3. BÖLÜM
SEMBOL
Tarek’in sesi odadaki sessizliği kesti.
“Sanırım burada başka bir şey var.”
Muhammed Hoca hemen yanına eğildi.
Yusuf Efendi de masaya yaklaştı.
Tarek parşömenin sol alt köşesini işaret ediyordu.
İlk bakışta sıradan bir mürekkep lekesini andıran küçücük bir şekil vardı.
Ama dikkatle bakıldığında bunun rastgele oluşmuş bir iz olmadığı anlaşılıyordu.
İç içe geçmiş üç yarım yay…
Merkezlerinden geçen ince bir çizgi…
Ne tam bir daireydi ne bilinen bir harf.
Ne de yaygın bir dinî sembole benziyordu.
Muhammed Hoca cebinden küçük büyütecini çıkardı.
Eğildi.
Uzun süre konuşmadı.
Sonra kaşları hafifçe çatıldı.
“İlginç…”
Tarek gözünü sembolden ayırmadan sordu:
“Tanıyor musunuz?”
Muhammed Hoca cevap vermeden önce büyüteci biraz daha yaklaştırdı.
“Tanıyorum demek doğru olmaz.”
Bir an sustu.
“Ama buna benzer işaretlere eski Roma ve erken Bizans dönemine ait bazı kayıtlarda rastladım.”
Yusuf Efendi merakla sordu:
“Ne anlama geliyor?”
Muhammed Hoca doğruldu.
“Kesin bir sembol değil.”
Tekrar parşömene baktı.
“Daha çok… bir yönlendirme işareti.”
Tarek hafifçe öne eğildi.
“Yönlendirme mi?”
“Evet.”
Muhammed Hoca parmağını sembolün merkezinden geçen çizginin üzerine koydu.
“Bu tür işaretler herkese gösterilmek için kullanılmazdı. Bazen kutsal mekânların altında, bazen de haritalarda özellikle gizlenmesi gereken noktaları belirtmek için kullanılırdı.”
Odadaki hava bir anda değişti.
Yusuf Efendi diğer rulolara baktı.
“Bir tane daha olabilir mi?”
Tarek hemen ikinci parşömeni açtı.
Üçü de sessizce incelemeye başladı.
Bir süre hiçbir şey bulamadılar.
Sonra Yusuf Efendi parmağını kâğıdın üst kısmına götürdü.
“Burada.”
Tarek yaklaştı.
Aynı sembol.
Bu kez daha silik.
Ama ölçüleri neredeyse aynıydı.
Muhammed Hoca üçüncü parşömeni açtı.
Birkaç dakika sonra bir tane daha buldular.
Aynı işaret.
Aynı oran.
Aynı kasıtlı küçüklük.
Tarek yavaşça sandalyesine oturdu.
“Bunu çizen kişi bulunmasını istememiş.”
Muhammed Hoca başını salladı.
“Evet.”
Sonra sembole bakarak ekledi:
“Ama anlayacak birinin bir gün bakacağını da biliyormuş.”
Bu cümle odada asılı kaldı.
Yusuf Efendi düşünceli bir ifadeyle ahşap duvara baktı.
“Bir dakika…”
Tarek başını kaldırdı.
Yusuf Efendi’nin yüzündeki ifade değişmişti.
“Sanki…”
Durdu.
“Sanki buna benzer bir işareti başka bir yerde gördüm.”
“Nerede?” diye sordu Tarek.
Yusuf Efendi birkaç saniye düşündü.
“Ayasofya’nın altında.”
Muhammed Hoca doğruldu.
“Emin misiniz?”
“Tam değil.”
Yusuf Efendi gözlerini kıstı.
“Ama buna çok benzeyen bir şekil hatırlıyorum.”
Tarek’in kalbi hızlandı.
“Bizi oraya götürebilir misiniz?”
Yusuf Efendi cevap vermeden önce parşömenlere baktı.
Sonra yavaşça başını salladı.
“Gece.”
Yerebatan Sarnıcı kapılar kapandıktan sonra bambaşka bir yere dönüşüyordu.
Gündüz yüzlerce insanın adımlarıyla dolan koridorlar, gece olduğunda yeniden kendi sessizliğine kavuşuyordu.
Sütunların gölgeleri karanlık suyun üzerinde uzuyor, tavandan düşen damlalar yüzeyde küçük halkalar oluşturuyordu.
Üç adam yavaş adımlarla ilerliyordu.
Önde Yusuf Efendi…
Arkasında Tarek ve Muhammed Hoca.
Fener ışıkları taşların üzerinde geziniyor, sütunların gölgelerini sürekli değiştiriyordu.
Kimse yüksek sesle konuşmuyordu.
Sanki bin beş yüz yıllık taşların arasında fazla ses çıkarmak bile saygısızlık olacaktı.
Yusuf Efendi bir noktada durdu.
“Buradaydı.”
Tarek etrafına baktı.
İlk bakışta diğerlerinden hiçbir farkı olmayan bir sütunun önündeydiler.
“Ne görmüştünüz?”
Yusuf Efendi diz çöktü.
“Bir çizik.”
Elindeki feneri sütunun alt kısmına tuttu.
“Çok aşağıdaydı. O yüzden dikkatimi çekmişti.”
Tarek de çömeldi.
Taşın yüzeyini inceledi.
Önce hiçbir şey göremedi.
Fenerin açısını değiştirdi.
Bir kez daha.
Sonra eli durdu.
“Hocam…”
Muhammed Hoca yanlarına geldi.
Tarek parmağını taşın üzerinde gezdiriyordu.
Yüzeyin küçük bir bölümü diğer kısımlardan daha pürüzsüzdü.
Fener ışığı yana çevrildiğinde çizgiler görünür hâle geldi.
İç içe geçmiş üç yarım yay.
Ortadan geçen ince bir çizgi.
Tarek nefesini tuttu.
Parşömenlerdeki sembolün aynısıydı.
Muhammed Hoca uzun süre baktı.
Sonra çok alçak bir sesle konuştu:
“Bu bir işaret değil.”
Tarek ona döndü.
Muhammed Hoca taşın üzerindeki sembolden gözlerini ayırmadan ekledi:
“Bu bir imza.”
Yusuf Efendi fısıldadı:
“Ve imzalar genellikle tek bir yerde olmaz.”
Tarek ayağa kalktı.
Sarnıcın karanlığına baktı.
Yüzlerce sütun…
Kemerler…
Suyun içindeki gölgeler…
Bir anda bütün yapı gözünde değişmişti.
Artık yalnızca bir sarnıç görmüyordu.
Bir haritanın ortasında duruyordu.
Parşömenleri düşündü.
Ayasofya’yı düşündü.
Kahire’de incelediği tünel planlarını düşündü.
Sonra yeniden sütuna baktı.
“Burası…”
Sesi taş duvarlarda hafifçe yankılandı.
“Burası sadece bir sarnıç değil.”
Muhammed Hoca sessizce dinliyordu.
Tarek devam etti:
“Burası yolların kesiştiği nokta.”
Tam o sırada suyun yüzeyinde küçük bir dalga oluştu.
Üçü de aynı anda baktı.
Kimse hareket etmemişti.
Dalga yavaşça sütunların arasına yayıldı.
Yusuf Efendi gülümsedi.
“Sarnıç bizi dinliyor olabilir.”
Tarek cevap vermedi.
Çünkü zihninde başka bir düşünce şekilleniyordu.
Parşömenler Ayasofya’dan başlamıyordu.
Ayasofya yalnızca ağın bir parçasıydı.
Merkez…
Yerebatan’dı.
Birkaç gün sonra Tarek ile Muhammed Hoca’nın Mısır’a dönme vakti geldi.
İstanbul’da geçirdikleri kısa süre, ikisi için de sıradan bir akademik ziyaret olmaktan çıkmıştı.
Yusuf Efendi onları yine bizzat havalimanına götürdü.
Yol boyunca fazla konuşmadılar.
Söylenecek çok şey vardı.
Ama bazı sırlar, kelimelerle taşınamayacak kadar ağırdı.
Check-in işlemlerinin ardından vedalaşma zamanı geldi.
Yusuf Efendi Tarek’in elini tuttu.
“Burada konuştuklarımız burada kalsın.”
Tarek başını salladı.
“Şimdilik.”
Muhammed Hoca hafifçe gülümsedi.
“Tarih sabredenlere kendini açar.”
Son çağrı anonsu yapıldı.
Tarek ve hocası yürümeye başladı.
Uçağın kapısından geçmeden önce Tarek son kez arkasına baktı.
Yusuf Efendi hâlâ aynı yerde duruyordu.
Profesör o an İstanbul’dan ayrıldığını düşündü.
Ama gerçek tam tersiydi.
İstanbul artık onunla birlikte gidiyordu.
Kahire’ye döndüğünün ertesi günü Tarek doğruca ofisine geçti.
Kapıyı kilitledi.
Perdeleri kapattı.
Masasının üzerine yalnızca bilgisayarını, büyütecini ve not defterini bıraktı.
İstanbul’da çektiği parşömen fotoğraflarını açtı.
İlk görüntüyü büyüttü.
Sonra ikincisini.
Üçüncüsünü.
Saatler ilerledi.
Tarek farkında değildi.
Çizimler rastgele değildi.
Tüneller belli bir matematiksel düzen içinde ilerliyor, bazı noktalar belirli aralıklarla tekrar ediyordu.
Ama bir şey dikkatini çekti.
Planların ortasında büyük bir alan vardı.
Boş.
Ne ölçü vardı.
Ne çizgi.
Ne açıklama.
Profesör farklı dönemlere ait haritaları üst üste yerleştirdi.
Boşluk yine aynı yerdeydi.
Başka bir plan açtı.
Yine aynı.
Tarek sandalyesinden kalktı.
Duvarındaki İstanbul haritasını masaya indirdi.
Şeffaf kâğıdı üzerine serdi.
Sembolün merkezindeki çizgiyi yeniden çizdi.
Bir kez daha baktı.
Çizgi tam olarak kuzeyi göstermiyordu.
Doğuyu da.
Hafif bir kırılma vardı.
Profesör cetveli eline aldı.
Açıyı ölçtü.
Bir kez daha hesapladı.
Sonra eli durdu.
“Kıble…”
Fısıltıyla söylediği kelime odada yankılandı.
Bu açı, İstanbul’un fethinden önce hazırlanmış bir plana ait olmamalıydı.
Tarek ekrana döndü.
Parşömenin bazı bölümlerini yeniden büyüttü.
Bir şey artık çok açıktı.
Bu çizimlerin bir kısmı sonradan eklenmişti.
Yani birileri, Bizans dönemine ait bu sistemi İstanbul’un fethinden sonra da biliyordu.
Ve onu özellikle gizlemeye devam etmişti.
Profesörün boğazı kurudu.
İkinci planı açtı.
Tünellerin kesitleri vardı.
Kemerli tavanlar…
Kalın duvarlar…
Belirli aralıklarla oluşturulmuş geniş odalar…
Ama en önemli şey yoktu.
Giriş.
Çıkışlardan bazıları gösterilmişti.
Fakat ana giriş noktası bilinçli şekilde silinmişti.
Tarek mürekkep izlerini büyüttü.
Silme işlemi rastgele yapılmamıştı.
Birileri girişin bulunmasını özellikle istememişti.
Profesör sandalyesine yaslandı.
Bir süre ekrana baktı.
Sonra gözleri yeniden planın merkezindeki boşluğa kaydı.
İşte o an bütün parçalar zihninde birleşmeye başladı.
Bu tüneller yalnızca kaçmak için yapılmamıştı.
Bir şey saklamak için de kullanılmış olabilirdi.
Belki belgeler…
Belki emanetler…
Belki de hiç kimsenin bilmemesi gereken başka bir şey.
Telefonunu eline aldı.
Yusuf Efendi’yi aramak istedi.
Sonra vazgeçti.
Saat ilerlemişti.
Üstelik böyle bir mesele telefonda konuşulamazdı.
Telefonu masaya bıraktı.
Bilgisayarında Mücevher Fuarı’nın tarihini açtı.
Temmuz 2026.
Ardından parşömendeki silik tarihi yeniden büyüttü.
Tarek’in kaşları çatıldı.
Aynı ay.
Aynı gün aralığı.
Bir süre kıpırdamadan ekrana baktı.
Sonra başını geriye yasladı.
“Bu boşluk…”
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.
“Bir gün dolacak.”
Ve Tarek o gece ilk kez şunu düşündü:
Herkesin gözü Yerebatan Sarnıcı’nın içinde sergilenecek milyarlarca dolarlık mücevherlerde olacaktı.
Ama belki de asıl sır…
Onların birkaç metre altında bekliyordu.