İçeriğe geç

Bölüm 3 / 4, 5.639 kelime, tahmini 28 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

"Bilinmedik bir hüzün var içimde.

Anladım ki, ya ben fazlayım bu şehirde,

Ya da biri eksik…

(Can Yücel)



Şu an bir sahildeydim ve öylece kumlarda oturuyordum. Etrafta kimseler yoktu. Sahilin boş olmasının tadını çıkarıyordum. Ta ki kafama atılan bir hindistan cevizi olmasaydı.


"Ahh! Kim attı lan onu?" Hemen yerimden kalkmış ve etrafıma bakınmıştım. Sonra ise bir an da üstüm sırılsıklam oldu. Ne olduğunu anlayamadan bu seferde denize doğru döndüm ve bir gölge gördüm. Hatta gölgeler. Gitgide sayıları artıyordu.


Sonra ise tanıdık bir melodi. Ben öylece bana doğru yaklaşan gölgelere bakarken gölgeler kendisini belli etti ve bu gölgelerin maymunlardan oluştuğunu farkettim.


İçlerinden birisi bana doğru koşmaya başladı ve ben de çığlık atarak ondan uzaklaşmaya çalıştım. Ben çığlık attıkça o da bir şeyler söylüyordu fakat anlamıyordum. Ben hızlıca kaçarken, ayağım bir şeye takıldı ve yüzüstü kumlara düştüm.


Omuzumda bir el hissedince hemen arkamı döndüm ve karşımdaki maymuna baktım. Elinde bir şişe tutuyordu ve öylece bana bakıyordu.


Sonra ise dudaklarını öne doğru uzattı ve öpücük attı. Maymun bana öpücük mü attı lan?


"Ben seni öyle bir sevicem ki, aklını oynatıcan."


Ne? Ne diyordu bu maymun be?


"Aç koynunu, giricem, giricem dellenme."


Maymun tarafından sözlü tacize uğruyordum şuan. Maymun tarafından?


Ben şokla karşımda göbek atan maymunlara bakarken onların hiç susmaya niyeti yokmuş gibi seslerini daha da yükselterek konuşuyorlardı.


"Dudağından öpücem, öpücem söylenme!"


Bunlar gitgide daha da sapıklaşıyordu. Sonra yüzüme bir anda su geldi ve gözlerimi açtım.


Gözlerimi mi açmıştım? O maymunlar gerçek değiller miydi yani? Neyse bu daha iyi.


Gözlerimi açtığım gibi kulağımın dibinde bangır bangır çalan Öpücem temalı alarmımı kapattım ve başımda birinin olduğunu anladım.


Hava kararmıştı. Saat gece on bir olmuştu.


Kafamı biraz kaldırdım ve ağabeyimle göz göze geldik.


Geceleri için alarm kuruyorum çünkü, yaz tatili yaklaşmış ve hava serin olduğu için odamın balkonuna çıkmak çok keyif verici oluyordu.


Ağabeyim tam karşımdaydı fakat etraf biraz karanlık olduğu için yüzünü tam göremiyordum. Gözlerim yarı açık bir şekilde ağabeyime bakıyordum.


"Ağabey, sen misin?" Bir yandan ellerimle gözlerimi ovuşturuyor, bir yandan da yataktan doğrulmaya çalışıyorum.


Ağabeyim, başını sağ doğru çevirdi sabır çekti.


Ne demiştim ki şimdi ben?


"Kimi isterdiniz Ela hanım? Gecenin bu saatinde kim olabilir başka? O zibidi mi?"


Hemen yattığım yerden doğruldum ve yatağımın başlığına yaslandım.


"Ya ne alaka ağabey? Sana da bir şey söylenmiyor."


"Yaağaa ne alaka ağabeey" sesini inceltmiş ve benim taklitmi yapmıştı. Sonrada yatağıma oturmuştu.


"Ya ben öyle konuşmuyorum bi kere!"


Ağabeyimi iyi tanıdığım için yine taklitimi yapacağını bildiğim için hızlıca ona yastığımı attım fakat hızlıca yastığı hemen tutmuş ve yanına bırakmıştı. Yutkundum.


Bunu yapmazdı. Ben ona yastık fırlattığımda o da bana fırlatırdı. Bu döngü halinde ilerlerken ya ben onun sırtına atlardım ya da o beni gıdıklamaya başlardı. Sonra ise odayı kahkahalarımız kaplardı.


Ben öylece ağabeyime bakarken o da bana bakıyordu. Sonra ayağa kalktı ve balkona doğru ilerledi.


"Kahve yaptım ikimize de, gel balkonda biraz oturup konuşalım." Balkonun kapısını açtı ve tam girecekken bana baktı. "Hava biraz serin, üzerine hırkanı al. Üşütürsün yoksa."


Yine yaptı işte! Böyle yapmazdı ki! Evet balkona çıkıp beraber kahve içtiğimiz, dertleştiğimiz ya da film izlediğimiz anlar olurdu fakat hava soğuk olursa önceden söylemez balkona girdiğimiz de kalkıp bana hırka ya da battaniye getirir ve üstüme atardı. "Üşütüceksin salak! Al şunu, bir daha böyle çıkma balkona." Derdi.


Neler oluyordu böyle?


Hızlıca yataktan kalktım ve dolabımdan bir hırka ve battaniye çıkardım. Hırkamı üzerime giyindim ve elimde battaniye ile balkona doğru adımladım.


Bugünlük roller değişecekti anlaşılan. Tamam öyleyse ben de buna ayak uyduracaktım.


Balkona çıktım ve ağabeyimin sandalyeye oturmuş önünde kahvesi ile dışarıyı izlediğini gördüm. Balkona girdiğimi görmemişti, bu yüzden yüzümdeki gülümsemeye engel olamadım.


Elimdeki battaniyeyi yavaşça havaya kaldırdım ve tam ağabeyime doğru atacaktım ki gözleri hâlâ dışarıdayken konuşmaya başladı. "Bugün değil Ela. Battaniyeye de ihtiyacım yok."


Yanında ki sandalyeyi çekti ve benim gelip oturmamı bekledi. Gözleri asla bana değmiyor ve bana bakmıyordu. Sessizce yutkundum ve ağabeyimin yanındaki sandalyeye oturdum.


Balkonum büyük olduğu için bir masa ve üç adet sandalye vardı. İki tanesi balkona açılan odamın penceremin önündeydi ve duvara yaslı duruyordu. Masa hemen sandalyelerin önünde duruyor ve balkonun korkuluğuna bitişik bir şekilde duruyordu. Diğer sandalye ise masanın baş kısmında duruyordu. Burada genellikle ya tek olurdum ya da ağabeyimle olurdum, fakat üç tane sandalye koymuştum.


Annem ve babamlarla balkon yerine terasta oturduğumuz için bu balkona gelmezlerdi. Üçüncü sandalyenin sahibi yoktu ama duruyordu işte.


Önümde ki kupada kahve vardı ve içinde yüzen buzları görünce gülümsemeden edemedim. En sevdiğim kahve soğuk kahveydi ve ağabeyim bana kendi elleriyle soğuk kahve hazırlamıştı.


"Hiç sevinme öyle, sana soğuk kahve yaptım diye hemen yumuşadım sanma." Hemen gülümsememe bıçak değmiş gibi gitti. Duyduklarımla yutkundum ve ben de öylece karanlık şehri izlemeye başladım.


İkimiz de karanlık şehri izlerken bu sefer konuşan ben oldum. "Ağabey ben birşey yapmadım. Onun buraya geleceğini bile bilmiyordum."


Derin bir nefes aldım ve bakışlarımı kahveme indirdim. Sonra da alıp hızlıca içmeye başladım. Kahvemi yarılamıştım bile ama ağabeyim kahvesine dokunmamıştı bile.


Bana soğuk kahve kendisine ise Türk Kahvesi yapmıştı. Bakışlarımı önce ağabeyime çevirdim sonra yine karanlık şehire.


"Madem sen de soğuk kahve içecektin kendine de yapsaydın. Böyle beklemeseydin soğumasını."


Ağabeyim önce iç çekti sonra ise porselen fincanda olan kahvesini alıp geri bıraktı. Fincanında ki kahve soğumuştu ve bunu anlayınca da geri bırakmıştı.


"Amacım soğuk kahve içmek olsaydı zaten soğuk kahve yapardım. Kahvenin soğuması benim sorunum değil." Doğruca bana bakmıştı ve onun bana baktığını anlayınca ben de ona baktım.


“Kahveyi sıcak yaparsan ve bekletirsen elbette soğur. Sorun kahvede değil sende olur.”


Benim ela gözlerim onun mavi gözlerine değmişti. İlk önce o önüne dönmüştü ve ben hâlâ ona bakıyordum. "Bakma bana öyle. Çek o köpek yavrusu bakışlarını."


Madem soğuk yapıyordu ve uzak kalmaya çalışıyordu, o zaman ben de tam tersini yapacaktım. Daha da dibine girdim ve tam gözlerinin olduğu yere baktım. O da bana doğru baktı ve elini yüzüme koyup önüme doğru çevirdi.


Derin bir nefes verdim ve kollarımı önümde bağladım. Bakışlarım ise tam karşımdaydı.


"Buraya sadece öylece oturmak için mi çıkarttın. Eğer sadece böyle oturacaksak ben gidiyorum. Sana da, burada fazla durma üşürsün demek isterdim fakat zaten sen de buz gibisin. O yüzden sana birşey olmaz."


Sandalyemi gerilettim ve ayağa kalktım tam o sırada ağabeyim kolumdan tuttu. "Otur şuraya konuşacağız." Ağabeyime baktım fakat o yine bana bakmıyordu.

"Konuşmuyorsun ki. Öylece dışarıyı izliyorsun. Daha bana bile bakmıyorsun. Sanki bir suç işlemişim gibi davranıyorsun."


Tam o sırada ağabeyimin mavilikleri döndü bana. "Tamam otur bir şuraya, konuşalım adamakıllı. Bu konuşmayı yapmak bir ağabey için ne kadar zor haberin var mı küçük hanım? Konuya nasıl başlayacağımı bilmiyorum sadece."


Kolumu bıraktı ve gözleriyle az önce kalktığım sandalyemi işaret etti. "Şimdi otur şuraya." Tuttuğum nefesimi verdim ve yeniden sandalyeme oturdum.


Kollarımı yeniden göğsümde birleştirdim ve sadece önüme baktım. Abimin derin bir nefes verdiğini duydum.


Bir an da sandalyesini bana doğru çevirdi ve benim de sandalyemi kendisine doğru çevirdi. Ben ona şaşkın bir halde bakarken o bana ciddi sayılacak bir ifadeyle bakıyordu. Çünkü tam olarak nasıl baktığını anlamlandıramamıştım. Hem çaresiz hem de ciddi duruyordu. Eğer normal bir zamanda olsaydık kesinlikle bu ifadesine kahkaha atabilirdim.


Ama bunun yerine şaşkın gözlerim ağabeyimin üzerindeydi. Bir an da ellerimi tuttu ve bana yine aynı ifadesiyle bakmaya başladı. Ben önce ellerimize baktım sonra da ağabeyime baktım.


"Ağabey,"


"Sus. Konuşma sırası bende." Ben öylece ağabeyime bakarken ağabeyim konuşmaya başladı.


"Bak Elacığım,"

"Elacığım mı? Ağabey şunu söylemeden konuşsan olmaz mı? Sen söyleyince çok garip oldu." Ağabeyim bir an doğruldu ve ellerini göğsünde birleştirdi.


"Vay öyle mi Ela hanım? Kim söyleyince daha güzel olur ha? Bizim dememiz sana garip gelmiş ya hani."


Sesinde bir ima ve gözlerinde de küçümseme vardı. Eğer gözlerine küçümseme yerleştiyse bu bizim ağabeyimiz dedi içimdeki küçük kız.


"Ya ağabey ne alaka şimdi? Ben öyle demek istemedim. Yani sen bana hiç -cığım eki kullanmadığın için bir garip oldu sadece."


Ağabeyim bana yine aynı ifadeyle bakarken ben de ona baktım. Ağabeyim derin bir nefes verdi ve gözlerini kaçırıp sadece dışarıya baktı fakat saniyelikti. Bu hareketi de ne zaman gergin olursa yaptığı bir hareketti.


"Bak Ela, lafı hiç uzatmayacağım, seni de fazla darlamayacağım. Zaten ne uzun uzun konuşmak ne de seni sık boğaz etmek huyumdur."


Son lafından sonra ağabeyime imalı bir bakış attım. Tabi ki hemen anladı. O da hemen gülümsedi fakat bu da saniyelikti.


"Ela, cıvıtma hemen ağabeyciğim. Şurda önemli bir konuşma yapmaya çalışıyoruz."


"Tamam tamam demedik bir şey." Dudaklarıma hayali bir fermuar çektim ve ağabeyimin konuşmasını bekledim.


"Buraya sana öğüt vermek için de gelmedim. Zaten öğüte ihtiyacın da yok. Sen zeki bir kızsın. Nerede ne yapman gerektiğini iyi bilirsin. Demem o ki bugün ki yaşananları bir de senden dinlemek istiyorum ağabeyciğim."


Ağabeyimin konuşması yüzümde buruk bir gülümseme bırakmıştı. Yutkundum ve ellerimi dizlerime sürttüm.


"O zaman herşeyi en baştan anlatıyorum. Tamam mı?"


Ben ağabeyime gülümseyerek bakarken o bir an da dikleşti ve yüzünü ekşitti.


"Yok kız, o kadarda değil. Sizin o mıç mıç tanışmanızı dinleyemem şuan.”


"Ya ağabey o kadar da baştan demedik heralde. Anlatıyorum işte bir susta dinle!"


Sesim biraz fazla çıkmıştı ama o da beni durduk yere sinirlendiriyordu. Yüzünde ciddi bir ifade vardı.


"Dinliyorum güzelim anlat bakalım." Deyip ellerini yeniden göğsünde birleştirdi ve bütün dikkatle bana bakmaya başladı.


Derin bir nefes aldım ve ben de ciddiyetle ağabeyime bakmaya başladım. Ne kadar ciddi duruyordum bilmiyorum çünkü her an gülebilirdim.


"Bugün gelen o kişi benim erkek arkadaşım. Adı, Eymen." Ağabeyimin bir kaşı havalanmış bana bakıyordu.

"Bugün onu buraya ben seslemedim. Geleceğinden de haberim yoktu zaten. Buraya gelmesi benim için de sürpriz oldu."


"Niye gelmiş peki buraya?" Hafifçe gülümsedim.


"Sizinle tanışmak istemiş. O yüzden gelmiş." Ağabeyim iğrenir gibi baktı bir an. "Bizimle tanışmak istemiş yani öyle mi?"


Gülümseyerek ağabeyime baktım. "Evet."


Ağabeyim çenesini kaşırken birşey düşünüyormuş gibi bir hali vardı. Kaşlarımı çattım. "Bir şey mi düşünüyorsun?" Başını evet dercesine salladı. "Ne düşünüyorsun?"


"Kızım sen sürekli erkekleri dövmüyor muydun? Yanına yaklaşan her erkeği ya kovalıyordun ya da tehdit ediyordun babam döver diye. Sonra ne zaman yine bir erkeği dövsen gururla iyi bir halt etmiş gibi bunu övünerek bize anlatıyordun. Ne ara bu çocukla tanıştınız da işler buraya kadar geldi onu çözemedim."


Ben kıkırdayarak gülerken ağabeyim hâlâ bir şey düşünüyordu. Sonra bir an da yüzü ekşidi. Aklına ne geldiyse, "Yok lan, öyle olmamıştır bence. Hem benim kardeşim,"


Ağabeyim kendi kendine konuşurken bana döndü. Ben ise otuz iki diş sırıtarak onun bu hallerine bakıyordum. Çünkü arada böyle kendi kendine konuşup düşüncelere daldığı anlar çok komik ve tatlı görünüyordu gözüme.


"Al işte, salak salak sırıtıyor bir de karşıma. Tam seni övecektim yani ama yok salaksın kızım sen."


Bir an da yüzüm düşmüştü. Niye böyle diyordu ki şimdi?


"O niye ya? Hani zeki bir kızdım ben?"


Ağabeyim biraz daha baktı bana sonra cık'ladı. Aklına ne gelmişti çok merak etmiştim.


"Ağabey, aklına ne geldi senin. Kendi kendine çıkarım falan yaptın."


"Bu dingil nasıl oldu da benim kardeşimi böyle salak etmiş onu düşünüyordum salak kardeşim."


Suratım daha da düşmüştü. "Ya aşk olsun ama ağabey. Ne alaka şimdi?"


Ağabeyim yine kendi kendine sabır dilenirken bir an da bana döndü.

"Hee aynen aşk olsun! Aşk olmuş zaten baksana. Karşıma geçmiş sahibi et getirince mutlu olan köpekler gibi bakıyorsun." Ne!


"Ya ağabey ne alaka ya? Öyle bakmıyorum bir kere ben!" Diye çirkefleştim hemen. "Off gidiyorum ben. Ne halin varsa gör! Bir de geldin bana burada sana konuşma yapmam lazım deyip duruyorsun. Gidiyorum ben sen de kal burda soğuktan hasta ol!"


Tam sandalyemden yeniden kalkmıştım ki ağabeyim yeniden kolumdan tuttu. "Tamam. Sana da bir şey denmiyor. Hem burada ben seni azarlayıp kızacağım yerde sen mi beni azarlayacaksın küçük hanım? Yok öyle bir dünya. Otur şu sandalyeye."


Sinirli bir şekilde ağabeyime bakarken doğruca gözlerine bakıyordum. O da benimle inatlaşır gibi doğruca gözlerime bakıyordu. Gözleriyle sandalyeyi işaret etti. Hızlıca sandalyemi tuttum ve çekip yeniden oturdum.


Ayırca ne demişti o? Hem burada ben seni azarlayıp kızacağım yerde sen mi beni azarlayacaksın? Pardon da ben azarlanılacak veya kızılacak bir şey yapmamıştım!


"Baştan söyleyeyim, ben azarlanılacak veya kızılacak bir şey yapmadım."


"Öyle mi Ela hanım?"


Doğrudan önüme bakıyordum. Bazı evlerin ışıkları hâlâ yanıyordu ve bende kaç tane ışık olduğunu sayıyordum.


"Nasıl tanıştınız o zibidiyle?" Sesi sinirli değildi. Meraklı bir tını vardı sesinde. Ama zibidi demesi gerçekten hoş değildi!


Ağabeyime doğru döndüm. "Ağabey!"


"Ne!"


"Zibidi deyip durma lütfen. O öyle birisi değil."


Bir an da yüzüme doğru yaklaştı ve kafasını biraz eğdi. Sonra işaret parmağıyla sol kaşını işaret etti. Yaralanmış kaşını...


"Bu yarayı ben öyle duvara falan çarparak almadım. O gargamel gibi burnu olan zibidi yaptı." Zibidi derken bilerek vurgulamıştı.


Ayrıca gargamel gibi de burnu yoktu! Tamam biraz büyük ve kemerli bir buruna sahipti ama asla bir gargamel değildi.

Ağabeyimin yaralanmış kaşına biraz daha yakından baktım ve gerçekten de biraz kötü görünüyordu. Ama ilk temas eden ağabeyimdi. O düzgün bir şekilde sorsaydı anlatacaktım zaten.


Gerçekten mi Ela? Adam sordu zaten! Ama sen notları almaya gelmiş dedin!


İç sesim bile beni suçlu tutuyordu.


"Hiç bana öyle bakma. Doğru düzgün anlatsaydın böyle bir olay yaşanmazdı."


Tam olarak yine aynı bakışımla ağabeyime bakmaya devam ettim. Ama o hâlâ konuşmaya devam ediyordu.


"Yok efendim neymiş, not almaya gelmişmiş de, arkadaşıymış da... Peh. Benim bu yalanlarına inanacağıma gerçekten nasıl inandın?"


Sonra gülmeye başlamıştı. Fakat burnundan gülüyordu.


"Ağabey keser misin şunu rica ediyorum!" Ağabeyim bir an durdu ve bana baktı.


"Keseyim tabi canım kardeşim. Tabi ki keserim. Sesle o iti buraya keserim tabiki de onu!"


"Ya ağabey öyle mi dedim ben?"


Bugünkü olanlar aklıma gelince gözlerim dolmuştu. Ailemle tanışmak için gelmişti, tanışmışlardı da...

Ama böyle bir tanışma olmamalıydı.


Seslice yutkundum ve yarım kalmış kahvemi içmeye başladım. Küçük küçük yudumlarla kahvemi içiyordum ama boğazıma batıyordu sanki.


Gözlerim dışarıdayken kupam bir anda elimden kayıp düştü ve kupamın masaya düşmesiyle irkilip hem ağabeyim hem ben aynı anda ayağa kalktık. Ani kalkmamız ile masaya çarpmıştık ve kupanın yere yuvarlanıp düşmesiyle kırılması bir olmuştu.


Ben dolu gözlerimle kupaya bakarken ağabeyim bir anda karşıma geçti ve bana sarıldı. Onun bana sarılması ile bütün iradem elimden kayıp gitmişti. Ben de ağabeyime sarıldım ve başımı onun omzuna gömüp ağlamaya başladım.


Ağabeyimin bir kolu sırtımdayken diğeri başımdaydı ve yavaşça saçlarımı okşuyordu. Ben ise sıkıca onun beline sarılmış duruyordum.


Sonra ellerini çekti ve omuzlarımdan tutarak bana baktı. Benim başım hâlâ yere baktığı için alttan alttan bana bakmaya çalıştı. Ben başımı kaldırmayıp sadece içli içli ağlarken hâlâ bana bakmaya çalışıyordu.


"Şşş güzelim, bak bakalım bir bana." Ağlamaktan sesim çatallaşmıştı kesin. Hep öyle olurdu. O yüzden cevap vermedim ama yüzüne de bakmadım.


Sonra sağ eli çenemden tuttu ve yavaşça başımı havaya kaldırdı. "Bak bakalım yüzüme."


Yüzümü kaldırdığı an yüzünü buruşturdu hemen. "Iyy Ela yaa, kız hep sümüklerin akmış. Şimdi kusucam."


Bu dedikleri beni gülümsetmeye yetmişti. Öyle bir şey yoktu tabi ki. Amacı beni gülümsetmekti. Benim güldüğümü görünce ağabeyim de hemen gülümsedi.


"Ha şöyle. Benim kardeşime gülümsemek yakışıyor. O zibidi yüzünden ağlama."


Ellerimle gözlerimi silerken ağabeyime kınayıcı bir bakış gönderdim ama sonra hemen gülümsemiştim.


"Zibidiler yüzünden ağlanmaz."


Kaşlarımı çatmıştım ama gülümsüyordum da. "O zibidi değil ki."


"Yav he he." Onun bu halleri beni daha da güldürmüştü.


Hem ağlayıp hem de gülmek mümkün müydü? Ağabeyim yanımdaysa herşey mümkündü.


Sonra bana yaklaştı ve alnımdan öptü. "Benim kardeşim hep gülmeyi hak ediyor. Sen hep gül ağabeyciğim."


Başımı kaldırdım ve ağabeyime baktım. Dolu dolu gözlerime rağmen beni gülümseten kişiye baktım.


Sonra ben de uzanıp onun yanağından öptüm. Hemen yüzünü buruşturdu ve geri çekildi. Öpülmeyi de öpmeyi de sevmezdi. Bayramlar de bile el öpmekten kaçınırdı bazen. Ama daha demin beni teselli etmek için alnımdan öpmüştü.


O bir eliyle yanağını silerken ben onun bu haline gülümseyerek bakıyordum.

"Ya kaç kere diyorum kızım, öpmeyin ya beni!"

İşaret parmağımla burnuna bir fiske vurdum. "E ama sen beni öptün. Ben de seni öpmek istedim. Ne var yani bunda?"


O hâlâ eliyle yanağını silerken ben hemen ona doğru yaklaştım ve sıkıca sarıldım. "İyi ki varsın." Bir an boş bulunmuştu fakat hemen o da bana sarılmıştı. Ben başımı onun göğsünde saklarken o çenesini başımın üstüne koymuş bana sıkıca sarılıyordu.


Sonra yine öpmüştü beni. Ama bu sefer başımın üstünden. Ben onun bu hareketine gülerken o ise bana daha sıkı sarılmıştı.


"Bak yine yaptın." Sesim neşeli çıkıyordu. Çünkü ağabeyim yanımdaydı.


"Ne yaptım?"


Daha sesli kıkırdadım bu sefer. "E yine öptün."


"Boşluğuma denk geldi öptüm. Yoksa senin bu sümüklü halini tuvalet fırçasıyla anca severdim."


Gülme sesini işitince hemen kollarımı sırtından çektim ve tam karşısında durdum."Sümüklü halim mi?"


Tam olarak gülüşü arttı ve devasa bir kahkahaya dönüştü. “Sen görürsün şimdi.”


Hızlıca arkasına geçtim ve sırtına atladım. Ellerim sıkıca omuzlarından tutarken onun da aniden gülmesi kesilmişti ve elleriyle bacaklarımdan tutmaya başladı.


"Kız seni varya," Ben neşeli neşeli gülerken o iyice huysuzlanmıştı.

Sonra aniden benimle birlikte balkondan çıktı ve beni sırtından yatağıma attı. Ben hâlâ gülerken o ise sinirli bir ifadeyle bana bakıyordu.


Çekiştirdiğim saçları dağılmıştı ve şuan gözüme çok tatlı geliyordu. Sanki sabah sokak ortasında kavga eden o değilmiş gibi, o kadar masum ve tatlı duruyordu ki...


Bir anda üzerime doğru eğildi ve ben ne yapacağını anladığım da hemen kaçmaya çalıştım fakat gülmekten haraket bile edememiştim.


Beni gıdıklamaya başladığında gülmekten gözümden yaş gelmişti. Ağabeyim de bu durumdan çok memnun olacak ki o da gülmeye başlamıştı. Bir anda durdu ve gülmekten ağlayan bana baktı. O kadar çok gülmüştüm ki yüzümün kızardığını hissedebiliyordum.


Yavaşça yataktan doğruldum ve kahkahamı bastırarak gülümsemeye çalıştım. En sonunda bunu başardığım da ağabeyim de bana bakarken gülüyordu.


Sonra adımları balkonun kapısına yöneldi. Kapıyı kapattı ve bana bana doğru geldi. "Hadi uyu artık güzelim."


İçimden hiç uyumak gelmiyordu. Bugün uykumu fazlasıyla almıştım ama şimdi uyumazsam sabah olunca uyurdum. Bu yüzden kendimi uykuya zorlayacaktım.


Ayaklandım ve yorganımı açıp içine girdim. Ağabeyim yorganı daha fazla üstüme çekti.


"Balkonu ben hallederim tamam mı? Sen sakın elini sürme. Cam kırıkları eline batmasın."

Gülümsedim. Cam kırıklarının bana değilde kendisine batmasını tercih ediyordu. Hep böyleydi. Onun bu iyi kalbi onu en güzel kılan şeydi.


"Tamam." Demekle yetindim. Ben yapmak istiyorum dersem asla kabul etmezdi. Aramızda kavga bile çıkabilirdi.


"İyi geceler güzelim. İyice uykunu al. Yarın yorucu bir gün olacak." Benden bir cevap bile beklemeden odamın ışığını kapattı ve gitti.


Yorucu bir gün derken?


Hemen aklıma taşınacağımız geldi. Ciddi ciddi taşınacaktık. Ve ben buna hâlâ inanamıyordum. Çünkü annem de babamda burayı çok seviyorlardı. Komşularımız ile aramızda iyiydi. O zaman problem neydi ki?


Kesinlikle bir şey saklıyorlardı. Çünkü durup dururken böyle sevdikleri bir yerden aniden taşınma fikri çok saçmaydı.


Bu konuyu yarın sabah annem ve babamla konuşacaktım. Tabi eğer onlar beni sorguya çekmelerinden fırsat bulabilirsem.


Telefonumu komodinin üzerinden aldım ve sabah yedi için alarm kurdum.


Sonra Eymen'e mesaj atmak için mesajlar kısmından Eymen'in olduğu sohbet kısmını açtım. En son dün gece mesajlaşmıştık. Uzun uzun sohbet etmiştik. En son mesajımız ise birbirimize iyi geceler yazdığımız mesajdı.


En son sabah aktif olmuştu. Dahası yoktu. Arama kayıtlarına girdim hemen. Belki aramıştır ama duymamışımdır diye...

Ama kimseden bir arama yoktu. Ona kırılamadım bile. Haklı da değildi, haksızda değildi. Aramasını ya da mesaj atmasını da beklemiyordum ama kırılmıştım işte.


Siz=İyi geceler.


Ona mesaj attıktan sonra bir saat kadar bekledim görür de cevap yazar diye. Fakat ne mesajımı gören vardı ne de mesaj yazan.


Aramak istemedim. Uyuyordur diye düşündüm. Uyandırmak istememiştim.


En sonunda uyuyakalmıştım. ve duyduğum birkaç sese uyanmış etrafıma bakınmıştım.


Yarı açık gözlerimle etrafa baktığımda balkonun kapısı açıktı ve sesler oradan geliyordu. Uykum daha ağır bastı ve uyumaya devam ettim.



******


Aynı gece, Eymen arkadaşlarıyla dışarıya çıkmıştı ve düzenli olarak gittikleri bara gitmişler ve her zaman ki masalarına oturmuşlardı.


On sekizine girdiği günden beri günlerini burada geçiriyorlardı. Hiç kimsenin haberi de yoktu.


Saat on bire yaklaşıyordu ve son yarım saattir arkada çalan Müslüm Gürses'in şarkılarına eşlik ediyorlardı.


"İtirazım var bu zalim kadere

İtirazım var bu sonsuz kedere

Feleğin cilvesine, hayatın sillesine

Dertlerin cümlesine

İtirazım var..."


Eymen, sabah yaşanan kavgadan sonra doktora bile gitmemişti. Müge'nin yanına gitmişti.


Müge, Ela ve Eymen'le aynı sınıftaydı.


Müge, sonradan nakil aldırarak gelmişti Sancak Anadolu Lisesine.


On birinci sınıftayken gelen Müge, çok sessiz bir kızdı. Kimseyle konuşmaz bütün gün sırasında otururdu. Derslere katılımı oldukça fazlaydı. Öğretmenleri tarafından çok sevilir ve denemelerde hep ilk beşe girerdi.


İlk dönemi tek başına vakit geçirerek bitirmişti fakat sonrasında Ela ile arkadaş olmuşlardı.


Ela, Müge'nin sürekli yalnız kaldığını görünce onunla arkadaş olmak istemişti. Müge'de Ela'nın bu dostça yaklaşan tavrını güzel karşılamış ve zamanla yakın arkadaş olmuşlardı.


Okulda ki çoğu kişi, Ela ve Eymen'in sevgili olduklarını biliyorlardı. Bunu Müge'de biliyordu. Hatta bir dönem Müge'nin de okuldan sevgilisi olmuştu. Eymen'in yakın arkadaşlarından, Yiğit…

Yaz tatiline yeni girmişlerdi ve bir buluşma ayarlamışlardı. Yiğit, Müge, Eymen ve Ela.


Aslında amaçları piknik yapmaktı fakat gittikleri mesire alanında ki heryer doluydu. Haftasonu buluşmanın kötü yanıda buydu. Bir de özellikle Pazar günüyse...

Sonra Eymen, lunaparka gitme fikrini sunmuştu. Herkes hemen kabul etmişti, çünkü herkes çok keyifli geçeceğini düşünüyordu.


Güzel bir gündü fakat günün sonunda herkes çok yorulmuştu.


Müge ise enerjisinden hiçbir şey kaybetmemişti. Son bir kez gondola binmek için arkadaşlarını ikna etmeye çalışıyordu. Ela'nın ve Yiğit'in mideleri bulandığı için Müge ne kadar ısrar etse de kabul etmediler.


"Ya hadi ama çocuklar! Alt tarafı bi gondol. Lütfen ya bir kere binicez sonra hemen gideriz." Müge arkadaşlarını zorlasa da kimse kabul etmiyordu.


"Müge, hava neredeyse kararacak. Eve gitmemiz lazım. Söz veriyorum bir daha ki geldiğimiz de istediğin kadar bineriz gondola." Ela ise Müge'yi gitme konusunda ikna etmeye çalışıyordu.


"Tamam gel beraber binelim. Hemen binelim sonra da evlere dağılırız zaten." Eymen daha fazla Müge'nin ısrarlarına dayanamamış ve gondola binmeyi o kabul etmişti.


"Ayy gerçekten mi? Çok teşekkür ederim." Müge bir an da dönüp Eymen'e sarılmıştı.

Eymen bir an şaşırdı fakat sonra o da ellerini Müge'nin sırtına doladı. Ela ve Yiğit ise bu duruma hiç bir şey dememiş tepki vermemişlerdi. Onlar arkadaşlardı ve sarılmalarını normal karşılamışlardı.


Yiğit, kafasında ki güneş gözlüklerini gözlerine indirdi. "O zaman biz de Ela ile kafede oturup sizi bekleriz." Deyip lunaparkın çıkışında bulunan kafeyi gösterdi. Ela'da başını sallayıp onayladı.


Müge ve Yiğit gondola doğru ilerlerken, Yiğit ve Ela kafeye doğru gidiyorlardı.


Müge ve Eymen gondola binmiş başlamasını bekliyorlardı. Ela ve Yiğit ise cam kenarında olan bir masaya karşılıklı oturmuşlar, yanlarına gelen garsona sipariş veriyorlardı.


Yiğit, americano almıştı fakat Ela hiçbir şey istememişti. Midesi fazlasıyla bulanıyordu. Yiğit ısrar etsede hiçbir şey almamıştı.


"Ela, sen iyi misin?" Ela gözlerini kafenin camından lunaparkı izliyordu. Eymen'in seslendiğini duymamıştı bile.


Çığlık atanlar, bilet sırasında bekleyenler, dondurması yere düştüğü için ağlayan bir çocuk ve onu susturmaya çalışan annesi ve babası...


Dışarıda ki hayatı öylece izliyordu.


Yiğit, ellerini Ela'nın gözlerinin önüne getirmiş ve sallamaya başlamıştı. "Hu huu dünyadan Ela'ya: Ela hanım bizimle misiniz?" Ela bir an boş bulunmuş ve irkilmişti.


"Sakin ol kızım. İyi misin sen?" Ela kendisine gülümseyerek bakan

Yiğit'i görünce o da gülümsedi. "İyiyim ben. Midem bulandı ya ondan."

Yiğit pek ikna olmamıştı. O da gözlerini camdan dışarıya çevirdi ve gondolda eğlenen insanlar arasından Müge'yi ve Eymen'i bulmaya çalıştı. "En uç kısmına oturmuşlar." Ela'da Yiğit'in onlara baktığını görünce nerede olduklarını öylesine söylemişti.


Yiğit kafasını Ela'ya doğru çevirdi. Gülümseyerek bakıyordu. "Sen yoksa Eymen'i mi kıskandın?" Ela bu soruyu beklemiyordu.


Hızlıca Yiğit'e doğru döndü. "Yok yani hayır, neden kıskanayım ki? Onlar sadece arkadaşlar ve sadece..."


"Sadece ne?" Yiğit, Ela'nın kıskandığını düşünüyordu. Ela cevap vermeyince, Yiğit sandalyesine doğru yaslandı ve gülmeye başladı.


Ela bir an şaşırmıştı fakat sonra o da gülmeye başlayınca Yiğit kahkahasını durdurmuş sadece Ela'ya bakıyordu. Sonra Ela etrafta kendisine bakan birkaç göz görünce hemen kahkahası kesildi.


Masaya doğru yaklaştı ve fısıldayarak konuşmaya başladı. "Sanırım rezil oldum."


Yiğit hâlâ Ela'ya alık alık bakıyordu. Utanmıştı ve yanakları çok hafif kızarmaya başlamıştı. Gülerken gözleri kısılıyordu ve ne kadar sesli gülsede Yiğit kendisini Ela'yı izlemekten geri alamamıştı. Utançtan kızaran yanaklarında oyalanmıştı kahve gözleri.


Tam o sırada Ela'nın telefonu çalmaya başlamıştı.


"Kim arıyor?"


"Müge arıyor." Ela hemen telefonu açtı ve açmasıyla birlikte gelen sesler yüzünden telefonu kulağından uzaklaştırmıştı ve yüzünü buruşturmuş bir şekilde bakıyordu telefona. Sesler o kadar fazlaydı ki telefondan gelen sesleri Yiğit'te duymuştu.


"Ne o sesler Ela? Birşey mi olmuş bizimkilere?" Hemen ayağa kalkmıştı Yiğit.


Ela yeniden telefonu kulağına götürdü. "Alo. Müge orada mısın?"


Sonra bir an da kafede ki bütün müşteriler camdan dışarıya bakmaya başladılar. Telefon kapanmıştı ve artık telefondan gelen ses daha yakınlardan geliyordu.


İkisi de bir an dışarıdan gelen seslerden sonra camdan dışarıya baktılar birkaç kişinin kavga ettiğini gördüler. Aralarında Eymen ve Müge'de vardı.


Eymen, karşısında ki adamın yakalarından tutmuştu. Adam ise Eymen'in ellerine sarılmıştı. Hem adamın olduğu tarafta hem de Eymen'in olduğu tarafta büyük bir kalabalık oluşmuştu.


Bir yandan da Müge Eymen'i çekiştiriyordu. Sonra bir kadın gelip Müge'nin saçına yapışınca Müge ne olduğunu anlamadan o kadınla saç baş kavga etmeye başladılar.


Bunu gören Yiğit hızlıca kafeden çıkmış kavganın olduğu yere doğru gitmişti. Ela'da, Yiğit'in peşinden koşmaya başladı ve tam kafeden çıkmıştı ki etrafta polis sirenleri çalmaya başladı.


Yiğit, Müge'nin saçına yapşan kızı Müge’den ayırmıştı fakat iki kızda durmak bilmiyor kavga etmeye çalışıyorlardı. Bu yüzden iki kızın arasına girmiş ikisini de engellemeye çalışıyordu.


Karşı taraf erkek olsaydı belki de bu kadar zorlanmaz, tek bir yumrukla bayıltabilirdi. Fakat karşı tarafın erkek olması ve Müge'ye saldırma fikri daha da sinirlendirmişti Yiğit'i. Zaten her şey çok karışıktı, bir de bu düşüne daha da canını sıkmıştı.


O sırada Ela' da Eymen'in kollarından tutarak onu bu kaosun içinden çekmeye çalışıyordu. Çünkü polis siren sesleri vardı ve her an burada olabilirlerdi. Ve olaya polisler de müdahale olurlarsa herşey daha kötü olabilirdi.


Ve sadece bir kaç saniye içerisinde polislerin olay yerine gelmesi ile herşey daha da karışmıştı.


Polisler iki tarafı da ayırmıştı fakat kimse şikayetçi olmadığı için sadece karakola gitmişler bazı sözleşmelere imza atıp uyarı alıp geç saatler de evlerine gitmek zorunda kalmışlardı.


Ve tabi ki henüz reşit olmadıkları için aile yakınlarından birisinin gelmesi gerekiyordu. Ela hemen halasını aramıştı. Suzan Hanım karakola gidip; Yiğit, Eymen, Müge ve yeğeni Ela'yı karakoldan alan kişi olmuştu.


Bu olayı ne Nesrin Hanım, ne Kaan Bey ne de Birkan biliyordu. Bu olay Suzan Hanım ve yeğeni Ela arasında bin sır olarak kalmıştı.


Eymen, bir yandan içkisini yudumlarken, bir yandan da o günü düşünüyordu.


O gün tutulmuştu Müge'ye. O kavgayı da onun için çıkarmıştı.


Gondol da bir anda sarılmıştı Müge ona. Başta korktuğu için bunu yaptığını düşünmüştü.


En yakın arkadaşının sevgilisiydi o. Yan gözle bile bakmazdı. Zaten sevgilisi vardı onun. Hem de çok sevdiği, onun da kendisini sevdiği bir sevgilisi...


Gondoldan indikten sonra orta yaşlarda büyük ihtimalle otuzlarının başında bir adam Müge'yle tanışmak istemişti. Ve kavga öyle başlamıştı.


Müge de, Eymen'in bu hareketinden etkilenmiş ve o da o an tutulmuştu Eymen'e.


Onun da bir sevgilisi vardı, ve o sevgilisi bu tutulduğu kişinin en yakın arkadaşıydı. Üstelik yine bu tutulduğu kişi de en yakın arkadaşının sevgilisiydi.


Olmaz diye geçirmişti içinden lakin bir türlü kendine engel olamamıştı. Hem arkadaşına hem de sevgilisine ihanet etmişti.


Bu durumu Eymen'e söylemek ve söylememek arasında gidip geliyordu. Eğer söylersem belki kabul eder diye düşünüyor sonrasında ise ya söylersem ve o da hem Yiğit'e hem de Ela'ya söyler diyerek korkusundan söyleyemiyordu.


Aradan biraz zaman geçmişti ve Eymen'i arayıp onunla sahilde buluşmak istediğini söylemişti.


Eymen başta şaşırmıştı fakat o zaten bazı şeylerin farkındaydı.


Ne zaman okulda karşı karşıya gelseler, Müge ya konu açmaya çalışır ve onunla konuşmak isterdi ya da sebepsizce yanından kaçardı.


Bir de sürekli gülümsemesi vardı tabi. Eymen bir de bu gülüşü çok sevmişti.


Müge onu sahile sesledikten sonra çok heyecanlanmıştı. Özenerek en güzel kıyafetlerini giymiş ve o gün lunaparka gidereken ki sıktığı parfümünü sıkmıştı. O parfümü o gün öylesine sıkmıştı fakat o günden sonra bir anlam yüklemişti o parfüme Eymen.


Sahilde buluştuklarında bir banka oturmuşlardı. Sadece

selamlaşmışlar ve o banka oturmuşlardı. Yirmi dakikadır boş boş oturuyorlardı.


Eymen bu sessizliği bozmak için boğazını temizledi ve konu açmaya çalıştı. "Deniz bugun çok güzel değil mi?"


Heyecandan elleri titriyordu Müge'nin. Ama kalbine de engel olamıyordu. O doğru kişiydi. Öyle olması gerekiyordu.


"E-evet öyle."


Eymen, Müge'ye doğru dönmüş ve sadece Müge'ye bakıyordu. Müge üzerinde gözler hissedince ne yapacağını bilemedi. Kaçamak gözlerle saniyelik bir an Eymen'e baktı ve hemen yönünü yeniden denize doğru çevirdi.


"Ne? Ne diye öyle bakıyorsun?"


Yanakları kızarmaya başlamıştı. Ve kalbi çok hızlı atıyordu.


Onun bu halini gören Eymen'de yüzünde oluşan tebessümle denize doğru döndü. "Beni buraya neden seslediğini biliyorum Müge."


Müge bunu beklemiyordu. Ne zamandan beri biliyor acaba diye geçirdi içinden. Bu düşüncelerle kalbi sıkıştı ve nefes alış verişleri değişti. Ne diyecekti ki şimdi? Nasıl cevap verilirdi ki buna?


Sonra Eymen durduk yere gülmeye başladı. Müge bir anlığına ne yapacağını bilemedi ve yönünü Eymen'in olduğu tarafa doğru çevirdi.


Gülüşünde takılmıştı gözleri. Çok güzel gülüyor diye geçirmişti içinden. Eymen, ona dönen bakışları fark edince attığı ufak çaplı kahkahasını bitirdi ve yarım bir gülüşle Müge'ye bakmaya başladı.


Müge, derin bir nefes aldı ve boğazını temizledi. Bir kaç saniye bekledikten sonra kahve gözlerini diğer kahve gözlerle birleştirdi.


"Eymen, ben buraya sadece seni sevdiğimi söylemeye geldim." Hemen gözlerini kaçırmıştı. "Biliyorum, belki çok saçma ama kalbim sadece seni istiyor." Derin bir nefes daha almış ve birkaç kez yutkunmuştu.


Eymen zaten bunları biliyordu. Farketmişti. Fakat bu kızın bu kadar açık konuşacağını hiç düşünmemişti. O sözlerden sonra daha çok sevdi ve istedi Müge'yi.


"Lütfen sen de beni anla. Bu ne kadar doğru, veya ne kadar yanlış bilmiyorum ama öyle işte."


Eymen, gözleri yerde duran bu kızın bu hallerini daha çok sevdiğini fark etti. Ve tam o an Müge'ye sarıldı. Önce bocaladı Müge fakat sonra o da Eymen'e sarıldı.


"Ben de seni çok seviyorum deli kız." Deyip gülmüştü Eymen. Sonra birbirlerinden ayrılmış öylece birbirlerine gülümseyerek bakıyorlardı.


Tam o sırada yanlarına çiçek satan bir kadın yaklaştı."Vereyim mi size bir gül. Şu ay parçası gibi kızımıza bir gül alasın."


Doğrudan Eymen'e bakıyordu. Eymen önce yanındaki kıza sonra da kadının elinde ki güllere baktı. "Ver abla sen bize ordan sarı bir gül." Sonra da Müge'ye bakmış ve göz kırmıştı.


Müge'nin en sevdiği renk sarıydı ve bu bilgiyi Yiğit'in Müge'ye aldığı sarı papatyalardan biliyordu. Bu bilgiyi sebepsizce biliyordu. Fakat, sorsalar ki; Ela'nın en sevdiği renk ne? İşte buna bir cevabı yoktu.


Yıllardır tanıdığı ve sevgilisi olduğu kızın en sevdiği rengi bilmiyordu. Fakat Ela'ya sorsalar; Eymen'in en sevdiği renk ne hemen cevap verirdi. Turuncu, derdi. Ve gerçekten de Eymen'in en sevdiği renk turuncuydu.


Müge şans eseri sarı gül istediğini düşündü. Nereden bilebilir ki diye düşündü. Ve sebepsizce mutlu oldu.


Eymen, kadına parasını verdi ve sarı gülü aldıktan sonra, gülü gülümseyerek uzatmıştı, Müge'ye. Zaten yanakları kıpkırmızı geçmişti. Daha ne kadar kırmızı olabilirdi ki?


Zarif bir tutuşla gülü sağ eline alan Müge elini acıyla geri çekmişti. Ve gül yere düştü. Müge hissettiği acıyla minik bir çığlık atmıştı ve eli acıdığı için elini sallayıp duruyordu. Eymen bir an anlamamıştı ne olduğunu. Sonra Müge’nin eline diken battığını fark edince, hemen Müge'nin elini avuçlarının içine almış üflüyordu.

O sırada ise önlerinden bisikletle geçen bir çocuk, gülün üzerinden geçti ve gül artık sapsarı değildi. Yer yer siyahlaşmıştı yaprakları ve sapı.


Her ne olursa olsun o gün o gülü yine de almış ve saklamıştı Müge. Eymen ise bu olay için özür dilemiş ve ona en güzel dikensiz güller alacağına dair sözler vermişti.


O gün kaderin anlattığı bir şey vardı. Bunun yanlış olduğunu, o gülün ezildiği gibi onlarında ezileceğini, o gülün kirleneceği gibi onlarında kirleneceğini anlatmaya çalıştı. Fakat ikisi de bunu farketmediler bile.


Gülleri hep dikensiz almıştı Eymen, fakat gülü gül yapan dikenleri değil miydi zaten. Gülün yaratılışı zaten dikenli hali değil miydi?


Onlar gülleri hep dikensiz sevmişlerdi fakat gerçek aşk ve sevgi bu değildi. Gerçek aşk hem dikeniyle hem sevabıyla hem de günahıyla sevmek değil miydi?


Bu ikisinin yaşadığı şey aşk değildi. Fakat hep bunun adına aşk demişlerdi. Eğer bu aşksa Ela'nın ve Yiğit'in bunları bilmeden yine de sevmeleri neydi? Buna ne denirdi?


Bu aşk değildi. Olamazdı da! Buna aşk diyenler, gerçek aşka kör olmuşlardır.


Kader, insanlara hep birşeyler anlatmaya çalışırdı. Fakat bunu çok az insan farkedebilirdi. Bu sadece bir gönül meselesi olmayabilirdi. Bir çok konuda bu böyleydi. Eymen ve Müge'ye ise ezilmiş bir gülle anlatmak istemişti. Fakat onlar, taktıkları at gözlükleri yüzünden görememişlerdi.


Bile bile kör olanlara akıllı baston ne yapabilirdi ki?



Eymen, kaç kadeh içtiğini bilmiyordu. Öylece geçmişi düşünüyordu. Müge İle geçirdikleri altı ayı düşünüyordu. İlk defa sevmişti böylesine birisini.


Sonra sabahki olayı hatırladı. Bile bile gitmişti oraya. Biliyordu zaten Ela'nın, ailesiyle tanışmasına izin vermeyeceğine. Sadece ayrılmak için bir bahaneye ihtiyacı vardı.


Bu geçirdikleri altı ayda ne Ela ne de Yiğit bir şüphe duymuşlardı. Ama artık olmuyordu. Bir başkasının Müge'ye olan aşk dolu bakışlara ve aşk dolu sözcükleri duymayı katlanamıyordu. Müge'de aynı duygular içerisindeydi.


Anlaşmışlardı. Müge, Yiğit'ten ayrılacak, Eymen'de, Ela'dan ayrılacaktı. İkisinin de düşünüp bir plan oluşturmaları ve bu ilişkilerini bitirmeleri gerekiyordu.


Fakat bütün problem burada bitmiyordu. Sevgililerinden ayrılsalar bile Eymen, Yiğit’le dosttu. Müge ise Ela ile…


Bunun için de bir plan yapmaları gerekiyordu. Ve yapmışlardı da.


Yiğit üniversite için Ankara'ya gitmek gibi hayaller kuruyordu. Zaten sevgilisi diye bildiği kız okul birincisiydi, ve onun da Ankara'da bir üniversite kazanması ve beraber okumak gibi tatlı hayalleri vardı. Fakat Eymen ve Müge, bu hayalin katili olacaklardı.


Müge, hiçbir zaman Yiğit'le Ankara'ya gitmeyecekti.


Eymen bu sabah, planını devreye sokmuştu. Tam da istediği gibi ilerlemişti planları. Ela’nın ağabeyinin geleceğine adı gibi emindi. Kavga edeceklerine de emindi, fakat hesaba burnunun çatlaması yoktu.


Müge ne kadar hastaneye gitmesi için ikna etmeye çalışsa da gitmemişti. Sonra Müge'nin aklına sağlık ocağında çalışan komşusu gelmişti. Zor da olsa Eymen'i ona götürmeye ikna etmişti ve hemen karşı apartmanlarında oturan Serpil Hanım söylemişti, Eymen'in burnunun çatladığını.


Evinde olan malzemelerle pansuman yapmış ve en kısa sürede hastaneye gitmesi gerektiğini söylemişti. Fakat Eymen, bunu yapmak yerine mahalleden arkadaşlarıyla, neredeyse rutin haline getirdikleri alışkanlığı yapmak üzere bara gelmişlerdi.


Eymen'in planı tıkır tıkır işlemişti. Ama en çok sevindiği olay şuydu ki; Plan başarısız olsa bile sonuç başarılı olacaktı. Çünkü Ela, başka bir şehire taşınacaklarını söylemişti.


Bunu Müge' ye henüz söylememişti. Keyfi pek yerinde değildi. Sabah durduk yere dayak yemiş ve fazlasıyla karşılık bile verememişti.


Önce kafasını toplamalıydı. Sonrasında bu büyük haberi Müge'ye söyleyecekti.


Ela, buradan ayrılacağı için değil, arkadaşları ve sevgilisinden ayrı kalacağı için gitmek istememişti.


Kimilerinin hüzün duyduğu şey başkalarının çabasızca başarısını kazandırabiliyordu hayat.

Çünkü sabahki olaydan sonra Ela'nın Eymen'den ayrılacağını düşünmesi büyük aptallıktı.


Planın sonuç kısmı şimdi daha görünür olmuştu. Zira planı Eymen değil kader yapmıştı.


Belki kaderin de çocukları vardı. Sevdiği çocukları... Ve onları korumak için her şeyi yapardı. Belki de Ela'yı, hem Eymen'den hem de Müge'den ayırmak için böyle bir plan yapmıştı.


Kadere hiçbir zaman isyan etmeyin. Onun seveceği şekilde davranın. O zaten sizi sahiplenecek ve anneniz olacaktır. Kader sizi bir yerden ayırıp başka bir yerle birleştirmek istiyorsa bırakın yapsın. Belki de en doğru olan seçenek budur.


Yanlışlardan ayıran ve doğrularla birleştiren de, doğrulardan alıp yanlışlara birleştiren de kaderdi.


Fakat kader sizi evlat olarak sahiplendiyse siz zaten elinizden geleni yapmışsınızdır. Gerisi kadere kalmıştır. Elinizden gelen en iyi şeyleri yaptıktan sonra başınıza gelebilecek hiçbir kötü olay olmaz. Anneniz buna izin vermez. Her anlamda…



Sıradaki bölüm

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

14 Ağu 2026 yayınlandı