Uçak İstanbul’dan havalandıktan yaklaşık üç saat sonra İtalya’ya indi. Uçaktan çıktığımda ilk hissettiğim şey heyecandan çok garip bir sessizlikti. Etrafıma bakarken gerçekten burada olduğumu anlamaya çalışıyordum. Günlerdir hayalini kurduğum, hazırlığını yaptığım, geceleri uyumadan önce kafamda defalarca canlandırdığım yolculuk sonunda başlamıştı. Üstelik buraya yalnızca gezmek için gelmemiştim. Bir müzisyen olarak, yaptığım müzik sayesinde çağrıldığım bir davetin parçası olmak için gelmiştim.
Havaalanında beni karşılayacak kişileri bulduğumda üzerimdeki gerginlik biraz azaldı. Organizasyondan birkaç kişi beni ve benim gibi davet edilen diğer sanatçıları karşılamak için bekliyordu. Aralarında farklı ülkelerden gelen müzisyenler ve sanatçılar vardı. Birkaç kişinin Türk olduğunu fark edince kendimi bir anda daha rahat hissettim. Tanışırken nereden geldiğimizi, ne yaptığımızı konuşmaya başladık. Ben de İstanbul’dan geldiğimi, müzikle ilgilendiğimi ve özellikle şarkı söylediğimi anlattım. Bir süre sonra herkes kendi hikâyesinden bahsediyor, birbirimizin ülkelerini, müziklerini ve davete nasıl dahil olduğumuzu konuşuyorduk. İtalyanca konuşurken ilk başta kafamda büyüttüğüm kadar zorlanmadığımı fark ettim. Kelimeler düşündüğümden daha rahat çıkıyordu ağzımdan. Bazen bir cümleyi söylemeden önce içimden iki kez düşünüyor, sonra kendime gülüyordum. Meğer korktuğum şey dil değil, kendime güvenmekmiş.
Arabaya bindikten sonra camdan dışarı bakmaya başladım. İtalya’nın sokakları gözümün önünden akarken telefonum çantamda sessizce duruyordu. Günlerdir bakmamaya çalıştığım o ekrana elim gitmedi. Marco’nun yeni bir şey paylaşıp paylaşmadığını merak etsem de telefonumu çıkarmadım. Birkaç saatliğine onu düşünmemeye çalışmak istiyordum. İstanbul’da geçirdiğim o son günün ağırlığını üzerimden atmak, burada olmamın tadını çıkarmak istiyordum. Çünkü ne kadar tuhaf olursa olsun, sonunda İtalya’daydım.
Otele yerleştiğimde ilk yaptığım şey bavulumu açmak oldu. Odamı biraz inceledim, sonra yatağın üzerine oturup derin bir nefes aldım. Pencereden dışarı baktığımda bilmediğim bir şehir önümde uzanıyordu. Birkaç saat sonra bu şehirde özel bir davete katılacaktım. İnsanların beni tanıyıp tanımayacağını, kimlerle karşılaşacağımı, konuşmaların nasıl ilerleyeceğini bilmiyordum. Ve bütün bunların arasında, ne kadar unutmaya çalışsam da aklımın bir köşesinde hâlâ aynı soru vardı: Marco gerçekten orada olacak mıydı?
Bunu düşününce içimde küçük bir heyecan oluştu. Sonra hemen kendimi durdurdum. İstanbul’da yaşadığım hayal kırıklığından sonra artık bir şey beklememeye çalışıyordum. Yine de insanın kalbi bazen aklından daha inatçıydı. İçimde küçücük bir ihtimal hâlâ duruyordu. Belki karşılaşacaktık. Belki hiç karşılaşmayacaktık. Bilmiyordum. Ama artık bunu öğrenmek için telefonuma bakmak istemiyordum.
Yatağa uzandım ve gözlerimi kapattığımda aklıma birden yıllar öncesi geldi.
Ben çocukluğumdan beri müziğin içindeydim. Daha küçük yaşlarda bile bir şarkı duyduğumda diğer çocuklardan farklı bir şekilde dinlerdim. Bir melodinin nerede değiştiğini, hangi sesin diğerinden sonra geldiğini anlamaya çalışırdım. Evde kendi kendime şarkılar söyler, piyanonun başına geçtiğimde saatlerce kalkmadan otururdum. O zamanlar bunun hayatımın geri kalanını belirleyeceğini bilmiyordum. Sadece müziği seviyordum ve büyüdüğümde onunla ilgili bir şey yapmak istediğimi biliyordum.
Güzel Sanatlar Lisesi sınavına girmeyi çok istiyordum. Bunun için uzun süre hazırlanmıştım. O okul benim için yalnızca başka bir lise değildi; hayal ettiğim hayatın ilk basamağıydı. Sınav gününü haftalar öncesinden bekliyordum. Fakat sınava çok kısa bir süre kala hiç beklemediğim bir şey oldu. O gün yaşanan bir aksilik yüzünden sınava giremedim. Her şey bir anda elimden kaymış gibi oldu. O kadar hazırlanmıştım, o kadar beklemiştim ki o gün sınavın kapısından bile geçememek bana çok ağır geldi.
Sonrasında Anadolu lisesine başladım.
İlk zamanlar kendimi yanlış yerdeymişim gibi hissediyordum. Derslerimi yapıyor, arkadaşlarımla vakit geçiriyor, normal bir lise hayatı yaşıyordum ama içimde sürekli başka bir hayat vardı. Müzik hâlâ oradaydı. Ben de onu bırakmadım. Okuldan çıktıktan sonra konservatuvar sınavlarına hazırlanıyor, derslere gidiyor, çalışıyor, bazen geceleri herkes uyuduktan sonra bile müzikle uğraşıyordum. Bazen o kadar yoruluyordum ki ağlayarak çalıştığım geceler oluyordu. Bir şeyleri kaçırdığımı düşünüyordum. Yaşıtlarımın çok daha erken başladığını, benim ise onlara yetişmeye çalıştığımı düşünüyordum.
Ama yine de vazgeçmedim.
Dört yıl boyunca bir yandan Anadolu lisesinde okuyup bir yandan kendime başka bir yol açmaya çalıştım. Bazen başarısız olduğumda odama kapanıp ağladım. Bazen “Belki de olmayacak,” diye düşündüm. Sonra ertesi gün yeniden kalkıp çalıştım. Çünkü müzikten vazgeçmek, yalnızca bir hayalden vazgeçmek gibi gelmiyordu bana. Sanki kendimden bir parçayı geride bırakacakmışım gibi hissediyordum.
O yıllarda bir gün İtalya’ya gideceğimi, başka ülkelerden sanatçılarla aynı ortamda bulunacağımı, yaptığım müziklerin başka insanlar tarafından dinleneceğini söyleselerdi muhtemelen inanmazdım. Hele ki bunu tek başıma yapacağımı hiç düşünmezdim.
Gözlerimi açtım.
Otel odasındaydım.
İtalya’daydım.
Bir süre tavana baktım. Sonra istemsizce gülümsedim. Çocukken sınavına giremediğim o Güzel Sanatlar Lisesi’nin kapısı yüzüme kapanmıştı. Ama hayat, yıllar sonra beni başka bir kapının önüne getirmişti. Üstelik bu kez kapının ardında yalnızca bir okul değil, kendi müziğimle ulaştığım başka bir ülke vardı.
İçimde ilk kez geçmişteki Lina’ya karşı büyük bir şefkat hissettim. O zamanlar ağlayarak çalışırken bunun bir gün bir yere varacağına dair hiçbir garantisi yoktu. Yine de devam etmişti. Şimdi burada, İtalya’daki bir otel odasında otururken onun neden vazgeçmediğini daha iyi anlıyordum.
Akşama daha birkaç saat vardı. Dışarı çıkıp biraz dolaşmaya karar verdim. Telefonumu yanıma aldım ama çantamdan çıkarmadım. Marco’nun hikâyelerine bakmayacaktım. En azından bugün değil.
Şehirde yürürken kendimi ilk kez gerçekten yalnız hissetmedim. Aksine, tek başıma başka bir ülkenin sokaklarında dolaşmak bana garip bir özgürlük veriyordu. İtalya’ya gelmek için bir başkasını beklememiştim. Yanımda Nora yoktu, ailem yoktu, beni yönlendiren kimse yoktu. Kendi başıma çıkmış, kendi başıma gelmiş ve şimdi kendi başıma yürüyordum.
Bir süre sonra şehrin en bilinen meydanlarından birine, Duomo’nun bulunduğu bölgeye geldim. Kalabalığın arasında durup yapıya baktığımda bir süre konuşamadım. Fotoğrafını defalarca görmüştüm ama karşısında durmak bambaşka bir şeydi. İnsan bazen bir yere ulaşınca yalnızca bulunduğu yeri değil, oraya gelene kadar geçtiği bütün yolları da görüyordu.
Ben de gördüm.
Kaçırdığım sınavı, Anadolu lisesindeki yılları, konservatuvar için verdiğim mücadeleyi, ağladığım geceleri, defalarca yeniden başladığım günleri… Sonra İstanbul’daki o küçük odada kendi kendime şarkı söylediğim günleri düşündüm. O videoları paylaşırken kimlerin izleyeceğini bile bilmiyordum. Şimdi ise binlerce kilometre uzakta, kendi müziğim sayesinde bulunduğum bir yerdeydim.
Telefonumu çantamdan çıkarmadım.
Sadece gökyüzüne baktım.
İçimden, “Başardın,” dedim.
Kime söylediğimi bilmiyordum. Belki çocukluğumdaki Lina’ya, belki yıllardır kendime söylemeye cesaret edemediğim bir cümleye…
Akşam yaklaşırken otele geri döndüm. Odaya girdiğimde yatağın üzerine bıraktığım su yeşili elbiseyi gördüm. Onu İstanbul’dan özellikle bu gece için getirmiştim. Kumaşı ışıkta hafifçe parlıyor, hareket ettikçe suyun üzerindeki yansıma gibi renk değiştiriyordu. Yanına ayakkabılarımı, çantamı ve takılarımı koydum. Bir süre hepsine baktım.
Sonra banyoya geçip hazırlandım. Saçlarımı yaptım, makyajımı tamamladım ve elbisemi giydim. Aynanın karşısına geçtiğimde birkaç saniye kendimi tanımakta zorlandım. Birkaç saat önce sokaklarda tek başına dolaşan kız gitmiş, yerine birazdan hayatında ilk kez böyle bir geceye katılacak başka biri gelmiş gibiydi.
Elbisemin eteklerini düzelttim. Küpelerimi taktım. Son kez aynaya baktım.
Kalbim hızlanmaya başlamıştı.
Artık davete gitme zamanı gelmişti.
Ve ben, telefonum hâlâ çantamın içinde, Marco’nun İstanbul’da bıraktığı son görüntü hâlâ aklımın bir köşesinde ama içimde küçücük bir ihtimali de tamamen öldürmeden, kapıyı açıp odadan çıktım.