21. BÖLÜM
Akdeniz’in uzun ve gergin yolculuğunun ardından İskenderiye kıyıları nihayet ufukta belirdi.
Tarek önce minareleri gördü.
Sonra binalar.
Ardından limanın kalabalık silueti ortaya çıktı.
Güneş gökyüzünün ortasına yaklaşmıştı.
Deniz sakindi.
Ama Profesörün içinde hâlâ fırtına vardı.
Hamid yanına geldi.
“Geldik.”
Tarek başını salladı.
“Evet.”
Bu kelimeyi söylerken düşündüğünden daha az rahatlamıştı.
Aylar boyunca bütün planın sonuna Mısır’ı koymuşlardı.
Kendi ülkesi.
Kendi dili.
Kendi insanları.
Tanıdığı sokaklar.
Tanıdığı hayat.
Ama şimdi liman yaklaştıkça Tarek başka bir şeyi fark ediyordu.
İnsan bazen en fazla kendi evinde görünür olurdu.
Tekne yavaşladı.
Motor sesi düştü.
Halatlar hazırlandı.
Rıhtımda insanlar vardı.
Liman görevlileri…
Yolcular…
Nakliye çalışanları…
Bekleyen aileler…
Sıradan bir gün.
Kimse İstanbul’dan gelen iki adama özel olarak bakmıyordu.
Ama Tarek yine de herkesin kendisini gördüğünü hissediyordu.
Hamid bunu fark etti.
“Hocam.”
“Efendim?”
“Normal nefes alın.”
Profesör ona baktı.
“Nefesim mi bozuldu?”
“Bilmiyorum.”
Hamid hafifçe gülümsedi.
“Ama yüzünüz dünyayı tek başınıza kurtarmaya çalışıyormuşsunuz gibi.”
Tarek istemeden güldü.
“Dünyayı kurtarmak gibi bir iddiam yok.”
Hamid çantalara baktı.
“İyi. Çünkü biraz geç kaldık.”
Bu küçük şaka ikisine de iyi geldi.
Tekne rıhtıma yanaştı.
Halatlar bağlandı.
Tarek ayağını karaya bastığında beklediği duyguyu yaşayamadı.
Rahatlama yoktu.
Zafer yoktu.
Sadece tanıdık bir toprak.
Ve omuzlarında tanımadığı kadar ağır bir geçmiş.
Rıhtımın biraz ilerisinde onları bekleyen adam elini kaldırdı.
Cemal.
Tarek onu yıllardır tanıyordu.
Gösterişsiz bir adamdı.
Kalabalığın içinde özellikle fark edilmeyen insanlardan.
Sakin.
Az konuşan.
Gereksiz soru sormayan.
Yanlarına geldi.
“Hoş geldiniz hocam.”
Tarek elini sıktı.
“Hoş bulduk Cemal.”
Hamid de selam verdi.
Cemal yüzlerine birkaç saniye baktı.
“Yolculuk zor geçti galiba.”
Hamid cevap verdi:
“Deniz değil.”
Cemal anlamadı.
Tarek konuşmayı değiştirdi.
“Her şey yolunda mı?”
“Şimdilik.”
Profesör bu kelimeyi duyunca gözlerini kıstı.
Şimdilik.
Son günlerde hayatındaki herkes aynı kelimeyi kullanıyordu.
Giriş işlemleri sıradan biçimde ilerledi.
Belgeler incelendi.
Sorular soruldu.
Cevaplar verildi.
Tarek bütün süreç boyunca sakin görünmeye çalıştı.
Aslında ortada olağan dışı hiçbir şey yoktu.
İşte bu durum, onu daha fazla geriyordu.
İnsan bazen alarm çalınca değil…
Hiçbir şey olmayınca korkuyordu.
Hamid yanına yaklaşıp fısıldadı:
“Hocam, burada herkes normal.”
Tarek de çok alçak sesle:
“Biz değiliz.”
dedi.
Hamid cevap vermedi.
İşlemler bittiğinde limandan çıktılar.
Dışarıda İskenderiye bütün sıcaklığıyla karşılarındaydı.
Korna sesleri.
Sokak satıcıları.
Taksiler.
Deniz kokusu.
İnsan kalabalığı.
Tarek yıllardır gördüğü manzaraya sanki ilk kez bakıyordu.
Bir balıkçı kasasının başında pazarlık yapan adam…
Elinde ekmek poşetiyle yürüyen yaşlı kadın…
Koşarak babasının yanına giden çocuk…
Bir kafede tavla oynayan iki kişi…
Dünya devam ediyordu.
İstanbul’daki kriz bu insanlara ulaşmış olsa bile onların hayatının merkezinde değildi.
Profesör bunu görünce garip biçimde rahatladı.
Dünya büyük bir yerdi.
Bir insanın bütün hayatını kaplayan olay, başka birinin gününde yalnızca iki dakikalık haber olabiliyordu.
Araca bindiklerinde Hamid arkasına yaslandı.
Derin bir nefes aldı.
“Şimdi gerçekten soruyorum.”
Tarek camdan dışarı bakıyordu.
“Neyi?”
“Bitti mi?”
Profesör bu kez gülmedi.
“Hayır.”
Hamid başını koltuğa yasladı.
“Bir kere de evet deyin hocam.”
Tarek hafifçe tebessüm etti.
“Yalan söylememi ister misin?”
“Bazen insanı rahatlatır.”
“Sonra?”
Hamid düşündü.
“Sonrası kötü olur.”
“İşte.”
Araç limandan uzaklaşıyordu.
Profesör devam etti:
“İstanbul’dan çıkmak bir aşamaydı.”
“Peki bu?”
“Dönüş.”
“Sonra?”
Tarek başını çevirdi.
“Normalleşmek.”
Hamid kaşlarını kaldırdı.
“En zor kısmı bu olabilir.”
Profesör başını salladı.
“Ben de öyle düşünüyorum.”
Cemal ön taraftan konuştu.
“Hocam, dünya sizi aramıyor.”
Tarek ona baktı.
“Şimdilik.”
Cemal başını hafifçe çevirdi.
“İstanbul’daki haberleri takip ediyorum.”
Hamid de dikkat kesildi.
“Ne diyorlar?”
“Her şeyi.”
“Yani?”
Cemal omuz silkti.
“Uluslararası örgüt diyen var. İçeriden yardım diyen var. Sigorta oyunu diyen var. Gizli servis diyen var.”
Tarek sordu:
“Tüneller?”
Cemal dikiz aynasından ona baktı.
“Onu da konuşmaya başladılar.”
Araç içindeki hava bir anda değişti.
Hamid doğruldu.
“Ne kadar ciddi?”
“Bilmiyorum.”
Cemal devam etti:
“Şimdilik daha çok televizyon programları ve eski İstanbul hikâyeleri üzerinden gidiyor.”
Tarek rahatlamadı.
“Resmî ekipler?”
“Onların ne düşündüğünü bilmiyorum.”
Profesör başını yeniden cama çevirdi.
İşte mesele buydu.
Bilmedikleri şeyler çoğalmaya başlamıştı.
Bir süre kimse konuşmadı.
Tarek dışarıdaki İskenderiye sokaklarını izledi.
Ama zihni İstanbul’daydı.
Selim’i tanımıyordu.
Haritaların yeniden incelendiğini bilmiyordu.
Sembolün başka bir adamın masasındaki deftere çizildiğinden habersizdi.
Yalnızca içgüdüsü ona bir şey söylüyordu:
Bir sır, ortaya çıkmaya başladığında tamamen geri gömülemezdi.
Yerebatan’daki olay yalnızca mücevherlerin kaybolmasına yol açmamıştı.
İstanbul’un altında başka bir İstanbul’ın aranmasına da sebep olmuştu.
Ve belki Tarek’in yaptığı en büyük hata buydu.
Tünelleri kullanmıştı.
Ama onları uyandırmış da olabilirdi.
Şehrin daha sakin bir bölgesine geldiklerinde Cemal aracı durdurdu.
Tarek dışarı çıktı.
Sıcak hava yüzüne vurdu.
Hamid çantasını aldı.
Cemal:
“Buradan sonrası sizde hocam.”
dedi.
Profesör onun elini sıktı.
“Teşekkür ederim.”
Cemal bir an tereddüt etti.
Sonra:
“Bir şey sorabilir miyim?”
Tarek ona baktı.
“Şimdiye kadar sormadın.”
“Şimdi soruyorum.”
“Buyur.”
Cemal’in bakışları ciddileşti.
“İstanbul’daki olayla sizin bir ilginiz var mı?”
Hamid başını kaldırdı.
Tarek birkaç saniye cevap vermedi.
Bu sessizlik bile başlı başına bir cevap olabilirdi.
Sonunda:
“Bilmen gerekmiyor.”
dedi.
Cemal bir süre Profesöre baktı.
Sonra başını salladı.
“Anladım.”
Tarek onun koluna dokundu.
“Cemal.”
“Efendim?”
“Anlamadın.”
Adam durdu.
Profesör devam etti:
“Ve böylesi senin için daha iyi.”
Cemal ilk kez gülümsedi.
“Peki hocam.”
Aracına binip uzaklaştı.
Hamid Tarek’e döndü.
“İnsanları etrafınızda tutma yönteminiz biraz tuhaf.”
Profesör yürümeye başladı.
“Otuz yıldır sen hâlâ yanımdasın.”
Hamid:
“Benim de normal olduğumu kim söyledi?”
dedi.
Akşam olduğunda Tarek kendi evindeydi.
Aylar sonra ilk kez evinin sessizliği ona yabancı geliyordu.
Kitaplar aynı yerdeydi.
Masası aynıydı.
Eski haritaları yine duvardaydı.
Çalışma masasındaki kalem bile bıraktığı yerde duruyordu.
Ama o değişmişti.
Ceketini çıkardı.
Sandalyeye oturdu.
Uzun süre odayı seyretti.
İnsan bazen bütün hayatı boyunca bir eve dönerdi.
Ama bazı dönüşlerde eve gelen kişi, giden kişi olmazdı.
Telefonunu açtı.
Dünya Mücevher Fuarı haberi hâlâ bütün uluslararası kanallardaydı.
Bir uzman konuşuyordu:
“Bu olayın klasik yöntemlerle açıklanması giderek zorlaşıyor.”
Başka bir ekran:
TARİHÎ TÜNEL İDDİASI
Tarek görüntüyü durdurdu.
Bir an nefes almayı unuttu.
Ekranda eski İstanbul haritalarından biri gösteriliyordu.
Genel bir görüntüydü.
Sembol görünmüyordu.
Ama Profesör neye baktığını biliyordu.
Telefonu çaldı.
Henri.
Tarek hemen açtı.
“Efendim?”
Henri’nin sesi ciddiydi.
“Mısır’a ulaştınız mı?”
“Evet.”
“Hamid?”
“Yanımda.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Tarek sordu:
“Kevin nerede?”
“Çalışıyor.”
“Neye?”
Henri cevap vermekte tereddüt etti.
“İstanbul’daki gelişmelere.”
Profesör ayağa kalktı.
“Ne gelişmesi?”
“Eski haritalar konuşulmaya başlanmış.”
“Biliyorum. Haberlerde gördüm.”
“Hocam…”
Henri sustu.
Tarek’in sesi sertleşti.
“Söyle.”
“Bu tahmin ettiğimizden hızlı ilerleyebilir.”
Profesör pencerenin önüne gitti.
İskenderiye’nin gece ışıkları görünüyordu.
“Ne kadar hızlı?”
“Bilmiyoruz.”
Son günlerin lanetli kelimesi yine karşısındaydı.
Bilmiyoruz.
Tarek başını önüne eğdi.
“Yusuf?”
“Onunla bağlantı kurmadık.”
“Kurmayın.”
Henri hemen:
“Tamam.”
“Kimse kurmasın.”
Tarek kısa bir süre düşündü.
“Yusuf kendi hayatına devam edecek.”
“Anlaşıldı.”
“Henri.”
“Efendim?”
“Panik yok.”
“Yok.”
“Kendinizi korumak için başkasını tehlikeye atmak yok.”
Henri’nin cevabı bu kez daha yavaş geldi.
“Tamam hocam.”
“Bu çok önemli.”
“Biliyorum.”
Tarek telefonu kapattı.
Hamid kapıda duruyordu.
Konuşmanın bir kısmını duymuştu.
“Yaklaşıyorlar mı?”
Profesör sandalyesine oturdu.
“Belki.”
“Bize mi?”
Tarek başını iki yana salladı.
“Önce gerçeğe.”
Hamid düşündü.
“Bu daha mı kötü?”
Profesör cevap vermedi.
Çünkü bilmiyordu.
Eğer tüneller bulunursa…
Yusuf’un adı araştırmaya girer miydi?
Eski parşömenler ortaya çıkar mıydı?
Ayasofya’daki gizli bölüm bulunur muydu?
Ve en önemlisi…
Tarek’in yıllar önce yaptığı araştırmalar birileri tarafından bir araya getirilebilir miydi?
Profesör ilk kez olayın bir başka tarafını fark etti.
Dünyanın en karmaşık teknolojisini yenebilirsiniz.
Ama geçmişinizi silemezsiniz.
Ertesi sabah Tarek her zamanki saatte kalktı.
Duşunu aldı.
Kahvaltısını yaptı.
Kazı alanına gidecekmiş gibi giyindi.
Hamid onu görünce şaşırdı.
“Nereye?”
“İşe.”
“Hocam…”
“Ne?”
“Dünya ayağa kalkmış durumda.”
Tarek saatini taktı.
“Ben arkeoloğum.”
“Biliyorum.”
“Arkeologlar sabah işe gider.”
Hamid birkaç saniye baktı.
Sonra gülümsedi.
“Ben de geleyim.”
“Sen de işe git.”
“Zaten aynı yere gidiyoruz.”
Profesör ilk kez rahatça güldü.
Kazı alanına vardıklarında herkes normaldi.
Öğrenciler çalışıyordu.
İşçiler toprak taşıyordu.
Bir araştırmacı heyecanla Profesöre doğru koştu.
“Hocam, dün çıkan parçayı görmeniz lazım!”
Tarek durdu.
Genç adamın yüzündeki saf heyecana baktı.
İstanbul’dan haberi vardı belki.
Ama onun için şu anda önemli olan yerden çıkan küçük bir seramik parçaydı.
Profesör birden garip bir huzur hissetti.
“Göster.”
Birlikte kazı alanına yürüdüler.
Hamid birkaç adım arkadan onları izledi.
Tarek diz çöktü.
Fırçayı eline aldı.
Toprağı yavaşça temizlemeye başladı.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Ama elleri eskisi kadar sakin değildi.
Öğleye doğru Hamid yanına geldi.
“Eliniz titriyor hocam.”
Tarek fırçayı bıraktı.
Bir süre parmaklarına baktı.
“Geçer.”
“Emin misiniz?”
Profesör gülümsedi.
“Hayır.”
İkisi de güldü.
Sonra Tarek toprağın içinden çıkan eski taşı yeniden inceledi.
Yüzlerce yıldır orada bekliyordu.
Kimse peşinden koşmamıştı.
Kimse onu saklamaya çalışmamıştı.
Toprak yalnızca korumuştu.
Tarek’in zihninden bir düşünce geçti.
Belki şimdi yapmaları gereken de buydu.
Hiçbir şeye dokunmamak.
Hiçbir şeyi hızlandırmamak.
Beklemek.
Akşam eve döndüğünde televizyonu açmadı.
Telefonunu da masaya bıraktı.
Eski çalışma defterlerinden birini çıkardı.
İlk sayfalardan birinde yıllar önce yazdığı bir cümle vardı:
“Bir keşfin gerçek değeri, onu bulan kişinin isminde değil; insanlığa kattığı şeydedir.”
Tarek uzun süre bu cümleye baktı.
Sonra boş bir sayfa açtı.
Altına yeni bir cümle yazdı:
“Aynı şey servet için de geçerli olmalı.”
Kalemi bıraktı.
Çünkü yolun sonuna gelmemişlerdi.
Asıl amaç daha başlamamıştı bile.
Elmasları almak planın en zor kısmı gibi görünmüştü.
Şimdi anlıyordu ki değildi.
Gerçek sınav…
Onları kendileri için kullanmamaktı.
O gece İstanbul’da Selim yine eski haritaların başındaydı.
İskenderiye’de ise Tarek masasındaki deftere bakıyordu.
Birbirlerini tanımıyorlardı.
Birbirlerinin varlığından bile habersizdiler.
Ama ikisinin önünde de aynı şekil vardı.
Üç yarım yay.
Ortadan geçen ince bir çizgi.
Biri sembolün nereden geldiğini bulmaya çalışıyordu.
Diğeri ise onu neden hiç kimseye anlatmadığını düşünüyordu.
Aralarında binlerce kilometre vardı.
Ama aynı sır, iki ayrı masanın üzerinde duruyordu.
Ve artık mesele yalnızca kayıp elmaslar değildi.
Tarih de uyanmıştı.