İçeriğe geç

Bölüm 4 / 4, 3.970 kelime, tahmini 20 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

“Kimseyi kırmamaya özen göstererek bir

bakıyorsun kendi özünden kopmuşsun.

Onun için en büyük yalnızlık kendinden yalnızlıktır.”

(Doğan Cüceloğlu)



Uyandığımda evde büyük bir telaş vardı. Evin bir kısmını karton kutular ve balonlu naylonlar kaplıyordu. Uyandığımı kimse farketmemişti. Çünkü uyandığımda duyduğum sesler ile odamdan çıkmış, salonun ortasında babam ve ağabeyimin bir vazoyu balonlu naylona sarmaya çalışırken fakat her defasında saramadıkları için tartıştıklarını yarı açık gözle izliyordum.


“Oğlum sen gerizekalı mısın diyeceğim, baban benim. Kendime bir şey demek istemiyorum. Annen zaten hepimizden akıllı ve zeki. Sen niye böylesin lan?”


“Ya baba, farkındaysan eğer pilotaj okuyorum ben. Nasıl gerizekalı olduğumu söylüyorsun, hayret doğrusu.”


Evet bu saçma bir gerçekti. Çünkü ağabeyim, her ne kadar günlük hayatta gerizekalı olsa da, eğitimi söz konuus olduğunda o geride olan zekası ileri seviyelere atlıyordu.


Gülümseyerek babam ve ağabeyimin atışmalarını izlerken, mutfaktan halam ve annemin sesleri geliyordu. Arkamı döndüm ve mutfağa doğru ilerledim. Kısık sesle konuştuklarını anlayınca refleks olarak holün ortasında durdum ve konuşulanları duymaya çalıştım.


“Ayy Nesrin! İnat ettin mi tam ediyorsun. Ne demek söylemeyeceğim. Saçmalama! Nereye kadar böyle saklayacaksın?”


“Şşş abla bağırma. Duyacaklar şimdi. Vakti geldiğinde elbette öğrenecekler. İki yavrum da şuan okul sitresindeler Bir de beni kafalarına takıp geri kalmasınlar.


Annemim, eğitimimizi bu kadar etkileyeceğini düşündüğü sırrı ne olabilir ki? Ayrıca annemin ne gibi bir sırrı olabilirdi ki? Eminim yine kuruntu yapıyordu.


Çünkü yine böyle bir konuşmaya daha şahit olmuştum ve bu sefer bu konuşmayı Hasan amcamın karısı, Nihan yengemle yaparken duymuştum.


Üç sene önceydi ve annemin yengemin anneme nasıl olduğunu, bunu ağabeyime ve bana ne zaman söyleyeceğini soruyordu. Annem ise en kısa zamanda diyeceğini söylemişti.


Bu konuşmayı duyduğum an annemin ve yengemin yanına giderek ne diyeceğini sordum anneme. Annem ise sadece şaşkınlık ve panikle bakmıştı. Tam o an mutfağa babam girmişti.


Bana ve ağabeyime karne hediyesi olarak Edirne’ye gideceğimizi söylemişti. Güya okul bizi yıpratmış ve tatile ihtiyacımız varmış. Aksine ben çok mutluydum çünkü lise birinci sınıfı yeni bitirmiş ve yeni arkadaşlarım olduğu için çok mutluydum.


Ama tatile kim hayır derdi ki? Mutlu olmuştum ve mutlulukla annemin ve babamın yanaklarından öpmüştüm.


Sonraki hafta ise Edirne’ye gitmiştik. Ve çok eğlenceli bir yaz geçirmiştim.


Sanırım annemin şimdi bahsettiği eğitimimiz böyleydi. Büyük bir sınav beni bekliyordu ve kaderimi belirleyecekdi. Güzel bir üniversite kazanmam gerekiyordu.


Annemin ve halamın bu konuşmalarına aldırmadım ve sakin adımlarım mutfağı buldu.


“Günaydın.”


Annem ve halam hemen susmuşlardı. “Günaydın kızım.” dedi halam. Annem ise oturduğu sandalyeden kalkmış yanıma gelmişti. Saçlarımın arasına bir öpücük kondurdu. “Günaydın annem.” Hemen gülümsedim tabiki.


“Eee kahvaltı yapmıyor muyuz? Acıktım ben.”


“Biz de şimdi kahvaltıyı hazırlayacakdık halam. Sen git bir yüzünü yıkada gel. Gözünde ki çapak bana el sallıyor. Pasaklı kız.”


“Tamam. Geliyorum beş dakikaya hemen.” Mutfaktan çıkmış banyoya doğru ilerliyordum ki halamın arkamdan seslenmesini duydum.


“Kız gene başını oraya buraya çarpmadan, tek parça halinde gel. Bekliyoruz seni. Omleti sen yapacaksın.”


Önce gözlerimi devirdim. Yavaş adımlarla ilerlerken cevap verdim. “Tamam hala!”


Sanki kafamı ve alnımı bile isteye çarpmıştım! O ve ağabeyim yüzünden çarpmıştım.

Hemen yüzümü yıkadım, pijamalarımı çıkarıp beyaz tişörtümü ve mavi kot pantolonumu giydim ve saçlarımı açıp buklelerimin omuzlarıma dökülmelerine izin verdim.


Odamdan çıktığımda ise mis gibi bir omlet ve kek kokusu geliyordu. Güya omleti ben yapacaktım. Hemen mutfağa doğru adımladım fakat her adımımda konuşma sesleri artıyordu.


Mutfağa girdim ve amcamların geldiğini gördüm. Tebessüm ederek baktım hepsine. “Hoşgeldiniz.”


“Hoşbulduk kızım.” Diye cevap verdiler yengem ve amcam aynı anda.


Amcamlar geldiyse Pelin’de gelmiş olmalıydı. Pelin, en sevdiğim kuzenim.


Gözlerim etrafta onu aradı fakat bulamadı. “Yenge, Pelin gelmedi mi?” Tam o sırada arkamdan biri geldi ve sıkıca sarıldı.


“Ben ve gelmemek? Tabiki de geldim deli.” Neşeyle arkama döndüm ve Pelin’i gördüğüm gibi sarıldık birbirimize.


Ağabeyim ise mutfağa girmiş ikimizinde kafasına vurmuş ve gülerek hızla kendi yerine ilerlemişti.


İkimizde aynı anda ellerimizi başımıza attık ve acıyla inlemiştik. “Ya ağabey!”


“Oğlum bir uslu durun.” Bu olay kimsenin umrunda değildi fakat annem hemen ağabeyimi uyarmıştı.


Masada ki yerimizi aldık ve kahvaltımıza başladık. Halam bir şeyler anlatıyor, annem ve yengem dikkatle dinleyip yorum yapıyorlardı.

Babam ve amcam ise geçen hafta olan bir maçı konuşuyorlardı.


Biz ise Pelin’le sadece kahvaltımızı ediyorduk. Çünkü hemen kahvaltımızı bitirip odama geçip dünkü olanları anlatmam gerekiyordu. Ağabeyimden sonra en iyi sırdaşım ve dert ortağımdı, fakat Eymen’le ilgili her şeyi bildiği için ancak ona anlatıp içimi dökebilirdim.


Pelin’le göz göze geldik. Kaş göz işaretleriyle anlaşıp masadan kalktık.


“Afiyet olsun size. Biz, benim odama geçiyoruz.” İkimizde kapıya doğru ilerledik. “Kızım odaya kapanmayın öyle. Gelin yanımıza işte sohbet edelim. Hem seninle konuşmam gereken şeyler var Ela.”


“Tamam baba. Sen merak etme.” Nasıl bir konuşma beni bekliyordu acaba? Dün halamın beni salondan almasıyla konuşamamıştık. Bakalım şimdi ne diyecekti?


Mutfaktan çıktık ve benim odama gittik. Kapıyı kilitledim ve Pelin’le yatağıma oturduk.


Ben sırtımı yatağımın başlığına yaslamıştım ve bağdaş kurarak oturmuştum. Pelin’de hemen karşımda bağdaş kurmuş bir halde oturuyordu.


“Eee anlat bakalım, neler oldu?”


Hiç lafı dolaştırmadan anlatmaya başladım. “Dün sabah, Eymen buraya geldi.”


“Ne? Ne diye gelmiş ki buraya?”


“Güya annem ve babamla tanışacakmış.”


“Tanıştılar de de burada yığılıp kalayım.” Yaa çok güzel tanıştılar Pelin. Tekme tokat atarak tokalaştılar hatta.


“Tanıştılar.” Sesim üzgün ve kısık çıkmıştı.


“Ne? Oha! Nasıl, nasıl tanıştılar kızım? Lafı çevirip durmada anlat.”


“Ya tamam anlatıyorum.” Gözlerim odamın kapılı kapınıa baktı. “Ayrıca bağırarak tepki verme. Duyacaklar şimdi.”


“Tamam, tama demedim bir şey.” O an kısık sesle konuşuyordu artık. Derin bir nefes aldım ve geri bıraktım. Her an ağlayacak gibi hissediyordum.


Pelin elini omzuma koydu. “Ela, iyi misin sen?” Başımı kaldırdım ve Pelin’e baktım. Bulanık görmeye başlamıştım. Gözlerim dolmuştu ve her an ağlayabilirdim.


Başımı iki yana salladım ve tam o an Pelin bana sarıldı. Bende ona sarıldım. Başımı onun omzuna gömdüm ve sessizce ağlamaya başladım.


“Ela, ne oldu bilmiyorum ama her şey yoluna girecek. Tamam mı?” Hemen geri çekildim başımı yine iki yana salladım. “Herşey daha kötü oluyor Pelin.”


“Kuşum şu olayı en baştan anlat ki bir çözüm bulalım.”


“Çözümü yok işte!” Sesim biraz fazla çıkmıştı. Tereddütle kapıya baktım hemen. Sonra yeniden Pelin’e baktım. “Çözümü yok Pelin. Ben ne yapıcam bilmiyorum.”


“Ama sende sürekli bunu diyorsun! Papağan gibi aynı şeyi tekrar edip durma. Anlat bana şu olayı çabuk!” Sinirlenmişti. Mavi gözleri hemen üstümdeydi ve bir açıklama bekliyordu.


Burnumu çektim ve elimin tersiyle gözlerimi sildim. “Tamam ya bağırma sende.”


Daha dik bir konumda oturdum ve odağımı tamamen Pelin’e verdim. Umarım ağlamadan hemen anlatırdım.


“Dün Eymen aradı. Sizin evin önündeyim, ailenle tanışmaya geldim dedi. Bende olmaz dedim tabiki. Ama ısrar edince de çöp atma bahanesiyle dışarıya çıktım. O sırada taşınacağımızı falan söyledim. Beni başta ciddiye almadı. Ben de biraz sert tavırlar verdim ve başka bir şehire gideceğimizden bahsettim.”


“Bir dakika ne? Kızım sen annemler şaka yapmışlardır gitmeyiz demedin mi? Siz şimdi ciddi ciddi gidecek misiniz?”


“Maalesef gidiyoruz. Evin halini görmedin mi? Kolilerin bazıları hazır bile.”


“Gördüm ama başka bir eve taşınıyorsunuzdur diye düşünmüştüm. Şehir değiştirme ihtimaliniz aklıma bile gelmedi.” O da üzülmüştü taşınıyoruz diye.


“Peki hangi şehire gideceksiniz?”

“Babam sadece Karadenize gideceğiz falan demişti. Tabi ben, başta şaka olarak algıladığım için hangi şehir diye sormadım. O yüzden bilmiyorum.”


“Yaa Eloşum.” Yeniden bana sarıldı, ben de ona sarıldım.


Beraber büyümüştük ve neredeyse her günümüz birlikte geçiyordu. Benden bir yaş büyüktü ama o da bu sene yeniden sınava girecekti. Birlikte hazırlanıyorduk sınava. Şimdi ise taşınmamız, bizi birbirimizden ayıracaktı.


Geri çekildi. “Ay neyse ne olacak canım. Sonsuza kadar gitmiyorsunuz ya. İllaki gelirsiniz.” Buruk bir gülümseme oluştu yüzünde. “Neyse hadi anlatmaya devam et sen.”


“Tamam. Devam ediyorum o zaman.” Gözlerini açıp kapattı devam et dercesine.


“İşte ben ona başka şehre taşınacağımızı söyleyince bunun çözümü var dedi. Bende bunun çözümü ney dedim. Bir anda üstten üstten konuşmaya başladı. Sanki ortada çok açık bir çözüm varmışta ben bilmiyormuşum gibi davranmaya başladı.”


“Neymiş peki o sivri zekalının çözüm çözüm diye tutturduğu.” Pelin yüzünü buruşturmuş bana bakınca ister istemez gülümsedim bu haline.


“Gitmemek dedi bana. Gitmeyecekmişim.” Pelin bir an da gür bir alkış tuttu. “Bu çok zeki ama ya. Bu zeka buna fazla.”


Sinirlerim zaten bozuktu ama Pelin’in bu davranışlarını görünce daha da gülesim geliyordu.

“Yaa muhteşem çözümü buymuş işte.” Sonra yeniden gülmeye başladım. Gülmekten mi yoksa ağlamaktan mı bilmiyorum ama gözlerimden yaşlar geliyordu. Sinirlerim gerçekten de bozulmuştu.


“Salak bu çocuk dedim sana ama dinlemedin ki beni. Bak işte sonra da böyle salak saçma fikirlerle karşına çıkar.”


Pelin, hiç Eymen’le sevgili olmamı istememişti. Neden diye sorduğumda ise hareketleri çok garip yani bilmiyorum ama hiç iyi bi enerji almıyorum bu çocuktan derdi. Ben ise hep onun yanıldığını söylerdim.


“Ya off başlama gene Pelin. Eymen, öyle birisi değil.”


“Eymen öyle biri değil!” Sesini inceltmiş ve o da aynı ağabeyim gibi taklidimi yapmıştı.


“Ya Pelin! Ben öyle konuşmuyorum bi kere.” Arkamda ki yastığı aldım ve Pelin’e doğru attım. Havada tutmuştu ve o da bana atmıştı. Sinirle alıp geri arkama koydum yastığı.


“Eee sonrasında ne oldu? Bu sevgilinin salaklıkları bitmiyor malum.”


“Ya Pelin, öyle deme.”


“Ay tamam demiyorum. Anlat bakalım sonra ne oldu?”


“Biz o an tartışmaya başladık. Sesimiz sanırım biraz yüksek çıkmış olabilir.”


“Eee…” Gülmemek için zor duruyordu.


“Ağabeyim sesimizi duymuş ve aşağı inmiş sanırım orasını bilmiyorum. Biz tam tartışırken ağabeyimin sesini duydum.”


Pelin bir an kendini tutamamış olacak ki kahkaha atmaya başladı. Yüzü kıpkırmızı olmuştu ve gülerken bir yandan da dizime vuruyordu.


“Ya sen bana destek olmaya mı geldin, yoksa dalga geçmeye mi?” Kaşlarımı çatmış bir şekilde karşımda gülmekten domatese dönmüş kuzenime bakıyordum.


“Gülmesini durdurmak için birkaç kez öksürdü fakat işe yaramayınca elleriyle yüzünü kapattı. Gülmesi sakin bir hal alınca ellerini yüzünden çekti ve benim ona olan bakışlarımı görünce yüzünde ki gülümseme ile bana bakmaya başladı.


“Bebişim alınma ama siz salak mısınız? Hadi o salak hatta mal ama ya sen?” Yeniden gülmeye başladı ama bu sefer hemen kontrol altına almıştı. “Ay komedi filmi gibi off çok güldüm kız. Neyse anlat hadi dinliyorum.”


Ellerimi göğsümde birleştirdim ve yan döndüm. “Yok anlatmıyorum. Ben sana hiçbirşey anlatmıcam. Dalga geçiyorsun hep.”


“Yaa Elomm ama bebişim-” Yeniden gülmeye başlamıştı ama benim ciddi olduğumu görünce hemen ellerimi tutmuştu. Ona bakmam için zorluyordu. Her defasında inat edip ona dönmemeye çalışıyordum.


“Ya Eloş, tamam demedim bir şey, demicem de. Hadi anlat. Gerçekten çok merak ettim.”


Zaten her türlü anlatacaktım. İnat etmeyi bir yana bıraktım ve ona doğru döndüm. Ona doğru dönmemle ellerini üzerimden çekmişti ve bağdaş kurduğu bacaklarına dirseklerini yaslayıp, başını ellerinin üzerine koydu ve bütün dikkatini benim üzerime verdi.


Şüpheli bakışlarımı hâlâ sürdürüyordum. Ama o hiçbirşey demeden bana bakınca yeniden anlatmaya başladım. Asla susmayacağını ve zorbalayacağını bilsem de anlatacaktım.


“Ağabeyim gelince hemen kimin olduğunu sordu. Ben de okuldan arkadaşım olduğunu ve ders notlarını istemeye geldiğini söyledim.”


“Ve Birkan ağabey buna inanmadı değil mi?” Başımı, mutsuz bir şekilde, evet dercesine salladım. “Kızım, Birkan ağabeyden bahsediyoruz. Sence okulmuş, notmuş dinler mi o? Tabiki de inanmaz.”


Haklıydı. Ama ben o an ne diyeceğimi bilememiştim ki. Aklıma hemen okuldan arkadaş olduğumuz gelmişti ki ve bu yalan değildi. Okul da tanışmış ve arkadaş olmuştuk. Sonradan konu buralara gelmişti.


“Off sonra ağabeyim Eymen’e sorunca o da bir anda seviyorum Birkan ağabey falan dedi.”


“Ne? Oha! Bunu Eymen mi dedi? Asla inanmam.” Pelin, şok olmuş ağzı iki metre açık kalmış halde bana bakıyordu.


“Evet Eymen dedi.” Umursamazca söylemiştim bunu.


“Yok be, Eymen dememiştir onu. Ya komşularınızdan birisi film açmış onu izlerken sesi size kadar ulaşmış onu duymuşsundur. Birkan ismi de benzerliktir yani. Ya da o an başka birileri daha kavga falan ederken başka birisi demiştir. Yine Birkan ismi de benzerliktir yani.”


Hâlâ Eymen’in dediği sözlere inanmıyordu ama şuan onu inandırmaya çalışmayacaktım. Hiçbirşey demeden başımı hayır dercesine sallamıştım. Bundan sonrasını anlatmak istemiyordum. Çünkü devamı kötüydü.


Sadece baksam onlar benim zihnimden geçenleri anlasalar olmaz mıydı? Konuşmadan da anlaşamaz mıydık?


“Oha bunu harbiden dedi yani?” Ben buruk bir şekilde gülümserken, Pelin, şok olmuş ifadesiyle bakıyordu.


“Vay be bunu dediyse benden artı puanı haketti.” Kendi kendine güldü. Sonra bakışları beni buldu. Benim üzgün bakışlarımı görünce devamını tahmin etmiş olacak ki onun da yüzünde buruk gülümseme yer aldı.


“Ve Eymen bunu der demez, Birkan ağabey tokat attı değil mi?”

“Kafa attı.” Sesim tam çıkmamıştı. Ama Pelin bunu duyar duymaz önce şok oldu sonra yeniden gülmeye başladı.


“Kafa mı attı? Ay tam Birkan ağabeyden beklenecek hareket. Adam o kadar spora gitti kas falan yaptı-” yeniden gülmeye başladı. “Ama Eymen’de test etti öyle mi?” Gülerken konuşuyordu. Sesi yine fazla çıkmıştı ama ben uyarmaya kalmadan hemen kapıya doğru bakmış ve susmuştu.


“Biraz daha sesli gül istersen Pelin? Bütün İstanbul duysun!”


“Pardon bebişim ya. Bir an boşluğuma geldi. Yoksa asla böyle bir tepki vermezdim biliyorsun.” Gözlerimi devirerek cevap verdim.


“Ya aynen öyle asla gülmezdin.”

“Eee sonra ne oldu?”


Tam o anda annemin sesi duyuldu. “Kızlar! Odayı güzelce topladınız mı?”


Hızla ayağa kalktım. “Elinin körü oldu Pelin! Hadi kalk hemen şu odayı toplayalım.”


O da hemen ayaklandı. Ben çoktan dolabımın önüne geçmiş, kitaplarımı kutulara koymaya başlamıştım bile.


Pelin de valizlerimden birisini açmış, elbiselerimi gelişi güzel koymaya başlamıştı.


“Ya bu böyle olmadı ki. Daha sonra mutlaka devamını istiyorum.” Hâlâ devamı diyor ya! Deli olacaktım artık.


“Tamam anlatıcam ama şuan odamı toplamamız lazım.”


Tam o an kapım çalındı. “Salak kuzenler. İçeriye giriyorum müsait misiniz?” Gelen kişi tabiki de ağabeyimden başkası değildi.


“Yok girme sakın! Odama öküz almıyorum ben.” O an kapım, kırılma suretiyle açıldı. İkimizinde bakışları ağabeyime döndü.


“Ne var ağabey?”


“Ben odomo ököz almoyorum.” Diyerek taklidimi yapmıştı. Neyse ki soğuk davanmıyordu ama bu halleri de canımı sıkıyordu.


O anın siniriyle elime geçen kalın bir kitabı ağabeyimin kafasına attım.


Kitabı atmamla ağabeyimin geri sendelemesi, kafasını kapıya çarpmasıyla yere düşmesi bir oldu. Kapıya çarpmasıyla, kapı öyle sert bir şekilde duvara çarpmıştı ki çıkan sesle ve ağabeyimin acı dolu inlemesiyle annem ve yengem odaya geldiler.


Ve tabiki de zorba kuzenim ağabeyimin bu haline devasa bir kahkaha atmıştı. Ben ise şok olmuş bir şekilde ağabeyime bakıyordum. Neyse ki bayılmamıştı.


Annem ve yengem ağabeyimi yerden kaldıramayınca babamı ve amcamı seslediler. Amcam ve babam ağabeyimin kollarından tutarak kaldırdılar ve benim yatağıma yatırdılar.


Pelin hâlâ gülüyordu ama yengemin uyarı dolu bakışlarını görünce hemen susmuştu.


“Kızım ne oldu ağabeyine? Niye bu halde?”


Doğrudan anneme baktım. Ama cevap verememiştim. Ne diyecektim ki? Anne, ağabeyim benim taklidimi yaptı diye kafasına iki bin sayfalık bir kitap attım ve o da dengesini kaybedip düştü mü diyecektim.


Ben cevap veremeyince, Pelin devraldı açıklamayı.


“Kafasına kitap düştü Nesrin yenge. Nasıl oldu inanın bizde anlamadık.” Gülmekle susmak arasındaydı. Bende aynı şekildeydim.


Pelin’le bakışlarımız kesişince kıkır kıkır gülmeye başladık. Annem ve yengem bizim gülmemizi duydukları gibi önce bizi azarlamış sonra da bizi mutfağı toplamamız için göndermişlerdi.


Daha fazla azar yememek için soluğu mutfakta almıştık.

******


“Of Ela ya! Ne vardı yeni o kitabı atmasaydın? İki tırnağım kırıldı senin yüzünden!”


Bezgin bir şekilde hiç susmayan kuzenime baktım. Annem ve yengem bize ceza olarak mutfaktaki eşyaları toplama görevi vermişti.


Birde üstüne annemin çeyizinden kalan bir tabağı kırmamız sonucu cezamız katlanmıştı. Şuan o öküz ağabeyimin odasındaydık. Ben, halıları toplamaya çalışırken, Pelin de, camları siliyordu.


10 DAKİKA ÖNCE


Mutsuz bir halde daha önce hiç görmediğim bir yemek setinin son tabağını arıyordum. Yemek seti o kadar yeni ve güzel duruyordu ki… Annemin yeni ev için aldığını düşündüm.


Diğer mutfak dolabına da baktım ama bu lanet tabak hiçbir yerde yoktu. Oflayarak indim üzerinde durduğum tabureden.


Elime tabağın diğer eşini alıp Pelin'e gösterdim. “Pelo, sen bu tabağın eşini gördün mü?


Biraz tabağı incelemiş, sonra o da elinde ki diğer tabağı gösterdi. “Evet ben de. Ver de set tamamlansın.”


“Set tamamlansın derken? Bu tabağın seti ben de.”


Yanıma gelmiş ve hem tabağa hem de tabağın setine bakmıştı. “Ay yok kız, bu tabak bu setin değil gibi. Ver onu diğer setin olduğu yere koyalım.”

“Hayır canım. Baksana bu tabak bu setin. Hadi ver de kapatayım koliyi.”


Elimi onun elindeki tabağa uzatınca hemen geri çekmişti tabağı. “Hıı oldu canım. Yengem de benim koyduğum yemek setinden tabağı eksik görüp bana kızsın değil mi?”


Şaşkınca bakıyordum. “Ya ben öyle mi dedim Pelo?” Elinde ki tabağa biraz daha dikkatli baktım. “Hem o tabağın kenarındaki pembe çiçeklerle benim elimde ki pembe çiçekler aynı büyüklükte. Senin koliye koyduğun o sette ki tabakların üzerinde ki pembe çiçekler biraz daha küçük.”


Bir elindeki tabağa bir kolide ki tabaklara bir de benim elimde ki tabağı biraz inceledi. “Ne alaka? Off Elo, ver işte şu tabağı da çıkalım şu mutfaktan!”


Elimde ki tabağı hemen koliye bıraktım ve Pelin’in elinde ki tabağı tuttum. Boşluğuna geldiği için önce bocaladı fakat hemen o da tabağı sıkı sıkı tutmaya başladı.


“Ya Ela, bırak şu tabağı!” Daha çok kendime çektim tabağı. “Ya o tabak, bu setin tabağı. Vermem!”


Tabağı bir o çekiyor, bir de ben çekiyordum. Ne olduğunu anlamadan ikimizde bir anda yere düştük ve porselen tabağın yere düşmesiyle etrafa saçılması bir oldu.


“Ela!”


“Pelin!”


Annem ve yengem ise mutfağın kapısından bize sinirle bakıyorlardı. Ben olabildiğince hızlı davranmış ve ayağa kalkmıştım ama Pelin kafasını yere sert vurmuş olacak ki, acıyla kafasını tutarak inliyordu.


Sinirli gözlerden kaçmak için yere baktım ama yerde gördüğüm, tabağın parçalarını görmek daha kötüydü. Korkuyla yutkundum ve Pelin’in kolundan tutarak onu da hızlıca ayağa kaldırdım.


Oda annemlerin sinirli bakışlarından kaçmak için yere bakmıştı fakat o da gördüğü porselen parçalarından sonra seslice yutkunmuştu ve ikimizin de korku dolu bakışları birbirini bulmuştu.


Önce temiz bir azar yemiştik ve daha sonra ise kırık porselen parçalarını annemlerin gözetiminde toplamıştık.


Daha sonra ise o tabak setinden iki tane olduğunu ve bir setinin tabağının ilk alındığı zaman kırıldığını öğrendik. Bir de annemin çeyizi olduğu için epey sinirliydi bize.


Hemen mutfaktan bizi çıkarmış ve ağabeyimin odasına göndermişti. Kafasında darbe alan ağabeyim ise benim odamda keyif sürüyordu.


ŞİMDİ


Ağabeyimin odasında tozlarla cebelleşiyordum resmen. Tozların yüzüme doğru uçmasıyla peş peşe üç kez hapşurdum.


“Ay yeter valla. Ben her camları sildiğimde sen yeniden toz ediyorsun.” Pelin, oturduğu pencerenin mermerinden indi ve elindeki bezi yere attı. Ama o da etrafta uçuşan tozlar yüzünden peş peşe iki kez hapşurmuştu.


Odanın kapısı kırılma suretiyle açılmıştı. Gelen kişiyi tahmin etmek çokta zor değildi.


“Lan!” Odadaki tozlardan ağabeyim de etkilenmiş ve öksürmeye başlamıştı.


“Lan oğlum bu ne? Bir cam açın!”


“Ay benden bu kadar. Ben gidiyorum!” Pelin, hızlıca odadan çıkıp gitmişti. Ardından da ağabeyim çıkmıştı. Camları sonuna kadar açtım ve bende hızlıca odadan çıktım.


Salondan sesler geldiğini duyunca herkesin orada toplandığını anlayıp, adımlarımı o tarafa doğru yönlendirdim.


Önce kapıya yaslanmış ağabeyimi gördüm. Gayet iyi görünüyordu. İçeride ki sesler, annem ve yengeme aitti.


“Pelin, bitti mi kızım temizlik?”


“Nerde o günler?”


“O ne demek kız? Alt Tarafı bir oda. En fazla iki saate cillop gibi olur.”


“Ya hala, ne diye vuruyorsun omuzuma? Oda öyle bir toz içinde ki, dayanamadım geldim valla. Hem baksanıza iki tane tırnağım kırıldı. Ne emeklerle törpülemiştim ben..”


“Ay kıyamam. Tırnağın mı kırıldı senin?” Diyerek güldü ağabeyim. Ben de kapının önüne geldim ama ağabeyim durduğu için kimse beni görmüyordu


Tam ağabeyimi itekleyip içeriye girecektim ki annem konuşmaya başladı. “Oğlum, kardeşini sesler misin? Onunla konuşmamız gereken konular var. Dün doğru düzgün konuşamadık.”


“Şu sabah bahsettiğin konu mu Nesrin?” Yengem konuşmuştu.


“Evet canım.”


Babam ve amcam da odadaydı fakat onların sesi çıkmamıştı. Ağabeyim, tam arkasını döndüğü an beni görünce korkuyla geriye gitti.


“Lan! Oğlum arkamda ne yapıyorsun sen?” Hiç umursamadan odaya geçiyordum ki alnında ki minik sargıyı görünce duraksadım ama hemen odaya geçtim. Bütün gözler üzerimdeydi.


Annem, halam ve yengem kanepede yan yana oturuyorlardı. Babam ve amcam tekli koltuklarda oturuyorlardı. Pelin’in tek oturduğu kanepeye yöneldim. Yanına oturdum ve Pelin’le bakıştık kısa bir süre.


Kanepenin sol tarafı çökünce soluma döndüm ve baktığımda ağabeyimin oturduğunu farkettim.


Babam boğazını temizleyince bütün bakışlar ona döndü. O ise, doğrudan bana bakıyordu.


“Kızım, şimdi amcan ve yengen de dünkü olayı az çok biliyorlar. Malum hemen aşağı mahallede oturuyorlar. Görmüşler ağabeyini, seni.”


Gözlerini kapattı ve nefesini verdi ve yeniden konuşmasına devam etti. “Bir de o çocuğu. Şimdi hiç çekinmeden anlatmanı istiyorum senden. Tamam mı?”


Sessizce yutkundum. Biz babamla birbirimizin gözlerine bakarken herkesin gözleri bizim üzerimizdeydi.


“Kim bu çocuk demeyeceğim. Kim olduğu ortada.” Sinirli değildi ama her bir kelimesini vurgulayarak konuşuyordu. “Nerede tanıştınız?”


“Okulda tanıştık.” Sesimi olabildiğince kısık tutuyordum. Nedeni yoktu ama salon çok sessiz olduğu için sesim net bir şekilde çıkıyordu.


“Ne zaman tanıştınız?”


Dört buçuk senedir birbirimizi tanıyoruz desem ne tepki verir acaba? Kızar mıydı ki? Şaşırırdı belki de?


“Kızım?” Bana seslenen anneme döndüm. Cevap bekliyordu. Yanında oturan halam ise bana bakarak gözlerini açıp kapattı. Doğruyu söylemem için bana güven veriyordu. Ama bunu yaparken de yeni farkettiğim, elindeki kasesinden kuruyemiş yiyordu. Çok rahat, çok profesyonel.


“Yakın arkadaştık önceden. Sonradan böyle oldu.” Yere bakarak konuşmuştum ama kafamı kaldırdırıp babama baktığımda tek kaşı havalanmıştı.


“Yakın arkadaş derken? Kızım sen erkeklerle konuşmazdın, arkadaş olmazdın. Hatta onlarla kavga ederdin benimle konuşma diye. Her defasında da okuldan çağırılırdık.” Son cümlesinden sonra duraksadı. Kaşları çatıldı. Bir şey düşünüyor gibiydi. Derin bir nefes verdi ve bakışlarını anneme çevirdi.


“Nesrin, bize en son hangi komşu şikayete geldi?”


Annemin bakışları bana döndü ama babamın sinirli bakışları da bana dönünce hemen konuşmaya başladı. “En son ne zaman geldiklerini ne bileyim canım. Bu kız hep mi birilerini dövüyordu sanki?”


Evet anne hep birilerini dövüyordum ben. Sonra sende beni azarlıyordun. Babam da aferin diyordu. Sence, bana dövüşmeyi öğreten bu adam, gelen şikayetleri unutur mu hiç?


Babam başını sağ tarafa doğru çevirdi ve sabır çekti. Yavaştan yavaştan gerçekten de sinirlenmeye başlıyordu.


“Hayatım, bu kıza bizzat ben öğrettim dövüşmeyi. Yanına gelen erkekleri dövsün diye.”


Annemin de bakışları sinirli bir hal almıştı. “Bir de bununla övünüyor musun Kaan? Senin yüzünden okula her hafta gider olmuştum. Neyse ki ortaokul döneminde disiplin yoktu da sürekli tutanak tutularak yırttı.”


Vallahi bittim ben. Ortaokulun son senesinden beri şikeyetler gelmiyordu. Sadece veli toplantısı olduğu zamanlar geliyorlardı.


Babam istediği cevabı almış olacak ki bakışları yeniden beni buldu. “Ortaokul döneminden beri demek öyle mi?”


Annem de ağzından kaçırdığı bu bilgiyle bana döndü. Ama onun da bakışları artık sinirliydi. Verdiği cevapla o da düşünmüş olacak ki artık o da benden cevap bekler olmuştu.

“Lise bu sene bitiyor. Nerden baksan dört sene ha ağabeyciğim?” Ağabeyime doğru döndüm. Dün gece gelip beni sorguya çekmek istemiş ve soğuk davranmıştı ama ben duygusal olunca, beni teselli etmişti.


“Ya sanki yanlış bir şey yapmışım gibi davranmayı bırakır mısınız? Evet dört senedir tanıyorum. Ne var yani bunda?” Bunları söyleyecek cesaret, bana nereden gelmişti bilmiyorum ama artık ben de sinirlenmeye başlamıştım.


“Ayy ne dediler de sanki böyle dellendin kız? Sen de düzgünce cevap verseydin o zaman?” Herkesin bakışları halama dönmüştü ama o hiç umursamamış kuruyemişini yemeye devam etmişti.


“Bende diyorum neden beni hiç okuldan seslemiyorlar.”


“Tek sorun seni okuldan seslememeleri mi yani Kaan? Burda ciddi bir konu konuşuyoruz.”


“Ela.”


“Efendim anne?”


“Bu çocuk evimizin adresini neden biliyor?”


Gerçekten mantıklı bir soruydu. Ama ne diyecektim ki?


“Ayol, bu kız servisle gidip gelmiyor mu? Bu çocukta, oradan biliyordur. Başka nasıl bilecek?” Halam o kadar rahat bir şekilde konuşuyor ve beni kolluyordu ki…


Hemen bu yalana sığındım. Çünkü Eymen’le aynı serviste olmayı bırakın, servisle bile gidip gelmiyordu. Bir okul çıkışında servise binmemiştim ve yürüyerek gelmiştim. Yanımda da tahmin edeceğiniz üzere Eymen vardı. Oradan biliyordu adresi.


“Evet yani halam haklı. Başka nasıl bilebilir ki?”


“Peki benim adımı nereden biliyor ağabeyciğim?”


Off herşey çok berbat bir hal alıyordu. Ağabeyime seviyorum Birkan ağabey demişti. Buna ne diyecektim ki? Ama şimdi sizi ona anlattım dersem herkese nasıl böyle güvenebilirsin diye azar yiyeceğimden tek kelime açıklama gelmiyordu aklıma.


“Nasıl yani oğlum? Sana adını söyleyerek falam mı konuştu?”


“Birkan ağabey dedi bana baba. Bana ağabey dedi. Ben onun nerden ağabeyi oluyorum?


“Tamam oğlum sende yangına körükle gitme. İllaki olacaktı yani Ela’nın da erkek arkadaşı. Tanışmanız biraz kötü olmuş ama önümüze bakalım değil mi?” Yengem de ortalığı yumuşatmaya çalışıyordu. İşe yaramış gibiydi de.


Aniden zil çalınca hepimizin bakışları kapıya döndü. Bu ortamdan kaçmak için hemen ayaklandım. “Ben bakarım kapıya.” Hızlı adımlarla salondan çıktım. “Ay ben de bakıyım bir.” Diyerek arkamdan gelen kişi tabiki de Pelin’di.


Kapının deliğinden baktığımda tanımadığım bir adam ve kadın görünüyordu. Kapıyı yavaşça açtığımda ikisi de samimi bir şekilde gülümsediler.

“Merhaba. Biz satılık ev ilanı için gelmiştik. Kaan Bey ile görüşmüştük. Bugün evi gezmeye geleceğimizden haberi vardı.”


Satılık ev ilanı mı? Evi mi satıyorlardı.


“Beyfendi, bir yanlışlık olmasın? Bu ev satılık de-”


“Hoşgeldiniz Faruk Bey.” Diyerek arkamdan gelen babam ise adamla el sıkışmışlardı.


“Kızım olur kendisi. Bir an aklı karıştı sanırım. Buyrun.” Ben arkada kalmış bir halde eve giren iki çocuklu bu aileye bakarken, annem de gelmişti.


Evimizi satıyorlardı. Çocukluğumu geçirdiğim, her bir köşesinde anım olan bu evi satıyorlardı.


Zaten büyüyerek çocukluğumu kaybetmiştim. Ama bir de bu anılarla süslü evimizi mi kaybedecektim?


Hem anılarım hem de çocukluğum elimden kayıyordu.


Buraya kadar okudun

Yeni bölüm haftada birkaç bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.