Woojin İstanbul’dan ayrıldıktan sonra ev bir anda olduğundan daha sessiz gelmeye başlamıştı. Onunla geçirdiğim birkaç günün ardından yeniden eski düzenime dönmek kolay olmadı. Sabahları işe gitmek için hazırlanıyor, gün boyunca piyano ve keman dersleri veriyor, işten çıktığımda bazen doğrudan özel derslerime gidiyordum. Eve döndüğümde ise çoğu zaman konuşacak, düşünecek ya da bir şey yapacak hâlim kalmıyordu. Ama bütün bu yorgunluğun içinde artık günün sonunda beklediğim bir şey vardı: Woojin’le görüntülü konuşmak.
Ayrılmadan önce bunun üzerine konuşmuştuk. Uzakta olmanın kolay olmayacağını ikimiz de biliyorduk ama aramızdaki bağı yalnızca özleyerek sürdürmek istemiyorduk. Bu yüzden kendimize küçük bir düzen kurduk. Her gün, ne kadar yoğun olursak olalım, mutlaka görüntülü konuşacaktık. Bazen yalnızca on dakika konuşabiliyorduk, bazen bir saatten fazla. Ben dersten çıkıp yorgunluktan gözlerimi zor açık tutarken bile telefonu açıyordum. O da kendi gününden bahsediyordu. Bazen ikimiz de fazla konuşmadan birbirimizin yüzüne bakıyorduk. Garip bir şekilde bu bile yetiyordu.
Günlerim birbirine benzemeye başlamıştı. Sabah işe gidiyor, ders anlatıyor, öğrencilerimle ilgileniyor, bir yerden başka bir yere yetişiyor, akşam eve dönüyordum. Evde ise kendimi her zaman rahat hissedemiyordum. Annemle uzun zamandır aramızda kolay anlatılamayan bir mesafe vardı. Aynı evin içinde yaşarken bile bazen birbirimizden çok uzakta olduğumuzu hissediyordum. Söylediğim bazı şeylerin anlaşılmadığını, hissettiklerimin küçümsendiğini düşündüğüm zamanlar oluyordu. Bu yüzden çoğu zaman kendimi odama kapatıyor, kulaklığımı takıp kendi dünyama çekiliyordum.
Woojin’le konuştuğumda ise başka bir hâle dönüşüyordum. Gün içinde kimseye anlatmadığım şeyleri ona anlatıyordum. Bazen işte yaşadığım küçücük bir olayı bile uzun uzun konuşuyorduk. Bazen annemle yaşadığım bir tartışmayı anlatıyor, bazen hiçbir şey anlatmadan sadece onun yüzüne bakıyordum. Onunla konuşmak bana evin içinde bulamadığım bir rahatlığı veriyordu.
Bir akşam konuşurken bana yine aynı soruyu sordu: “Peki sen Kore’ye ne zaman geleceksin?”
Bu soruyu daha önce de sormuştu. Ben ise her defasında bir tarih vermekten kaçıyordum. Çünkü bir şeyi gerçekten istemekle onu gerçekleştirebileceğine inanmak arasında benim için her zaman büyük bir mesafe olmuştu.
“Temmuz,” dedim sonunda.
Woojin’in yüzünde hemen bir gülümseme oluştu. “Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
O konuşmadan birkaç gün sonra biletimi aldım.
Ekranda uçuş bilgilerimi gördüğümde uzun süre hiçbir şey yapmadan oturdum. Tarih belliydi. Uçuş belliydi. Bu kez yalnızca “Bir gün Kore’ye gideceğim,” demiyordum. Gerçekten gidiyordum. Vizemi, e-vize işlemlerimi ve diğer hazırlıklarımı tamamlamaya başladım. Her şeyi yaptıkça içimdeki heyecan daha da büyüyordu.
En önemlisi, artık oraya gittiğimde tamamen yalnız olmayacağımı biliyordum.
Woojin beni bekliyordu.
Bunu düşünmek bile içimde başka bir sıcaklık yaratıyordu. Daha önce Kore benim için büyük bir hayaldi. Şimdi ise takvimde belirli bir tarihi olan gerçek bir yolculuktu.
Bunu anneme söylediğimde beklediğim tepkiyi alamadım. İçimde büyüyen heyecanı paylaşmasını, en azından benim kadar sevineceğini düşünmüştüm. Fakat konuşma beklediğim gibi olmadı. Söyledikleri hevesimi bir anda söndürdü. Odaya geçtiğimde biletimi tekrar açtım ve ekrana baktım. Birkaç dakika önce dünyanın en güzel şeyi gibi görünen tarih, bir anda yalnızca bir sayıdan ibaretmiş gibi geldi.
Sonra Woojin’e yazdım.
O yine beni dinledi. Ne yapmam gerektiğini söylemeye çalışmadan önce hissettiğim şeyi anlamaya çalıştı. Bazen insanın ihtiyacı olan şey çözüm değil, birinin “Seni anlıyorum,” demesiydi.
Tam o sırada yüksek lisans başvurumla ilgili beklediğim haber de geldi.
Olumsuzdu.
Ekranda o cevabı gördüğüm anda sanki içimde bir şey söndü. Uzun zamandır hazırladığım belgeler, yaptığım başvurular, kurduğum planlar bir anda önüme yığılmış gibi hissettim. Kore’ye gitmek için biletimi almıştım ama eğitim hayatım için kurduğum planlardan biri daha gerçekleşmemişti.
O gece uzun süre ağladım.
Bazen insan bir başarısızlığa yalnızca o anın kaybı olarak üzülmüyor. O ana kadar verdiği bütün emeği de onunla birlikte kaybetmiş gibi hissediyor. Ben de öyle hissettim. “Yine olmadı,” diye düşündüm. Sanki hayatım boyunca bir yerlere ulaşmaya çalışıyor, tam yaklaşmışken başka bir kapının kapandığını görüyordum.
Bir süre sonra kendi kendime şu soruyu sormaya başladım: Belki de gerçekten yapamıyordum.
Belki Kore hayalim düşündüğüm kadar gerçek değildi.
Belki akademi bana göre değildi.
Belki yıllardır peşinden koştuğum şeyler yalnızca benim kafamda büyüttüğüm hayallerdi.
Bu düşünceler insanın zihnine bir kere girdiğinde onları susturmak çok zor oluyordu. İşe gidiyor, öğrencilerime ders anlatıyor, gülümsüyor, normal davranıyordum. Ama içimde sürekli aynı düşünceler dönüyordu. Bir piyanonun başında oturup öğrencimin parmaklarını düzeltirken bile aklım başka yerdeydi. Eve döndüğümde ise bütün gün taşıdığım o ağırlık üzerime çöküyordu.
Woojin o günlerde benden vazgeçmedi.
“Bir başvurunun sonucu senin yapabileceklerini belirlemiyor,” dedi bir gece.
Ben sustum.
“Sen yine denersin. Başka bir yol bulursun. Oraya ulaşmanın tek bir yolu yok.”
Onun bu cümlelerini ilk duyduğumda hemen inanamadım. Ama tekrar tekrar söyledikçe içimde bir yerlerde küçük bir şey kıpırdamaya başladı.
Belki gerçekten tek bir yol yoktu.
Belki bir kapının kapanması, bütün yolların bittiği anlamına gelmiyordu.
Belki ben sadece çok yorulmuştum.
Nisan ayının o günlerinde, bir yandan işe gidip gelirken bir yandan yeniden araştırmaya başladım. Başka üniversiteler, başka programlar, başka burslar… Önümde hâlâ bir yol olduğunu kendime hatırlatmaya çalıştım. Bazen inanıyordum, bazen yine vazgeçmek istiyordum. Ama en azından artık tamamen susmuyordum.
Tam da o dönemde birkaç günlüğüne Samsun’a gittik. Ablamın eşinin memleketine, kardeşimle birlikte gitmiştik. İstanbul’un kalabalığından uzaklaşmak bana hiç beklemediğim kadar iyi geldi. Yol boyunca camdan dışarı bakarken zihnimdeki düşünceler ilk kez biraz sessizleşti.
Samsun’da gezdiğimiz yerleri Woojin’e göndermeye başladım. Denizi, sokakları, gördüğüm küçük dükkânları, yediğimiz yemekleri… Bazen sadece bir fotoğraf atıyor, altına hiçbir şey yazmıyordum. O da bana nerede olduğumu soruyor, günümün nasıl geçtiğini öğreniyordu. Ben gezerken onunla konuşmak sanki onu da yanımda taşıyormuşum gibi hissettiriyordu.
Bir akşam denizin kenarında otururken görüntülü aradı. Arka tarafta hava kararıyordu. Ona bulunduğum yeri gösterdim. “Bir gün beraber geliriz,” dedi.
“Geliriz,” dedim.
Bu kez söylediğim şey bir hayal gibi gelmedi.
O günlerde Lina’dan da haberler gelmeye başladı. İtalya’daki davetine gitmişti. Nora’nın gözünden bile onun ne kadar heyecanlı olduğu belliydi. Bir ara davetin canlı yayınını açıp onu ekrandan izledim. Lina su yeşili elbisesiyle gerçekten çok güzel görünüyordu. Kalabalığın içinde tek başına dururken bile kendine ait bir ışığı vardı. Ekranın karşısında onu izlerken hem gururlandım hem de içimde tatlı bir özlem oluştu. Çocukluğumuzdan beri konuştuğumuz hayallerden birinin gerçekten gerçekleştiğini görmek garipti. Ona mesaj atıp ne kadar güzel göründüğünü söyledim. O da bana daha sonra her şeyi anlatacağını söyledi.
Telefonu kapattığımda bir süre ekrana baktım.
İkimizin de hayatı başka başka yerlere savruluyordu.
Ben Kore’ye gitmeye hazırlanıyordum.
Lina İtalya’da kendi müziğinin peşinden gidiyordu.
Ve yıllar önce aynı keman sınıfında yan yana oturan iki kız, şimdi dünyanın farklı yerlerine doğru yürüyordu.
Samsun’da geçirdiğim birkaç gün bana iyi gelmişti. İstanbul’a dönerken sorunlarımın ortadan kalkmadığını biliyordum. Yüksek lisans başvurum hâlâ olumsuzdu, evdeki bazı şeyler hâlâ canımı sıkıyordu, önümde hâlâ belirsizlikler vardı. Ama artık bütün bunlara aynı yerden bakmıyordum.
Kore için aldığım bilet hâlâ telefonumdaydı.
Temmuz hâlâ beni bekliyordu.
Ve ben, ne kadar yorulmuş olursam olayım, o tarihe doğru yürümeye devam ediyordum.
••‘Woojin’ “KORE 2025”••
Nora’nın hayatını uzaktan izlemek bazen bana garip bir duygu veriyordu. Onunla ilk tanıştığımda yalnızca Korece öğrenmeye çalışan, İstanbul’da yaşayan genç bir kadın olduğunu düşünmüştüm. Sonra konuşmalarımız arttıkça onun dünyasının düşündüğümden çok daha büyük olduğunu fark ettim. Nora’nın aynı anda çok fazla şeyi taşımaya çalıştığını anlamam uzun sürmedi.
Bazen görüntülü konuştuğumuzda yüzündeki yorgunluğu hemen fark ediyordum. Bana iyi olduğunu söylüyordu ama ben sesinden bunun her zaman doğru olmadığını anlayabiliyordum. Gün boyunca ders veriyor, bir yerden başka bir yere gidiyor, piyano ve keman öğrencileriyle ilgileniyor, sonra özel derslere yetişiyordu. Akşam olduğunda ise çoğu zaman gözlerinin altında yorgunluk beliriyordu. Yine de telefonumu açtığında bana gülümsüyordu. Sanki günün bütün ağırlığını kapının dışında bırakıp benim karşıma öyle çıkmak istiyordu.
Bazen ona “Bugün dinlen,” diyordum. O ise gülüp “Daha yapmam gereken şeyler var,” diyordu.
Nora’nın kendisine karşı ne kadar sert olduğunu o zamanlarda daha iyi anladım. Yorulmasına izin vermiyordu. Başarısız olmasına izin vermiyordu. Hatta üzülmesine bile çoğu zaman yeterince izin vermiyordu. Bir şey istediğinde ona ulaşmak için elinden gelen her şeyi yapıyor, sonra sonuç istediği gibi olmadığında bütün suçu kendinde arıyordu.
İstanbul’a gelmeden önce hastalandığında da aynı şeyi yapmıştı. Ateşi yükselmiş olmasına rağmen çalışmaya devam etmiş, hastaneye gitmeyi ertelemişti. Onu ilk gördüğümde hâlâ tam olarak iyileşmemişti. Bunu yüzünden anlayabiliyordum. Bana iyi olduğunu söylemeye çalışıyordu ama yürürken bile ne kadar yorulduğunu görüyordum. O günlerde onun yanında olmak benim için yalnızca sevgilime yardım etmek değildi. İçimde onu korumak isteyen çok güçlü bir duygu vardı.
Bu yüzden otelimi onun mahallesine yakın bir yerde seçtim. Daha fazla zaman geçirmek istediğim için değil sadece; ona ihtiyacı olduğunda yanında olabilmek istiyordum. Bir şey olduğunda uzaklarda olmak istemiyordum.
İstanbul’daki günler düşündüğümden daha hızlı geçti. Nora’yla ilk kez yüz yüze geldiğimde hissettiğim şeyi hâlâ tarif etmekte zorlanıyorum. Uzun zamandır görüntülü konuştuğum bir insanın karşımda durması gerekiyordu aslında. Fakat karşıma geçtiğinde sanki ilk kez görmüyormuşum gibi hissettim. Aramızdaki mesafe birkaç saniye içinde kayboldu.
Onun yanında rahat hissediyordum.
Belki beni en çok etkileyen şey buydu.
Birlikte Türk kahvaltısı yaptığımız günü hatırlıyorum. Nora bana masadaki her şeyi tek tek anlatıyor, bazı yemeklerin nasıl yenileceğini gösteriyordu. Ben anlamadığım bir şey sorduğumda gülüyordu. O gülüşü seviyordum. Sonra birlikte kil hamurlarından küçük karakterler yaptık. Yaptıklarımızın çoğu gerçekten komikti ama Nora her seferinde büyük bir ciddiyetle yeni bir şey yapmaya çalışıyordu. Çocuk gibi eğleniyordu.
Küçük Prens’i birlikte okumamız ise benim için daha farklıydı. Daha önce görüntülü konuşmalarımızda onun Korecesi gelişsin diye birlikte okurduk. Nora bazen bir kelimeyi anlamadığında durup bana sorar, sonra aynı cümleyi tekrar okurdu. Ben onun gelişimini izlemekten hoşlanıyordum. Bana verdiği boyama setini gördüğümde ise ne kadar dikkat ettiğini düşündüm. Küçük bir şeydi ama benim için önemliydi. Çünkü beni dinlediğini ve anlattığım şeyleri hatırladığını gösteriyordu.
Ben de Kore’den onun sevdiğini düşündüğüm şeyleri getirirken aynı şeyi yapmak istemiştim.
Birlikte geçirdiğimiz zamanın sonunda Nora’ya daha çok bağlandığımı fark ettim.
Bunu korkutucu bulmadım.
Tam tersine, uzun zamandır ilk kez bir şeyin bu kadar doğal ilerlemesine izin veriyordum.
Onunla konuşurken kendimi başka biri gibi davranmak zorunda hissetmiyordum. Nora’nın yanında sessizlik bile rahattı. Bazen hiçbir şey söylemeden yan yana oturuyorduk. Bazen bir anda saçma bir şey söyleyip ikimizi de güldürüyordu. Bazen ise yüzündeki ifadeden bir şeylerin yolunda olmadığını anlıyordum.
Onu tanıdıkça bir şeyi daha fark ettim.
Nora’nın hayalleri çok büyüktü.
Kore’ye gitmek istiyordu. Yüksek lisans yapmak, akademik olarak ilerlemek, müzikle ilgili çalışmalarını sürdürmek istiyordu. Bütün bunları anlatırken gözlerinin nasıl değiştiğini görüyordum. Bir insanın bir şeyi gerçekten istediğini anlamak için bazen söylediklerini değil, gözlerini izlemek yeterliydi.
Bu yüzden Kore’ye gelmesini çok istiyordum.
Bir gün ona yine “Ne zaman geleceksin?” diye sorduğumda sonunda “Temmuz,” dedi.
O an gerçekten sevindim.
Sonra biletini aldığını söylediğinde uzun süre gülümsedim. Onun Kore’ye geleceğini bilmek yalnızca birlikte daha fazla zaman geçirecek olmak demek değildi. Nora’nın yıllardır hayalini kurduğu bir yere kendi ayaklarıyla gelmesini görmek istiyordum.
Fakat yüksek lisans başvurusundan olumsuz cevap aldığında onun için bunun ne kadar ağır olduğunu fark ettim.
Telefon konuşmamız sırasında sesi değişmişti. Nora üzgün olduğunda bazen daha az konuşuyordu. Bunu artık biliyordum. Bana “İyiyim,” dese bile sesindeki sessizlik bana başka bir şey söylüyordu.
O gece onu dinledim.
Ona her şeyin düzeleceğini söylemek kolaydı. Ama bunun ne kadar boş bir cümle olabileceğini biliyordum. Bu yüzden ona yalnızca bir başvurunun hayatının tamamını belirlemediğini söyledim. Başka yollar olduğunu, yeniden deneyebileceğini, istediği yere ulaşmak için önünde hâlâ zaman olduğunu söyledim.
Bunu söylerken aslında onun kendisini kaybetmesini istemiyordum.
Çünkü Nora’nın bazen başarısız olduğunu düşündüğü şeylerin, onun kim olduğunu değiştirmediğini görmesini istiyordum.
Onun ne kadar çabaladığını biliyordum.
Bazen işten çıktıktan sonra benimle konuştuğunda gözleri kapanıyordu. “Uyu,” diyordum. “Hayır, biraz daha konuşalım,” diyordu.
Bu küçük cümleleri bile seviyordum.
Samsun’a gittiğinde bana sürekli fotoğraflar göndermesi de hoşuma gidiyordu. Gittiği yerleri gösteriyor, bazen hiçbir açıklama yapmadan bir fotoğraf gönderiyordu. Ben de onunla birlikte oraları görüyormuşum gibi hissediyordum.
Nora’nın hayatının her anında yanında olamayacağımı biliyordum.
Ama onun hayatında bir yerim olduğunu bilmek bana yetiyordu.
Bazen onunla konuşmayı kapattıktan sonra telefon ekranına birkaç saniye bakıyordum. Sonra kendi kendime düşünüyordum.
Nora çok güçlü bir kadın gibi görünüyordu.
Ama ben onun güçlü olmak zorunda olmadığını bilmesini istiyordum.
Yorulabilir.
Ağlayabilir.
Başarısız olabilir.
Bir şeyi yapamayabilir.
Bütün bunlara rağmen yine de sevilebilir.
Belki de ona verebileceğim en önemli şey buydu.
Onu değiştirmek değil.
Onu kurtarmak değil.
Sadece yanında kalmak.
Temmuz ayını düşündüğümde içimde büyük bir heyecan oluşuyordu. Nora’nın Kore’ye geleceği günün nasıl olacağını bilmiyordum. Ama bir şeyi biliyordum.
Bu kez onu yalnız bırakmayacaktım.
Çünkü Nora’nın yıllardır gökyüzüne bakarak kurduğu hayallerden birinin artık benim yaşadığım yerde gerçekleşmesini istiyordum.