"Mum olmak kolay değildir.
Yanmak için önce ışık saçmak gerekir."
(Mevlana)
Zamanı geri almak istiyordum. Çünkü tam şuan evimizin salonunda öylece bana bakan gözler bir o kadar tanıdık ama bir o kadar da yabancıydı.
Herkes bana bakıyordu. Ve bütün herkesin dikkati bendeyken hiç rahat edemiyordum.
"Ee Ela hanım, söyle bakalım neler oldu aşağıda?" Babam konuşmuştu ve direkt olarak gözlerime bakıyordu. Ben ise her onun gözleriyle denk düşünce bakışlarımı başka yöne çeviriyordum.
"Ba-baba, şey," Sesmin titremesine engel olamıyordum. Ben hiçbir suç işlememiştim ki. Neden bütün gözler bana ben suç işlemişim gibi bakıyordu?
"Kızım, biz senin aileniz. Bize herşeyi anlatabileceğini biliyorsun öyle değil mi? Sen hatalar yapsan bile biz her zaman sana doğruları gösterecek ve hep bir adım arkanda duracağız."
Ya şimdi neden duygusal konuşmaya geçmişti ki.
Ayrıca ne hatası yani? Babamın bu konuşmayı ağabeyimle yapması gerekmiyor muydu? Çünkü sokak ortasında bir anda birisinin yakalarına yapışan, yumruklayan, kaşını ve dudağını patlatan kişi ağabeyim değil de benmişim gibi davranıp bana nasihat ve öğüt vermeye çalışıyorlardı.
Derin bir nefes aldım ve bakışlarımı yerden kaldırdım. Tam karşıma, babama baktım. Herkes dikkatle bana bakıyordu fakat ben babama bakıyordum. Benden bir açıklama bekliyorlardı ve ben bu açıklamayı hemen yapıp odama dönmek ve uyumak istiyordum.
Demiştim ya, zamanı satın almak mümkün değil diye, şuan o zamanı satın almak ve bu olay hiç yaşanmamış olsun istiyordum. Sadece yirmi dakika öncesine gitmek istiyordum. Çok muydu yani? Çoktu.
"Biliyorum. Siz her zaman bize doğru yolu göstermeye çalıştınız fakat bu konuşmayı bana değilde," bakışlarımı bana sinirle bakan ağabeyime çevirdim. "sokak ortasında durduk yere kavga çıkaran oğlunuza mı yapsanız? Onun daha çok ihtiyacı var gibi görünüyor. Çünkü ben, yaptığım herhangi bir hata göremiyorum."
Bakışlarımı ağabeyimden çektim ve babama baktım. O da benimle birlikte ağabeyime bakmışt ve yeniden beni göz hizasına almıştı.
Bir anda ise ağabeyimin küçümseyici gülme sesini duydum. "Hah, duydunuz mu, ben bir hata yapmadım diyor."
Ağabeyim bana karşı konuşuyordu. O konuşmaya başlayınca ben de ona baktım ve öylece onu dinlemeye başladım.
"Sen, o herif sana karşı bağırırken öylece durman bile hata! Sen niye o adamın sana karşı bağırmasına izin veriyorsun Ela?"
"Bu doğru mu Ela? Sen, o sana bağırırken hiçbir şey yapmadın mı? Sana bağırmasına izin mi verdin Ela?" Babam çatık kaşlarıyla bana bakıyordu.
Ayrıca Eymen'le sadece tartışmıştık ve onun sesi biraz fazla çıkmıştı. Yani ben kimsenin bana bağırmasına izin falan vermemiştim. Vermem de!
"Hayır baba. Ben öyle bir şey yapmadım! Kimsenin bana bağırmasına izin de vermem." Sesim biraz yüksek çıkmıştı fakat kendimi açıklamam gerekiyordu.
"Kimse öyle mi ağabeyciğim?" Bakışlarımı ağabeyime çevirdim. Eymen'in kim olduğunu sorguluyordu. Onun neden burada olduğunu ve benim neden onunla konuştuğumu sorguluyordu.
"Ne demek istiyorsun Birkan? Ne demek bu şimdi?" Annem doğruca ağabeyime bakıyor ve ne demek istediğini anlamaya çalışıyordu.
"Annem, bu kız durduk yere odasında ki çöpleri ama bahanesi ile dışarı gidiyor ama tam da o an bu kız birisiyle kavga ediyor. Hatta birisi benim kardeşime bağıracak cesareti toplamış ve bağırıyor. Ve biz bu kişiyi tanımıyoruz." Ağabeyim bakışlarını yeniden bana çevirdi. "Kim bu adam Ela?"
Evet arkadaşlar işte şimdi zurnanın zırt dediği yere gelmiştik. Önce yutkundum ve ellerimi dizlerimin üzerine koydum. Derin bir nefes aldım ve bakışlarımı doğruca ağabeyime çevirdim.
"Erkek arkadaşım."
Ağabeyimin gözü seğirir gibi olmuştu.
"Neyin anlamadım kızım?" Bunu soran kişi babamdı. Bakışlarımı babama çevirdim fakat çevirmemeyi tercih ederdim.
Aslında böyle konularda sinirlenmez ve kızmazlardı fakat babam sinirli bir halde bana bakıyordu.
Bakışlarımı yeniden yere sabitlemiştim ki, halam omuzuma vurunca ona dönmek zorunda kalmıştım. Omuzun biraz ağrıdığı için diğer elimle omuzumu tuttum.
"Ya hala ne yapıyorsun ya? Omzumu çürüttün."
"Alacağın olsun kız! Bana niye anlatmadın sevgilin olduğunu? Tabii biz kimiz ki zaten? Sen anca git o sürtük arkadaşlarına anlat."
Halam omuzuma bir daha vurdu ve bu biraz daha acıtmıştı. Sonra ise yanımdan kalktı ve salondan çıktı. Kapıyı ise hızlıca kapatmıştı.
Halam bana trip atmıştı.
Sevgilim olduğunu ona anlatmadığım için.
Ya sabır! Çokça sabır!
Hepimiz salonun kapısına bakarken babamın bakışları hâlâ benim üzerimdeydi bunu hissedebiliyordum. Bakışlarımı yavaşça babama çevirdim ve bana bakan çatık kaşları gördüm.
Sonra ise salonun kapısı yeniden açıldı ve halam doğruca benim yanıma geldi. Kolumdan tutup beni ayağa kaldırdı.
"Siz de şu kıza uzaylı görmüş gibi bakmayı kesin. Yürü gidiyoruz."
Halam beni salondan sürüklercesine çıkardı ve çekiştirerek doğruca odama getirdi ve bana sinirli bakışlarıyla bakmaya başladı. Ben boş bakışlarımla halama bakarken o kapıyı kilitledi ve beni de tutup yatağıma doğru sürükledi.
Ben yatağımın başlığına yaslandım ve bacaklarımı kendime çektim. Halam da hemen karşımda bağdaş kurdu ve bana bakmaya başladı. Ben boş bakışlarımı sürdürürken halam bir anda uzanıp bacaklarıma doladığım kolumu çimdikledi.
"Ya hala! Bu sefer ne oldu? Niye çimdikledin?" Diğer elimi halamın çimdiklediği yere götürdüm ve ovalamaya başladım.
"Of hala ya! Kızardı bu."
"Sus kız zilli! Hâla konuşuyor musun sen?"
Şimdi, tam şuan zamanı durdursam. Yatağıma girip uyusam... Ah ahh ne güzel olurdu.
"Hala, senin benden beklentin ne? Bir anda tuttun getirdin beni buraya."
"Bana teşekkür edeceğine söyleniyor musun bir de? Eğer ben seni o odadan çıkarmasam akşama kadar öylece otururdunuz. Baban sevgilin olduğunu duyunca şoka girdi ayol. Far görmüş tavşan gibi bön bön bakıyordu sana."
Sanırım halam bu konuda haklıydı. Babamın bana olan bakışlarını anlamlandıramamıştım. Şaşkın şaşkın bakıyordu. Babam hep benim üzerime titrerdi. Tam o an aklıma bir anı geldi.
Daha 5 yaşındaydım. Mahallemizin parkına gitmiştim ve orada ki çocuklarla arkadaş olmak istemiştim. Fakat oradaki çocuklar benimle oyun oynamak yerine beni zorbalamaya başlamışlardı. Ben bunu fark etmemiştim bile. Oyun oynuyoruz sanmıştım.
Benim onlarla oynamam için şart koşmuşlardı. Eğer salıncak demirlerine tırmanırsam benimle oyun oynayacaklarını söylemişlerdi.
Ben de hemen oraya tırmanmaya çalışmıştım fakat her defasında ayaklarım kayıyor ve kıçımın üstüne düşüyordum.
Her düştüğümde hem canım yanıyor hem de o çocuklar benimle alay ediyorlardı. En son düşüşümde ise yüz üstü düşmüştüm ve burnum kanamaya başlamıştı. Ben yerde öylece ağlarken etrafımdaki çocuklar kahkaha atmaya başlamışlardı.
Sonra ise babam gelmişti yanıma. Beni alıp eve götürmek için gelmişti fakat beni öylece kanlar halinde ağladığımı görünce endişeyle, koşarak yanıma gelmişti. Yere eğilmiş yüzüme korkuyla bakıyordu.
Babamın geldiğini gören çocuklar ise koşarak uzaklaşmışlardı. Hem de gülüşerek...
"Kızım ne oldu? Kim yaptı bunu sana?" Ben öylece ağlarken babam, çenemden tutmuş yüzümü inceliyordu.
"Çok acıyo baba."
Elimi burnuma götürdüğüm sırada babam hemen elimi tutmuştu. Cebinden çıkardığı mendille yüzüme yayılan kanı temizlemiş ve hemen beni kucaklamıştı.
Ben iç çekerek ağlarken babamın kaşları çatılmıştı. Sonra ise arabanın yanına gelmiştik ve beni dikkatle arabanın arka koltuğuna bindirmiş kemerimi takıyordu.
Bana başka bir mendil uzattı ve burnumun üzerine yasladı.
"Miniğim bu mendili burnuna tut olur mu? Sakın çekme burnundan. Ama fazla da bastırma. Ben hemen seni hastaneye götüreceğim."
Ben başımı olumlu anlamda sallarken hâlâ iç çekerek ağlıyordum. Babam alnımdan öptü ve hızlıca şoför koltuğuna geçti.
Yaklaşık on beş dakika içinde acile gelmiştik ve burnumun zedelendiğini söylemişlerdi.
Dönüş yolunda ise uyuyakalmıştım. Gözlerimi açtığımda yatağımdaydım ve sabah olmuştu.
Sonrasında odaya babam ve annem girmişlerdi. Annem hemen yanıma gelmiş ve alnımdan öpmüştü. "Günaydın meleğim." Ben gülümseyerek annem ve babama bakarken annem beni hemen yüzümü yıkamaya banyoya götürmüştü.
Kahvaltı yaparken ise ağabeyim benimle sürekli olarak dalga geçmişti. Annem ise bir yandan ağabeyime kızıyor bir yandan da bana yumurta yedirmeye çalışıyordu.
"Kızım," bana seslenen babama döndüm.
"Babam" Babam hemen bana gülümsemişti.
"Baban ölsün senin uğuruna."
Ölüm ne demek bilmiyordum o zamanlar. Babam bana hep böyle derdi. Bu durum da benim çok hoşuma giderdi.
Avucumun içini öptüm ve elimi babama doğru tutarken üfledim. O da hemen gönderdiğim öpücüğümü avucuyla tutar ve kendi elini öperdi. Yine öyle yaptı ve öpücüğümü yakalayıp elini öptü.
Ben kikir kikir gülerken annem sert bakışlarıyla babama bakardı hep. Böyle bakmasının sebebi ise babamın bana iltifat ederken kurduğu cümleydi.
"Baban ölsün senin uğuruna"
Kahvaltı bitmiş ve salonda öylece oturuyorduk. Halam, tekli koltukta oturmuş örgü örüyor, ağabeyim halının üzerine oturmuş arabalarıyla oynuyordu. Babam ve annem ise karşıdaki kanepede sohbet ediyorlardı. Ben de amaçsızca televizyonda ki saçma sapan reklamlara bakıyordum.
"Kızım" bana seslenen babama baktım hemen. "Dün sormadım ama şimdi soruyorum. Dün neden burnun yaralandı güzelim?"
Aklıma dünkü çocuklar gelince hemen sinirle kaşlarımı çatmıştım. "O çocuklar yüzünden oldu babam." Babam kaşlarını çatmış bana bakıyordu.
"Hangi çocuklar anneciğim?" Hemen anneme döndüm.
"Parkta ki aptal çocuklar işte." Hemen gözlerim dolmuştu.
"Hangi çocuklar kızım?"
Annem bana sorular soruyor, ben cevaplıyor ve babam ise çatık kaşlarıyla pür dikkat bizi dinliyordu.
Elimi yumruk yapmıştım. Her bir isim saydığımda diğer elimle yumruk yaptığım elimdeki parmaklarımı açıyordum.
"Imm, Ali, Hüseyin, Utku ve Berat. Bir de Berat'ın kardeşi vardı ama onun adını bilmiyorum annem."
"Kızım bunların hepsi erkek."
"Hı hı erkek."
"Babacığım senin başka arkadaşların yok mu? Kız arkadaşın falan? Niye hepsi erkek yahu bunların?"
"Ya baba bütün kızların hepsi çimenlere oturup çay partisi yapıyorlar. Ben çay partisi yapmak istemiyorumkine."
"Yok! Olmaz babacığım. Bir daha o çocuklarla oyun oynamayacaksın. Hatta bir daha hiçbir erkekle arkadaşlık kurmayacaksın. Tamam mı kızım?"
"Ya ama baba!"
"Ya baba falan yok. Bitti! Eğer bir erkek senin yanına yaklaşırsa 'benden uzak dur yoksa babam seni döver' de. Eğer hâlâ yanından gitmezse kendin döv."
Annem sinirle babama dönmüştü. "Ya Kaan saçmalama! Kızımız şiddete meyilli bir birey mi olsun gelecekte? Bu mu isteğin?"
Annemin bakışları hemen beni bulmuştu. "Ela, sakın kimseye öyle birşey yapma tamam mı kızım?"
Annem babama sinirli bakışlarla bakarken babam bana kaşlarını kaldırıyordu. Demek istediği şey ise "Sakın anneni dinleme." demek istiyordu.
Ben bu duruma gülerek bakarken, halam ve annem babama söyleniyorlardı.
O günden sonra ise babam, bana tekme ve yumruk atmayı öğretmişti. Hatta yastıklar üzerinde kafa atmayı bile göstermişti fakat ben, kafa atmayı hiç becerememiştim.
Babam hep alnın ile vuracaksın kızım dese de ben hep yüzümün tamamını kullanarak kafa atmaya çalışıyordum.
"Ya kızım kafa mı atıyorsun öpücük mü, Allah aşkına?" Ben ise hep babamın bu söylentilerine gülerdim. "Belki de öperim babam."
Ben babama bu cevabı verdiğimde ise sinir krizine girerdi ve evde beni kovalardı. Ben gülerek kaçarken o ise peşimden gelirdi.
"Göstericem ben sana öpmeyi!" Günün sonunda ise babam beni yakalar ve önce gıdıklamaya başlar sonra da yanaklarımdan öperdi. Ben ise yine her zamanki gibi kahkaha atarak gülerdim bu olaya.
Daha sonra ise hep okuldan babam ve annem aranmaya başlanmıştı. Ve hep aynı şikayetten dolayı...
"İyi günler Kaan bey, kızınız okul arkadaşları ile kavga etmiş. Okula bekleniyorsunuz."
Ve bir de mahalleden bazı şikayetler geliyordu. Kapımızı çalarlar ve yanlarında kavga ettiğim çocuklarını getiren aileler beni anne ve babama şikayet ederlerdi.
Annem, babama ve bana kızsa bile babam her gece uyumadan önce yanıma gelir ve benimle övünürdü. Bu durum altı yaşımdan on üç yaşıma kadar devam etmişti.
Babama göre ben, kendisini savunan ve haklı çıkan taraf olurdum. Haklı çıktığım anlar elbette oluyordu fakat şimdi düşününce keşke annemi bazı konularda dinleseydim de dövmeseydim diyordum.
Ama neyse ki hiçbir çocuğa kalıcı bir hasar vermemiştim.
Halam, kolumu yine çimdiklemiş bana sinirle bakıyordu. "Kız sana diyorum iki saattir. Daldın gittin yine. Ne geldi aklına da sırıtıyorsun öyle zilli?"
Acıyla inledim ve kolumu tutmuştum. Derin bir nefes aldım ve halama döndüm. "Hala ben seni cidden anlamıyorum. Niye çimdikliyorsun ya beni, durduk yere?"
"E sende cevap vermiyorsun ki."
Sabah sabah o kadar çok şeyle uğraşmıştım ki... Migrenim bile buna dayanamamıştı. Gidip bir an önce kendimi uykunun kollarına bırakmak istiyordum.
"Hala lütfen sonra konuşalım olur mu? Çok başım ağrıyor. Uyumak istiyorum."
Halam bana bir süre baktı ve sonra yatağımdan kalktı ve tam yanıma geldi. Eliyle başıma okşadı ve eğilip alnımdan öptü.
"Tamam ama sonra konuşacağız tamam mı?"
Ona gülümsedim ve başımı sallamakla yetindim. O da bana gülümsedi ve odamdan çıktı.
Bende kendimi uykunun kollarına bıraktım.