4. BÖLÜM
Furkan ve Leyla, Göbeklitepe’den döndükten sonra iki gün boyunca neredeyse hiç uyumadı.
Gece kaydedilen verileri defalarca karşılaştırdılar.
Manyetik alan değişimi.
Ani sıcaklık düşüşü.
Düşük frekanslı titreşim.
Ve saat 02.17’de başlayıp tam iki dakika sonra sona eren dairesel anomali.
Hiçbiri tek başına olağanüstü değildi.
Ama hepsinin aynı anda ortaya çıkması tesadüf gibi görünmüyordu.
Leyla bilgisayar ekranındaki grafiği büyüttü.
“Burada tekrar eden bir oran var.”
Furkan sandalyesini yaklaştırdı.
“Hangisi?”
“İlk yükselişle ikinci arasındaki süre.”
Furkan rakamları kontrol etti.
Sonra diğer ölçümlere baktı.
Aynı oran başka verilerde de vardı.
Saatler ilerledikçe önlerindeki tablo karmaşıklaşmak yerine sadeleşmeye başladı.
Furkan bir kâğıt aldı.
Tarihleri yazdı.
Astronomik verileri ekledi.
Ay’ın konumu.
Dünya’nın dönüş açısı.
Bölgedeki manyetik değişimler.
Sonra durdu.
“Leyla.”
“Ne oldu?”
Furkan kâğıdı ona uzattı.
“Bir sonraki pencere.”
Leyla hesaplamaya baktı.
“Emin misin?”
“Hayır.”
“Ne kadar eminsin?”
Furkan kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi:
“Bunu test edecek kadar.”
Leyla tarihi tekrar okudu.
“On bir gün sonra.”
Furkan başını salladı.
Eğer hesap doğruysa aynı koşullar on bir gün sonra yeniden oluşacaktı.
Ama bu kez beklemek istemiyorlardı.
Hazırlanacaklardı.
İzin süreci yeniden başlatıldı.
Bu kez daha geniş kapsamlı ölçüm talep ettiler.
Önceki gece elde edilen anomalileri gerekçe gösterdiler.
Hiç kimseye “kapı” demediler.
Resmî belgelerde yalnızca “jeofiziksel düzensizlik” ifadesi kullanıldı.
İzin zor çıktı.
Ama çıktı.
Furkan gerekli cihazların listesini hazırladı.
Leyla veri kayıt sistemini geliştirdi.
Her ölçüm aynı anda üç ayrı yerde yedeklenecekti.
Kameralar kesintisiz çalışacaktı.
Isı, ses, titreşim ve manyetik değerler tek zaman çizelgesinde birleştirilecekti.
Furkan’ın aklında tek bir düşünce vardı.
Eğer tekrar olursa bu kez hiçbir şeyi kaçırmayacaklardı.
Günler yavaş geçti.
Sekizinci gün Leyla, Furkan’ı laboratuvarda tek başına buldu.
Ekranda Göbeklitepe’nin merkez yapısı açıktı.
“Yine mi buradasın?”
Furkan gözlerini ekrandan ayırmadı.
“Bir şey düşünüyorum.”
“Ne?”
“Ya bu sadece açılma zamanıysa?”
Leyla anlamadı.
“Ne demek?”
“Bir kapının açılması için zaman yetmeyebilir.”
Furkan merkezdeki iki büyük sütunu gösterdi.
“Belki yapı sadece uygun anı beklemiyor.”
“Başka ne bekliyor?”
Furkan hayvan sembollerinin işaretlendiği modeli açtı.
“Bir işlem.”
Leyla birkaç saniye sustu.
“Yani bir şey yapılması gerektiğini mi düşünüyorsun?”
“Bilmiyorum.”
“Bu kelimeyi bugün çok kullanıyorsun.”
Furkan hafifçe gülümsedi.
“Çünkü ilk defa gerçekten bilmediğimiz bir şeyin önündeyiz.”
Dokuzuncu gün bazı semboller arasındaki dizilimi yeniden incelediler.
Furkan özellikle merkezdeki işarete takılmıştı.
İki karşılıklı yay.
İnce çizgi.
Ortadaki nokta.
Leyla ekrana bakarken bir anda:
“Belki nokta bir yer değil.”
dedi.
Furkan ona döndü.
“Ne olabilir?”
“Bir kişi.”
Furkan cevap vermedi.
Bu düşünce ikisini de rahatsız etti.
Eğer sembol gerçekten bir insanı temsil ediyorsa, sistemin merkezinde fiziksel olarak birinin bulunması gerekebilirdi.
“Bunu denemeyeceğiz,” dedi Leyla.
Furkan ona baktı.
“Henüz bir şey söylemedim.”
“Söylemene gerek yok.”
Onuncu gün cihazların son kontrolleri yapıldı.
Leyla bütün kayıt sistemlerini tekrar test etti.
Furkan izin belgelerini, saha planını ve ölçüm protokolünü gözden geçirdi.
Gece ayrılmadan önce laboratuvarın ışıklarını kapatırken Leyla durdu.
“Yarın gerçekten bir şey olacağını düşünüyor musun?”
Furkan kapıyı kilitledi.
“Evet.”
“Ne?”
Furkan birkaç saniye düşündü.
“Bilmiyorum.”
Sonra ilk kez açıkça söyledi:
“Ama ne olursa olsun, Göbeklitepe’ye bakışımız yarından sonra aynı kalmayacak.”
On birinci gün geldi.
Akşam güneş batarken Furkan ve Leyla araçla Şanlıurfa’dan yola çıktı.
Cihaz kutuları arkadaydı.
Kayıt sistemleri hazırdı.
İzinleri tamdı.
Gökyüzü açıktı.
Rüzgâr neredeyse yoktu.
Leyla yol boyunca fazla konuşmadı.
Göbeklitepe’nin ışıkları uzaktan göründüğünde saate baktı.
Hesaplanan ana dört saatten biraz fazla kalmıştı.
Furkan direksiyonu biraz daha sıkı tuttu.
Bir süre sonra sessizce konuştu:
“Biliyor musun…”
Leyla ona baktı.
“Ne?”
Furkan gözlerini yoldan ayırmadı.
“Eğer gerçekten açılırsa…”
Durdu.
“Ne yapacaksın?”
Furkan bu soruya günlerdir kendi içinde cevap veriyordu.
Ama ilk kez yüksek sesle söyledi:
“Bakmakla yetinmeyeceğim.”
Leyla’nın yüzü değişti.
“Furkan…”
Furkan cevap vermedi.
Göbeklitepe artık karşılarındaydı.
On iki bin yıldır bekleyen taşlar, gecenin karanlığında yeniden sessizce onları karşılıyordu.
Ve hesaplarına göre…
kapının açılmasına yalnızca birkaç saat kalmıştı.