofisinde kahve içelim mi?”
Tarek başını salladı.
“Olur.”
Yaklaşık yarım saat sonra ofise girdiler.
Tarek asistana acil bir durum olmadıkça rahatsız edilmek istemediğini söyledi.
Kapı kapandı.
Henri çantasını masanın yanına bıraktı.
Telefonuna baktı.
Ardından Tarek’e döndü.
“Konuşabiliriz.”
Profesör onu birkaç saniye izledi.
“Emin misin?”
“Eminim.”
Tarek pencerenin önüne yürüdü.
Nereden başlayacağını düşündü.
Sonra karar verdi.
Hiçbir şeyi saklamayacaktı.
Ayasofya’daki gizli dolaptan başladı.
Parşömenleri anlattı.
Sembolü.
Yerebatan Sarnıcı’nda buldukları işareti.
Haritalardaki boşluğu.
Yeraltında varlığından kimsenin haberdar olmadığına inandığı sistemi.
Henri ilk başlarda soru soruyordu.
Sonra sustu.
Tarek devam etti.
Sonunda konu mücevher fuarına geldi.
Ve asıl düşüncesine.
Henri’nin yüzündeki ifade değişti.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Su bardağını eline aldı.
Bir yudum içti.
Sonra Profesöre baktı.
“Amca…”
Tarek bekledi.
“Sen ciddi misin?”
“Evet.”
“Gerçekten bunu düşünüyorsun?”
“Düşünüyorum.”
Henri ayağa kalktı.
Odanın içinde birkaç adım yürüdü.
Sonra geri döndü.
Tarek sessizce konuştu:
“Hemen cevap vermeni istemiyorum.”
Henri sustu.
“İstersen hayır de.”
Tarek’in sesi sakindi.
“Hayır dersen konu burada biter. Bir daha senden de kimseden de yardım istemem.”
Henri gözlerini ona dikti.
“Peki neden?”
Tarek sorunun geleceğini biliyordu.
“Neden bunu yapmak istiyorsun?”
Profesör yavaşça konuştu.
“Çünkü dünyanın bir tarafında insanlar sahip olduklarını nereye harcayacaklarını düşünürken başka bir tarafında çocuklar okuyamıyor.”
Henri dinliyordu.
“İnsanlar temiz su bulamıyor.”
Tarek devam etti.
“Hayat kurtaracak projeler yalnızca para bulunamadığı için hayata geçirilemiyor.”
“Ve sen…”
“Eğer bir gün gerçekten böyle bir güce ulaşılırsa onu kendim için istemiyorum.”
Henri’nin bakışları sertleşti.
“Ne için?”
“Burs.”
“Okul.”
“Su kuyuları.”
“Laboratuvar.”
“Gıda.”
“Bir insanın kaderini değiştirebilecek ne varsa.”
Oda sessizliğe gömüldü.
Bir süre sonra Henri sandalyesine yeniden oturdu.
“Bana zaman ver.”
Tarek başını salladı.
“Ne kadar istersen.”
Henri derin bir nefes aldı.
“Kevin’le konuşmam gerekiyor.”
Tarek’in yüzü ciddileşti.
“Güveniyor musun?”
Henri hiç düşünmeden cevap verdi.
“Kendimden fazla.”
Tarek uzun süre ona baktı.
Sonra başını salladı.
“Öyleyse anlat.”
Henri ofisten çıktığında öğleden sonra güneşi kampüsün üzerine vuruyordu.
Yürürken zihni karmakarışıktı.
Bir saat önce karşısına yalnızca eski bir aile dostunu görmeye gelmişti.
Şimdi ise hayatında duyduğu en tuhaf sırrı taşıyordu.
Telefonunu çıkardı.
Kevin’e kısa bir mesaj gönderdi:
Bu akşam konuşmamız lazım. Önemli.
Cevap birkaç saniye içinde geldi.
Evdeyim. Gel.
Henri telefonu cebine koydu.
Hızlı adımlarla kampüsten çıktı.
Kevin kapıyı açtığında arkadaşının yüzüne bir kez bakması yetti.
“Ne oldu?”
Henri içeri girdi.
“Çay var mı?”
Kevin kaşlarını kaldırdı.
“Demek o kadar ciddi.”
Henri ilk kez gülümsedi.
“Sandığından daha ciddi.”
Kapı kapandı.
İki arkadaş salona geçti.
Kevin çayı doldurdu.
Henri bardağı eline aldı ama içmedi.
Bir süre yalnızca baktı.
Sonra Kevin’in karşısına oturdu.
“Birazdan sana anlatacağım şeyi…”
Durdu.
Doğru kelimeyi aradı.
“Muhtemelen hayatında hiç duymadın.”
Kevin arkasına yaslandı.
“Şimdi merak ettim.”
Henri derin bir nefes aldı.
“Ben de duyduğumda inanamadım.”
Kevin hiçbir şey söylemedi.
Henri bardağı masaya bıraktı.
“Her şey İstanbul’da başladı.”
Ve anlatmaya başladı.
O akşam, iki eski dostun önündeki çay çoktan soğumuştu.
Ama ikisi de farkında değildi.
Çünkü artık masada yalnızca bir sır değil…
Bir karar bekliyordu.