6. BÖLÜM
Osman Bey Kemal’i ilk gördüğünde şaşkınlığını gizlemedi.
Sami Öğretmen’in anlattıklarından sonra karşısında daha farklı bir çocuk beklemişti.
Kemal ise sıradan köy çocuğu kıyafetleri içinde sessizce duruyordu.
“Hoş geldin.”
“Hoş bulduk efendim.”
Osman Bey masanın arkasından kalktı.
“Biraz konuşalım mı?”
Kemal başını salladı.
İlk sorular çok basitti.
Adı.
Yaşı.
Köyü.
Ailesi.
Sonra konuşma değişti.
“Neden okumak istiyorsun?”
Kemal kısa bir süre düşündü.
“Bilmediğim şeylerin çok olduğunu öğrendim.”
Osman Bey gülümsedi.
“Bu yaşta güzel cevap.”
Kemal hemen düzeltti.
“Güzel olsun diye söylemedim.”
Osman Bey bir an durdu.
Sonra kahkaha attı.
“Peki.”
Sınav birkaç aşamada yapıldı.
Matematik.
Türkçe.
Mantık.
Okuduğunu anlama.
Kemal matematikte çok hızlıydı.
Bazı sorular ona çocukça geliyordu.
Ama özellikle yavaşlamaya çalıştı.
Fazla dikkat çekmek istemiyordu.
Sonra karşısına daha önce hiç görmediği türde bir soru çıktı.
Durdu.
Tekrar okudu.
Yanlış yaptı.
Görevli öğretmen sonucu söylediğinde Kemal’in yüzü düşmedi.
“Kâğıdı tekrar görebilir miyim?”
“Neden?”
“Nerede yanlış düşündüğümü merak ettim.”
Öğretmen bu cevabı not etti.
Sınavın ardından Kemal koridorda bekledi.
Sami Öğretmen karşısındaki sıraya oturdu.
“Nasıl geçti?”
“Bir soruyu yanlış yaptım.”
Sami gülümsedi.
“Demek dünyanın sonu gelmedi.”
Kemal de güldü.
Bir saat sonra Osman Bey onları odasına çağırdı.
Masadaki dosyayı kapattı.
“Sonuç beklediğimizden daha iyi.”
Sami’nin gözleri parladı.
“Ne yapılabilir?”
“Normal sınıfında tutulması doğru değil.”
Osman Bey, okul yönetimi ve Millî Eğitim’le görüşülmesi gerektiğini anlattı.
Özel bir program, burs ve yatılı öğrenci imkânı değerlendirilebilirdi.
Kemal sessizce dinliyordu.
Osman Bey ona döndü.
“Buraya gelirsen çok çalışman gerekecek.”
Kemal başını salladı.
“Çalışırım.”
“Evini özlersin.”
Bu kez cevap vermesi biraz sürdü.
“Özlerim.”
Osman Bey dikkatle baktı.
“Yine de gelir misin?”
Kemal pencereden dışarı baktı.
Bir çocuk bahçede top oynuyordu.
Sonra Sami Öğretmen’e döndü.
İlk hayatında önüne çıkmayan bir kapı şimdi açıktı.
“Gelirim.”
Sami hiçbir şey söylemedi.
Ama yüzündeki gurur Kemal’in gözünden kaçmadı.